Recensies vanaf 10 jaar

Hier staan de recensies voor kinderen vanaf  10 jaar. Deze kun je ook vinden op Instagram. Van sommige boeken maak ik ook content voor TikTok. 

Wat weet jij nog van de aanslag op 9/11?
Lucas Calley is elf jaar wanneer hij hoort dat America football niet meer kan voor hem. Hij wil dit niet accepteren, dus gaat de volgende dag stiekem naar oom Benny bij de brandweerkazerne dicht bij de Twin Towers. Wanneer oom Benny zegt dat hij het ook geen goed idee vindt, horen ze ineens een vliegtuig. Het boort zich in de noordelijke toren van het world trade centre. Zijn oom gaat met de brandweerwagen mee en zegt dat Lucas in de kazerne moet blijven om te wachten op zijn vader. Dat doet hij niet. En wat hij dan meemaakt…

 

Maar vlak buiten de winkel bleef pap staan. Hij hield Lucas' schouder vast en keek naar de verwoesting om hen heen. Zo te zien was het meer naar het zuiden veel erger; zelfs door de mist van stof heen zag Lucas dat er verborgen stalen balken en grote stukken beton op straat lagen. Er stonden auto's in brand. Ziekenwagens en brandweerwagens waren verpletterd, en hier en daar loeide nog zacht een sirene. Het leek wel alsof de wagens om hulp riepen.


De aanslag van 9/11, is een van de delen uit de serie I survived. Een mooie serie boeken met kinderen in de hoofdrol door wiens ogen het verhaal uit de geschiedenis verteld wordt. Lauren Tarshis heeft deze serie geschreven. Zo is er ook een boek over een haaienaanval, maar ook over de Titanic en over D-day. Fijn om deze boeken in school te hebben wanneer je het over dit onderwerp in de geschiedenis hebt. De boeken zijn geschikt vanaf een jaar of 10. Achterin dit boek staan de gebeurtenissen van 9/11 nog eens met tijdstip genoemd. Verder heeft Lauren een stukje geschreven over haar ervaringen met 9/11, staat er ook een stuk over de achtergrond van de aanslag en als een soort bonus staat er een aantal hoofdstukken van het vorige deel uit de serie! Zo kan je kind gelijk door met een eventueel volgend boek. Ik vind het heel fijn beschreven, vooral ook doordat het ook over andere onderwerpen gaat dan alleen 9/11. Dat leest een stuk minder zwaar. Je leeft helemaal mee met Lucas en het verlies van zijn sport. Op het einde komt alles weer bij elkaar. Echt mooi gedaan dit! De illustraties, die ik echt prachtig digitaal gemaakt vind, zijn van Scott Dawson. Dit boek is een aanrader voor iedereen die weer even wil weten hoe het ook alweer zat met 9/11.
Florian is een jongen die denkt niets van de wereld te snappen, maar volgens de juf heel slim is. Hij weet wel dat hij een denker is. Maar dan landt er opeens een mus op zijn hoofd. Door Nico, de mus komt hij in contact met Katja, een mooi meisje, maar ouder dan hij. En hij leert ook oma kennen door de mus. Maar oma is een beetje in de war. Ze denkt dat hij Wim is en doet haar onderbroek over haar broek aan. Wat moeten Florian en Katja doen? En wil Florian wel verkering met Katja?
'Mevrouw,' zei Florian. De oude mevrouw hoorde hem niet. Ze liep naar de voordeur met Nico op haar hoofd. Ze duwde tegen de deurknop, maar de deur zat op slot. Ze zocht met allebei haar handen in haar jaszakken. Ze vond niks. 'Help!' riep ze. Waar is m'n vork nu weer?' Ze stond voor een dichte deur, op één schoen, zonder sleutel en ze zocht naar een vork.Er was iets niet in orde met die mevrouw, dat was duidelijk. Er zat waarschijnlijk een steekje los in haar hoofd waardoor er allerlei belangrijke verbindingen tussen de hersencellen waren doorgebroken. Ze kon de eindjes niet meer aan elkaar knopen waardoor ze onmogelijk voor zo iemand als Nico kon zorgen. Het was dus maar goed dat Nico niet van haar was!
Florian is een boek dat eerder al eens verscheen onder de titel Florian Knol. En wat ben ik blij dat ik dit boek als recensie exemplaar kreeg! Zo lekker om weer eens een Guus Kuijer te lezen! Die man heeft niet voor niets zoveel prijzen in de wacht gesleept. Je merkt wel dat de mobieltjes een wat minder grote plek innemen dan ze nu in het leven van de jeugd doen, maar verder is het echt een feestje om te lezen. Mooie zinnen, zoals:Florian bekeek haar gezicht opnieuw en zag er veel moeilijks in. Hij nam zich voor om thuis in de spiegel te kijken of er bij hem ook zoveel moeilijks zat. Het bange gevoel zat als een egel opgerold in zijn keel.De mensheid was net een bord zuurkool met van die enge draadjes die tussen je tanden gaan zitten.Het boek heeft wel een modernere uitstraling door de illustraties van Alessandra Lazzarin. Ze zijn echt anders dan die in de vorige versie van 2006 van Peter-Paul Rouwerda. Al passen ze van beiden goed bij het verhaal. Het hoofdthema is dementie. Wil je meer boeken lezen over dit onderwerp? Lees dan Takkenhoofd van Inge Besaris of Wegloopdagen van Pim Lammers. Waar ik echt wel een allergie voor heb is de spelling van een zin:'Ik was bij me tante en ik liep naar buiten en nu kan ik de straat niet meer vinden.'Het me tante en me moeder is niet meer weg te denken uit social media, maar ik heb echt liever de correcte spelling: mijn tante… en ik ben daar vast niet de enige in. In welk team zit jij? 


