Simon van der Geest
Simon van der Geest, een fantastisch schrijver, woordkunstenaar en manusje van alles. Weet veel over insecten en verwerkt dat onder andere ook in zijn boeken. Ik ben dol op zijn werk. Vandaar deze pagina.
Of je nu een gedicht zoekt over avontuur, moedig zijn of gewoon over telefoongebruik, je kunt ze vinden in deze bundel. Zelfs reizen naar Mars, een appelboom in je oor, of over een hek klimmen naar een stukje bos waar nog niemand is geweest, toch?
BootjeAls je nu niet stoptmet zeuren aan mijn koppak ik mijn bootje pleur het in het slootjeen peddel zonder om te kijken helemaal naar zee!
En als je zegt:Dat haak je nooit,je bent pas tienzeg ik: O, nee?Dat zullen wenog wel eens zien…
Plassen op schrikdraad is een onwijs mooie bundel met gedichten van Simon van der Geest. Er staan 5 eerder verschenen gedichten in en de rest is allemaal nieuw. Ik was altijd al fan van het gedicht Horizin, en gelukkig staat die ook hierin. Voor de kinderBOEKENweek schreef Simon het gedicht, maar in deze bundel staat er nog een die ik ook zeker ga gebruiken in die week! Wat fijn dat Karst-Janneke Rogaar zo veel ruimte in het boek heeft gekregen om te illustreren! Ik hou van haar stijl. Het lijkt alsof het snel is gemaakt, maar wanneer je langer kijkt, merk je dat ze alles echt precies heeft uitgedacht. Zo fantastisch! En dat kleurgebruik… Kortom: deze bundel verdient een plekje op jouw boekenplank!
BootjeAls je nu niet stoptmet zeuren aan mijn koppak ik mijn bootje pleur het in het slootjeen peddel zonder om te kijken helemaal naar zee!
En als je zegt:Dat haak je nooit,je bent pas tienzeg ik: O, nee?Dat zullen wenog wel eens zien…
Plassen op schrikdraad is een onwijs mooie bundel met gedichten van Simon van der Geest. Er staan 5 eerder verschenen gedichten in en de rest is allemaal nieuw. Ik was altijd al fan van het gedicht Horizin, en gelukkig staat die ook hierin. Voor de kinderBOEKENweek schreef Simon het gedicht, maar in deze bundel staat er nog een die ik ook zeker ga gebruiken in die week! Wat fijn dat Karst-Janneke Rogaar zo veel ruimte in het boek heeft gekregen om te illustreren! Ik hou van haar stijl. Het lijkt alsof het snel is gemaakt, maar wanneer je langer kijkt, merk je dat ze alles echt precies heeft uitgedacht. Zo fantastisch! En dat kleurgebruik… Kortom: deze bundel verdient een plekje op jouw boekenplank!
Ravi en Zina zijn, net als in Hart van staal, nog steeds bezig met het verkondigen aan kinderen dat de meeste ouders robots zijn. Dit doen ze nog steeds met Mink en Blinker. Ze spreken nog steeds af onder de waterval. Daar komen de papabots en mamabots toch niet. Alleen wordt het steeds lastiger om de beveiligerrobots uit te schakelen. Zeker nu het niet meer gewoon met de aan/uit-knop kan. En zo kunnen ze minder vaak en minder lang een concert geven om de kinderen te waarschuwen. Wanneer Zina, waarvan de Gouverneur nog steeds denkt dat ze spionrobot is, hoort wat de plannen allemaal zijn, besluiten de vier vrienden om de ouders te gaan bevrijden uit het moeras. Maar zal dit lukken?
'Fijn dat jullie er zijn. En dat we al met zoveel zijn. Dankzij jullie hulp hebben we steeds meer kinderen kunnen waarschuwen met al die verrassingsconcerten.' 'Whoehoeoe!' juichen een paar kinderen. Maar Blinker juicht niet mee. 'Toch ben ik niet zo blij… En dat komt door de chaos in de stad, met al die figuren die stokstijf stilstaan. Stadsveiligheid noemt het "lamlitis", maar wij weten wel beter.'