lesideeën:
 Met dit boek kun je heerlijk filosoferen met je kind(eren)

'Op de foto staat de tijd stil,' zei Florian. 'Dus eigenlijk staat er op een foto iets dat niet bestaat.'

Wat een mooie stelling:

Op een foto staat iets wat niet bestaat.

Een ander dilemma:

Blz 42 waarom heet een sleutel een sleutel en een vork een vork?

En nog eentje:

Als oma van alles vergeet, zou ze dan op een dag ook zichzelf kunnen vergeten?

Genoeg om over door te kletsen dus. Naast natuurlijk het thema dementie.

Een sprookje over tijd, dapper zijn en je verstoppen. Benieuwd hoe dit in elkaar past? Lees dan dit boek!

 

Elle leeft met haar vader, moeder, broer en zus in een huis. Ze is de grootste. Haar vader is tijdwaker. Hij houdt de tijd in de gaten, want de tijd doet soms rare dingen. Maar dan op een dag is vader moe. Zoals elke dag neemt hij 50 seconden rust, maar dat is niet genoeg vandaag. Hij valt telkens weer in slaap. Dan geeft hij Elle een opdracht. Ze moet op zoek naar een nieuwe tijdwaker, in een andere tijd met de tijdwakersbril op. Maar wanneer ze de bril opzet heeft ze naar 50 seconden! En wat ze nu allemaal ontdekt…

Maar hier komt het:Papa kijkt me in de ogen en geeft me zijn bril. Zijn tijdwakersbril. 'Met deze bril op kun je door de tijd reizen. Je komt dan steeds in stukjes nu terecht. Het lijkt misschien rommelig, maar als je al die stukjes nu aan elkaar legt, dan zie je vanzelf dat het een soort puzzel is. De puzzel van de tijd. Zoek naar je… eh… zoek naar een andere tijdwaker, één van vroeger, en vraag hem om hulp. Je hebt natuurlijk niet veel tijd,' zegt hij, 'vijftig seconden. Het is altijd vijftig seconden. Bij iedereen. Nooit een hele minuut. Als je terug naar huis wilt, naar hier terug wilt, heb je de tijdwakersbril nodig. Die kun je pakken als de tijdwaker in de tijd waar je bent 'm afzet voor zijn vijftig seconden van die dag. Maar je hebt 'm niet altijd nodig om terug te komen. Je hebt genoeg fantasie, gelukkig. Er kan veel misgaan, maar… het kan niet anders.'

Vijftig seconden is een boek waar ik nieuwsgierig naar was, vanwege de kaft. De illustratie van iemand achter de jassen aan de kapstok en de titel Vijftig seconden samen waren een puzzel. Ik begon met lezen en ontdekte dat het hier om een sprookje gaat. Een warrig en wazig sprookje, waarin veel begrippen en gezegden over tijd voorkomen. Als hulpmiddel bij je lessen goed te gebruiken. Alleen pakte het verhaal mij niet echt. Ik snap de bedoeling en zie ook in andere reviews dat het anderen aanspreekt, maar bij mij kwam het helaas niet zover. Wel vind ik het een origineel sprookje, waarin zowel elfen, mensen, reuzen en kabouters voorkomen. De illustraties passen uitstekend bij het verhaal, al zijn ze naar mijn mening soms wat random in het boek gezet. Ze zijn een beetje vreemd, soms zelfs wat luguber, maar passend. Niet mijn stijl, maar dat hoeft ook niet. Ondanks dat het boek me niet echt pakte zijn er wel dingen delen waar je echt iets mee kunt. 


Een zin die mij aansprak:Ik hou het allermeeste van kijken en van zelf niet gezien worden. Deze zin past bij sommige kinderen. Bijna elk jaar heb je wel zo'n kind in de klas. En ik heb het geluk dat ik ook een dochter heb zoals dit. Leuk om te zien hoe ze als volwassene nu uit deze vaste gewoonte probeert te stappen, al zal ze het kijken nooit echt loslaten. 

Lesidee:Blz 48 

Volgens …. zover.Vraag de kids immens na te denken over dat een seconde soms lang of kort duurt. Bedenk voor jezelf wanneer dat bij jou zo is. Na twee minuten praat je erover in je groepje.

Op blz 53 staat de zin:

En dat is weer een nieuwe gedachte, één die me warm maakt. 

Hier kun je in de klas een mooi gesprek over voeren. Wat zal de schrijver bedoelen met deze zin?Welke gedachte maakt jou warm?Mooie zin als quote op insta:Ik heb genoeg aan avonturen in mijn hoofd.

Thema's: jezelf zijn, er niet bij horen, tijdreizen, sprookje.Wat vind jij van dit boek?

Heb jij wel eens nare berichten gehad op social media? Wat deed jij toen?
Esper wordt vreselijk gepest op school, sinds Fedde is blijven zitten en bij hem in de klas kwam. Hij heeft gevraagd om in de groepsapp te mogen. Maar dan blijkt hij toegevoegd te zijn bij de groep: het mooiste meisje van de klas. En omdat hij lang haar heeft, is hij het mooiste meisje… daarna ontploft de app en bijna alle klasgenoten zetten er onsmakelijk commentaar onder. Eigenlijk wil Esper de appjes niet lezen, maar er is een macht die het overneemt, hij moet kijken. Zijn ouders durft hij niks te zeggen en het wordt steeds erger. Hoe komt hij ooit dit schooljaar door?

 

'Ik wil bij een ander groepje,' zegt Esper. 'Waarom?' De meester zet één klein streepje op Gijs' blaadje, maar verder heeft Gijs geen enkel foutje gemaakt.'Ik… ik kan beter samenwerken met iemand anders.''Ik dacht dat Gijs en jij vrienden waren?'Gijs heeft dan misschien niet vervelend gedaan in de groepsapp, hij is wel doodleuk in Espers trui naar huis gefietst!'Dat is niet zo,' zegt Esper dan. 'Gijs is wel aardig, maar…''Is Fedde soms het probleem?' De meester legt zijn pen neer en kijkt Esper scherp aan.Wat als Esper hem alles vertelt? Hij kan zijn meester de chat laten zien, dan is zijn klas er gloeiend bij.Maar hoe moet hij dat doen? Hij heeft de chat zelf verwijderd vanochtend! Hij heeft al het bewijs zelf weggegooid…