De Sleutelrobot is het tweede en tevens laatste deel van een tweeluik, al kan je dit boek ook als alleenstaand boek lezen. Hart van staal had de harten van velen al veroverd, maar de Sleutelrobot zal dit misschien nog wel overtreffen! Het verhaal krijgt een prachtig einde. Simon van der Geest heeft deze boeken geschreven. Hij geeft ons een inkijkje in een wereld waarin robots de baas zijn, maar ook vaders en moeders vervangen. Ook zijn er robots die mensen in de gaten houden op de grond en vanuit de lucht, naast alle 'veiligheidscamera's' die er ook nog zijn. Moeten we het zo ver laten komen? De illustraties zijn van Martijn van der Linden. Bij elk hoofdstuk staat er een prachtige kleine illustratie, maar het boek is ook nog eens verdeeld in acht stukken. En dat betekent dus ook acht prachtige illustraties, die je echt de wereld van de robots in trekken. De kaft is echt een mooie weerspiegeling van het boek. Er zit zoveel in! Al begrijp je dat pas goed wanneer je het boek uit hebt. Heel mooi gedaan!Ik trek hier ook even snel een kleine vergelijking met Duizend stukjes overal van Mariska Overman. Ook zij schreef een boek met AI als leidraad. Het is goed wanneer we kinderen (en volwassenen) laten nadenken over wat we wel of niet moeten doen in de toekomst. Kortom: het is een fantastisch boek, met een mooie kijk naar de eventuele toekomst, waarin uiteraard ook thema's als liefde en vriendschap langskomen.
'Fijn dat jullie er zijn. En dat we al met zoveel zijn. Dankzij jullie hulp hebben we steeds meer kinderen kunnen waarschuwen met al die verrassingsconcerten.' 'Whoehoeoe!' juichen een paar kinderen. Maar Blinker juicht niet mee. 'Toch ben ik niet zo blij… En dat komt door de chaos in de stad, met al die figuren die stokstijf stilstaan. Stadsveiligheid noemt het "lamlitis", maar wij weten wel beter.'
De Sleutelrobot is het tweede en tevens laatste deel van een tweeluik, al kan je dit boek ook als alleenstaand boek lezen. Hart van staal had de harten van velen al veroverd, maar de Sleutelrobot zal dit misschien nog wel overtreffen! Het verhaal krijgt een prachtig einde. Simon van der Geest heeft deze boeken geschreven. Hij geeft ons een inkijkje in een wereld waarin robots de baas zijn, maar ook vaders en moeders vervangen. Ook zijn er robots die mensen in de gaten houden op de grond en vanuit de lucht, naast alle 'veiligheidscamera's' die er ook nog zijn. Moeten we het zo ver laten komen? De illustraties zijn van Martijn van der Linden. Bij elk hoofdstuk staat er een prachtige kleine illustratie, maar het boek is ook nog eens verdeeld in acht stukken. En dat betekent dus ook acht prachtige illustraties, die je echt de wereld van de robots in trekken. De kaft is echt een mooie weerspiegeling van het boek. Er zit zoveel in! Al begrijp je dat pas goed wanneer je het boek uit hebt. Heel mooi gedaan!Ik trek hier ook even snel een kleine vergelijking met Duizend stukjes overal van Mariska Overman. Ook zij schreef een boek met AI als leidraad. Het is goed wanneer we kinderen (en volwassenen) laten nadenken over wat we wel of niet moeten doen in de toekomst. Kortom: het is een fantastisch boek, met een mooie kijk naar de eventuele toekomst, waarin uiteraard ook thema's als liefde en vriendschap langskomen.