500 appjes die ik niet wil lezen is een van de boeken die al veel te lang op mijn tbr lag. En wat ben ik blij dat ik hem heb gelezen! Ik ben uiteraard behoorlijk fan van de boeken van Meran Stoffels, en dit boek bewijst wederom dat ik dan niet voor niets ben. Wat een goed boek weer! Het boek geeft zo duidelijk weer hoe een gepest Irma d denkt zelf de situatie te kunnen handelen en/of oplossen. Maar helaas zijn sommige kinderen echt de dupe van pesten, en dat terwijl ze vaak juist zo uniek zijn en verschrikkelijk aardig. Dit is een probleem dat we heel graag de wereld uit willen helpen, maar dat toch ondanks alles weer terugkomt. Het heeft te maken met de overdraag van de mens, die wil weten waar hij of zij staat. De rangorde moet voor sommigen echt bepaald worden. En door een kind uit te kiezen dat je bestempeld als minderwaardig, sta je zelf sterker. Gelukkig zijn er in de scholen veel methoden en wordt er goed gewerkt aan de groepsvorming. Daarbij leren we kinderen ook echt zichzelf te zijn en niet mee te lopen. In het geval van pestgedrag proberen we de omstanders weg te weken. En dat blijkt te helpen.
Wat zou jij doen wanneer je altijd voor je broertjes moet zorgen?

 

Nate gaat van groep 7 naar groep 8. Hij heeft altijd bij zijn beste vriend PS in de klas gezeten. Maar in groep 8 is dat ineens niet meer het geval. Tot overmaat van ramp heeft PS ook nog eens zijn klasgenoot Luke op vakantie gezien en is het contact tussen Nate en PS veelminder. Nate heeft geleerd om zijn wilde beest te temmen en een goede jongen te zijn, maar of dat nu ook in groep 8 lukt?


Oké het gebeurde voor het eerst in groep 4 al zegt m'n moeder dat ik al woedeaanvallen had toen ik heel klein was

maar die dag gebeurde er iets waardoor het begon
waardoor het ontwaakte
ik weet niet eens meer wat het was
misschien had iemand m'n potlood gepikt
of me een zet in m'n rug gegeven toen we in een rij naar het klaslokaal liepen.

Ik weet alleen dat ik ergens vanbinnen 

ergens heel diep van binnen
een duisternis voelde opkomen
maar dan heet
vuur en rook dwars door elkaar
en  m'n vuisten zijn vlammen.
We gaan je even in Het Zonnetje zetten om af te koelen
hoor ik
en dan lig ik ineens ineengedoken
in dat kamertje huilend
en koud
en,

man,

wat ben ik moe
zo moe
en m'n juf mevrouw Nolan wrijft over m'n rug
de hele ruimte lig
de hele wereld ook.
 

Het laatste jaar is een geweldig mooi boek om in je klassenbieb in groep 7/8 te hebben. Groep 8 is altijd al een groep geweest waarin veel leerlingen zich bewust worden van het feit dat ze na dit schooljaar ergens anders verder gaan. Dat ze moeten leren om zichzelf in bedwang te houden. Dat ze niet meer de veiligheid van de basisschool meenemen. Dit feit zorgt ervoor dat vele leerlingen gaan reflecteren op zichzelf en de jaren ervoor. In dit boek, geschreven door Matt Goodfellow, doet Nate dat ook.Dit boek heeft me geraakt omdat ik in Nate een jongen terugzie die ik ooit lesgaf. Ook hij had geen stabiele gezinssituatie en gooide wanneer hij in woede was alle tafels en stoelen in de klas om. Deze jongen is destijds naar het ZMOK-onderwijs verwezen en ik heb hem helaas niet kunnen volgen. Toch denk ik nog vaak aan hem. Wat zal er allemaal achter zijn woede plaats hebben gevonden? In dit boek lees je de gedachten van Nate wel en dat maakt echt een diepe indruk op mij. Ik hoop dat het die jongen van toen goed gaat…Ingrediënten van dit boek:Groep 8, gedichten, pesten, het belang van afkomst, gevoelens, levenskracht, alleenstaande ouder, ziekenhuisperikelen, vleugels en een fantastische meester!Een stukje dat mij raakte:

Hoe kan mijn hoofd zo vol zitten, meneer?

Zo vol verdriet

zo vol vragen
zo vol woede
zo vol pijn
en dat ik me toch
zo
leeg
voel?