Iwan is een wolf. Een wolf die soms naar de wc moet. Dan verandert hij in een man. Masja is een vriendin van hem. Hij is een echte wolf zegt hij en dat zal hij bewijzen. Maar dan is het volle maan en kan hij niks. Niet grommen of wild dansen. Maar gelukkig kan hij wel wat anders…
Hij ruit zijn lippen m: 'Awoe-hik!' Hij stopt en slikt en krabt aan zijn kop, zijn staart, zijn nek. Alle wolven kijken naar hem. 'Wat heb jij nou?'Ik… ik moet naar de wc.
Wolvenweer is een boekje uit de serie tijgerlezen. Iedereen die mij al even volgt weet dat ik echt dol ben op deze serie boeken. Zeker als juf in groep 4. Het zijn boekjes zonder avi-niveau. De tekst is eenvoudig en in korte zinnen geschreven. De verhalen zijn spannend of juist heel grappig of heel vies. Dit spreekt kinderen erg aan. De illustraties zijn vaak heel kleurrijk en op elke bladzijde te vinden. Dit draagt zeker bij aan het leesplezier van de kinderen. Wolvenweer is geschreven door Simon van der Geest, en hij is echt een fantastische schrijver! Misschien ken je hem al van boeken als Spinder of de boeken van de voetbalzombies. Dit prachtige boekje is geïllustreerd door Karst-Janneke Rogaar. Ze heeft in zwar/wit met als steunkleur blauw dit boek echt een eigen karakter gegeven. Want in dit boek is het echt Wolvenweer!
Hij ruit zijn lippen m: 'Awoe-hik!' Hij stopt en slikt en krabt aan zijn kop, zijn staart, zijn nek. Alle wolven kijken naar hem. 'Wat heb jij nou?'Ik… ik moet naar de wc.
Wolvenweer is een boekje uit de serie tijgerlezen. Iedereen die mij al even volgt weet dat ik echt dol ben op deze serie boeken. Zeker als juf in groep 4. Het zijn boekjes zonder avi-niveau. De tekst is eenvoudig en in korte zinnen geschreven. De verhalen zijn spannend of juist heel grappig of heel vies. Dit spreekt kinderen erg aan. De illustraties zijn vaak heel kleurrijk en op elke bladzijde te vinden. Dit draagt zeker bij aan het leesplezier van de kinderen. Wolvenweer is geschreven door Simon van der Geest, en hij is echt een fantastische schrijver! Misschien ken je hem al van boeken als Spinder of de boeken van de voetbalzombies. Dit prachtige boekje is geïllustreerd door Karst-Janneke Rogaar. Ze heeft in zwar/wit met als steunkleur blauw dit boek echt een eigen karakter gegeven. Want in dit boek is het echt Wolvenweer!
Eva is twaalf jaar wanneer ze een werkstuk moet maken over iets biologisch waar ze meer van wil weten. Ze besluit dat het over haar biologische vader moet gaan. Ondanks dat de juf en haar moeder het geen goed idee vinden zet ze toch door. In het geheim maakt ze een afspraak met de tv-ploeg van Verloren Tijd. Eerst willen ze Eva niet helpen, maar wanneer ze horen dat haar moeder een beroemd zangeres is wordt het anders. Eva gaat met de cameraploeg naar Suriname. Daar ontmoet ze haar half-tante. Wanneer ze daar nog wat langer blijft dan de cameraploeg, besluit ze weg te lopen. Ze gaat alleen op zoek naar haar vader. Hij woont in het binnenland, de jungle. Ze neemt de bus en vertrekt. Zal ze haar vader vinden? En zal hij het fijn vinden om haar te zien? En hoe reageert haar moeder?
'Weet je, opa… Altijd als ze me vragen: wie is je vader, waar is hij, moet ik zeggen: weet ik niet. Altijd ben ik… een beetje bang. Bang voor die man, bang om mijn moeder dingen te vragen, om haar pijn te doen… Ik ben er klaar mee. Ik wil niet meer.' Een warm gevoel stroomt door mijn tintelen, een nieuw soort tinteling. 'Ik… ik wil weten wie hij is.'
Het werkstuk of hoe ik verdween in de jungle is echt een machtig mooi boek. Het is geschreven door Simon van der Geest, die voor dit boek zelfs naar Suriname is geweest. En dat is wel te merken. Wat beschrijft hij Suriname en met name de jungle toch mooi! Hij omschrijft ook zo prachtig alle ons en outs van de zoektocht, maar ook de bijzondere vriendschap tussen Eva en Luuk. Wat ik ook erg mooi vindt is dat hij Eva elf tenen heeft gegeven. Dat is toch helemaal fijn om genen en erfelijkheid te kunnen bespreken en te leren dat jij je nergens voor hoeft te schamen? Verder leer je uit dit boek ook nog eens van alles over Komodo Varanen. De illustraties zijn van Karst-Janneke Rogaar. Ik vind zelf haar manier van illustreren erg mooi. Je haalt haar illustraties er altijd zo uit! Ze heeft echt haar eigen 'merk'. Samen hebben ze er echt een fantastisch mooi boek van gemaakt! Ik heb Eva in mijn hart gesloten.
'Weet je, opa… Altijd als ze me vragen: wie is je vader, waar is hij, moet ik zeggen: weet ik niet. Altijd ben ik… een beetje bang. Bang voor die man, bang om mijn moeder dingen te vragen, om haar pijn te doen… Ik ben er klaar mee. Ik wil niet meer.' Een warm gevoel stroomt door mijn tintelen, een nieuw soort tinteling. 'Ik… ik wil weten wie hij is.'
Het werkstuk of hoe ik verdween in de jungle is echt een machtig mooi boek. Het is geschreven door Simon van der Geest, die voor dit boek zelfs naar Suriname is geweest. En dat is wel te merken. Wat beschrijft hij Suriname en met name de jungle toch mooi! Hij omschrijft ook zo prachtig alle ons en outs van de zoektocht, maar ook de bijzondere vriendschap tussen Eva en Luuk. Wat ik ook erg mooi vindt is dat hij Eva elf tenen heeft gegeven. Dat is toch helemaal fijn om genen en erfelijkheid te kunnen bespreken en te leren dat jij je nergens voor hoeft te schamen? Verder leer je uit dit boek ook nog eens van alles over Komodo Varanen. De illustraties zijn van Karst-Janneke Rogaar. Ik vind zelf haar manier van illustreren erg mooi. Je haalt haar illustraties er altijd zo uit! Ze heeft echt haar eigen 'merk'. Samen hebben ze er echt een fantastisch mooi boek van gemaakt! Ik heb Eva in mijn hart gesloten.
Het verhaal gaat over Ramon. Hij houdt van voetballen en moet echt winnen van de jongens van Dikdam. Maar dan zijn er twee spelers afwezig... wat nu? Gelukkig hoort Ramon van Nanie (zijn oma) dat je zombies kan oproepen om je te helpen. Dat wil Ramon wel proberen. Maar wanneer dat lukt moet Ramon de zombies ook nog leren voetballen. En of dat op tijd lukt? Wie is er bang voor de voetbalzombies is een boek vol humor. Uiteraard is het ook best spannend, aangezien er zombies in meedoen. Toch ben ik van die zombies gaan houden. Stiekem hoop ik dat ik ze ook kan oproepen wanneer ik hulp nodig heb. Dat zou ieder kind toch ook willen? En dan die prachtige illustraties van Elly Hees! Die maken het boek echt af. Ze zijn op de omslag al net zo mooi, fleurig en passend als in het boek zelf. Simon van der Geest is naar mijn mening een fantastische schrijver. Ik ben echt fan van hem. Hij heeft over de voetbalzombies nog een boek geschreven, dus wanneer je deze hebt gelezen, kan je zo verder met de volgende. Ook schrijft Simon vaak over insecten. Zijn boeken zijn herkenbaar door zijn schrijfstijl, Hij weet elk boek grappig te maken, hoe spannend of leerzaam het ook is. Daar hou ik van!
Vonkje moet bij haar opa logeren op de boerderij, omdat haar ouders weer eens ruzie hebben. Daar heeft ze helemaal geen zin in. Maar dan gaat opa vertellen. Hij wil alleen niets over de molen horen en Vonkie mag er ook echt niet naartoe. Maar dan blijkt dat Vonkie net zo koppig is als opa (Spijker). Ze moet gewoon weten wat er bij de molen is gebeurt en waarom opa niets meer van zijn broer wil weten.
Maar wat heeft opa bij de molen te zoeken? Waarom vertelt hij mij dat het daar zo gevaarlijk is en gaat hij er zelf doodleuk midden in de nacht naartoe?Hij komt het dijktrapje af gelopen. Vlug sluip ik bij het raam vandaan en glip de trap op naar boven. Net als ik weer mijn bed in kruip hoor ik de keukendeur opengaan, en iets later het geluid van de televisie.Wat spookt die opa van mij allemaal uit? Eerst die brief, en nu dit. Wat verbergt hij toch? Morgen moet ik meer te weten zien te komen. Over vroeger. Over die molen. En over Buts.
Spijkerzwijgen is een mooie titel voor dit boek dat al heel wat jaren op mijn tbr stond. Simon van der Geest is een fantastische schrijver. In dit boek leert hij begrippen over het platte land aan, schrijft hij een fantastisch verhaal over familiebanden en ruzies en herinneringen EN gooit er dan ook nog even het thema ruziënde ouders bijin. Hoe knap dat je dat kan in een boek dat je zo wegleest! Ik was echt geboeid van begin tot eind. Zelf weet ik redelijk veel van het leven op de boerderij, en weet dan ook dat hij dit heel goed en correct omschrijft. Ook de koppigheid die de oudere boeren vaak hebben zit hier zo ontzettend goed in verweven. Dit is echt een pareltje! Karst Janneke Rogaar heeft zich ontfermt over de illustraties. Dat heeft ze echt fantastisch gedaan. De afbeelding op de kaft is echt een perfecte samenvatting van het grootste verhaal in dit boek.
Maar wat heeft opa bij de molen te zoeken? Waarom vertelt hij mij dat het daar zo gevaarlijk is en gaat hij er zelf doodleuk midden in de nacht naartoe?Hij komt het dijktrapje af gelopen. Vlug sluip ik bij het raam vandaan en glip de trap op naar boven. Net als ik weer mijn bed in kruip hoor ik de keukendeur opengaan, en iets later het geluid van de televisie.Wat spookt die opa van mij allemaal uit? Eerst die brief, en nu dit. Wat verbergt hij toch? Morgen moet ik meer te weten zien te komen. Over vroeger. Over die molen. En over Buts.
Spijkerzwijgen is een mooie titel voor dit boek dat al heel wat jaren op mijn tbr stond. Simon van der Geest is een fantastische schrijver. In dit boek leert hij begrippen over het platte land aan, schrijft hij een fantastisch verhaal over familiebanden en ruzies en herinneringen EN gooit er dan ook nog even het thema ruziënde ouders bijin. Hoe knap dat je dat kan in een boek dat je zo wegleest! Ik was echt geboeid van begin tot eind. Zelf weet ik redelijk veel van het leven op de boerderij, en weet dan ook dat hij dit heel goed en correct omschrijft. Ook de koppigheid die de oudere boeren vaak hebben zit hier zo ontzettend goed in verweven. Dit is echt een pareltje! Karst Janneke Rogaar heeft zich ontfermt over de illustraties. Dat heeft ze echt fantastisch gedaan. De afbeelding op de kaft is echt een perfecte samenvatting van het grootste verhaal in dit boek.
Het verhaal gaat over Hidde. Hidde is een rustige jongen met een eigen verzameling met insecten. Hij weet er ook alles van. Hij vangt ze zelf en doet er zelfs experimenten mee. In de kelder van de schuur heeft hij zijn eigen 'lab'. Wanneer zijn broer drummer van de band wordt, wil hij de kelder inpikken. Dat laat Spinder niet zomaar gebeuren. Spinder?? Ja, Hidde wordt Spinder genoemd sinds hij aan Lieke zijn experiment heeft laten zien: een spin gecombineerd met een vlinder. Hij is namelijk verliefd op haar en weet dat ze vlinders mooi vindt. Omdat Lieke enorm ging gillen bij de aanblik van de Spinder, is de bijnaam van Hidde nu Spinder. Zal het Spinder lukken om zijn kelder en al zijn beestjes te behouden? En zal hij het hart van Lieke veroveren? Dat verklap ik niet, dat lees je zelf maar. Als er een schrijver genoemd mag worden die altijd spannende en/of grappige boeken schrijft en veel over de natuur (en vooral insecten) weet, dan is het Simon van der Geest wel. Hij heeft thuis ook een verzameling insecten. Dat is wel te zien aan dit prachtige boek, waarin hij de insecten tot in de puntjes beschrijft. De tekst is in drukvorm maar bij de tekeningen staat een handschrift van een kind nagebootst. Ook de tekeningen van Karst-Janneke Rogaar zijn echt fantastisch en gedetailleerd. Je gaat mee in de wereld van Hidde (Spinder) en zijn wereld van insecten. De tekeningen zijn gemaakt alsof ze door Hidde zelf getekend zijn. Ook de 'plattegronden' zijn in die sfeer. De liefde voor insecten komt duidelijk naar voren. Het is een boek dat je in een adem uitleest. Het is spannend, ontroerend en vooral ook fantastisch, want wie kan er nou een Spinder maken die echt leeft?
Fieke is op vakantie met haar ouders wanneer ze wakker wordt en ziet dat de tent van haar ouders ineens weg is. Alleen een paar theedoeken en het afwasteiltje liggen er nog. Nu waren haar ouders Fieke al wel eens eerder vergeten, maar om alleen in Frankrijk achter te blijven is wel heel iets anders. Op verschillende manieren probeert ze de aandacht het van haar ouders te trekken, maar helaas tevergeefs. Dan ontmoet ze Jantwan. Hij is weggelopen van zijn ouders. Maar wat moet ze doen wanneer Jantwan ineens ook weg is?
Mijn voeten doen zeer. Ik mis mijn slippers. Mijn benen doen ook zeer. En ik heb een vreemde smaak in mijn mond. Ik slenter langs scheve huizen. Ik slenter langs duffe winkeltjes. Ik ben het zoeken zat. Ik ben dit dorp zat. Iedereen wordt maar boos op mij. Bakkers. Honden. Kale mannen. Pestjongens. Het zal wel aan mij liggen. Geen wonder dat mijn ouders me vergeten zijn.
Geel gras is het debuut van Simon van der Geest. Ik heb bijna al zijn boeken al eens gelezen en ben groot fan van hem. Simon weet je te boeien van begin tot eind. Dit is een boek dat gemakkelijk wegleest en geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 9. De tekeningen van Annet Schaap zijn ook weer fantastisch. Ik ben blij dat Geert dit boek heeft aangeraden en ik eindelijk eens de tijd nam om het te lezen.
Mijn voeten doen zeer. Ik mis mijn slippers. Mijn benen doen ook zeer. En ik heb een vreemde smaak in mijn mond. Ik slenter langs scheve huizen. Ik slenter langs duffe winkeltjes. Ik ben het zoeken zat. Ik ben dit dorp zat. Iedereen wordt maar boos op mij. Bakkers. Honden. Kale mannen. Pestjongens. Het zal wel aan mij liggen. Geen wonder dat mijn ouders me vergeten zijn.
Geel gras is het debuut van Simon van der Geest. Ik heb bijna al zijn boeken al eens gelezen en ben groot fan van hem. Simon weet je te boeien van begin tot eind. Dit is een boek dat gemakkelijk wegleest en geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 9. De tekeningen van Annet Schaap zijn ook weer fantastisch. Ik ben blij dat Geert dit boek heeft aangeraden en ik eindelijk eens de tijd nam om het te lezen.