Het zal je maar gebeuren… ben je 12 jaar, doet iets stouts en vervolgens ben je vier jaar helemaal alleen in je vertrouwde omgeving.
Maddie heeft een slaapfeestje geregeld in het huisje van haar oma. Tegen papa zegt ze dat ze bij mama is en tegen mama dat ze bij papa is. Maar dan, helaas, is er een vriendin die ziek is geworden en de moeder van de andere heeft de moeder van Maddie gebeld. Nou ja, dan gaat Maddie alleen logeren in het huisje. Maar wanneer ze wakker wordt staan er vreselijke appjes en spraakberichten op haar telefoon. Iedereen wordt geëvacueerd en Maddie weet niet waar ze naartoe moet. Ze besluit bij haar huis te gaan kijken, ruimt op, maakt schoon, want ach… over een paar dagen is iedereen vast weer terug. Maar dat gebeurt niet. Wat nu?


Ik kom bij de parkeerplaats voor de P+R op de hoekbij de megakerk.Halflege koffersliggen op de stoep.
Hier moet iedereenzijn ingeladenvoor transport.Hoe noemde mama het ook alweer?Het verzamelpunt?
Als ik de straten en stoepenzo zie, moesten de mensenblijkbaar veel van hun spullenachterlaten.
Langzaam rijd ik verderen zoeknaar mensenwie dan ook.
Hallo?Is daar iemand?Hallo?Hallo? Kan iemand me horen?


Alleen is een verhaal zoals geen ander. Want het is onvoorstelbaar. Je blijft alleen achter in je eigen omgeving. Stiekem denk ik dat sommige kinderen hier wel eens aan denken. Wat gebeurt er als ik alleen thuis ben en papa en mama komen niet terug? Wat ik erg mooi vind aan dit verhaal van Megan M. Freeman is dat het geschreven is in vrije vers-vorm. Zo lijkt een boek met 391 bladzijden erg dik en moeilijk door te komen, maar door deze schrijfvorm is het heerlijk om weg te lezen. Het blijft ook lekker spannend, omdat je steeds in de gedachten van Maddie bent. Alles waar ze aan denkt krijg je mee. Heel knap gedaan! De vertaling is van Tjalling Bos.Wat zou jij doen als je alleen achterbleef in jouw omgeving?
Alix rent naar het politiebureau, omdat haar moeder is gearresteerd. Ze denkt zelf dat haar moeder schuldig is en wil eigenlijk niet meer haar leven leiden wat ze nu heeft. Ze wordt gepest op school omdat ze erg slim is. Maar tijdens het rennen naar het politiebureau, komt er een bliksemschicht, een trilling in de aarde en is ze ineens in het jaar 1926! Ze wordt opgepikt door een vrouw met een bloedrode auto, die haar een raar voorstel doet. Ze mag undercover als Juliana, om een moord op te lossen. Maar is dit niet veel te gevaarlijk? Komt ze ooit nog bij haar moeder terug?


Mijn sneakers maken geen geluid op de glanzende keien, de nacht suist koud langs mijn gezicht en elk moment kan in de verte het spiegelende politiebureau weer verschijnen.IK MOET DE POLITIE VERTELLEN DAT MIJN MOEDER HET VOOR MIJ DEED!Elk moment kan ik tegen een bushokje met verlichte reclames aan knallen, elk moment kan er een eenentwintigste-eeuwse auto voorbijscheuren. HET MAAKT ME NIET UIT OF MIJN EIGEN TIJD EEN ROTTIJD IS, IK WIL TEGELIJK MET MIJN MOEDER LEVEN!Het pleintje met de boom komt steeds dichterbij en in mijn hoofd blijf ik schreeuwen dat ik zeker weet dat ik terug wil. En dan is de open plek nog maar vijfentwintig meter van me af en ik sta stil. Want zo ging het ook op de heenweg. Buiten adem blijf ik wachten tot de hemel bliksemend in stukken scheurt en de sterren verdwijnen. Ik wacht tot er een trilling door de aarde gaat. Maar er gebeurt niks.


De eerste Alix is weer een prachtig verhaal van schrijver Anna Woltz! Ze weet over allerlei uiteenlopende dingen de prachtigste boeken te schrijven. Dit keer een detective, waarin uiteraard meerdere thema's zijn verwerkt. Zo komen ook de volgende thema's langs: het koloniaal verleden, etiquette in de jaren '20, jaloezie en pesten. Anna weet dit allemaal te verpakken in een spannend detective verhaal waarin je wil blijven doorlezen. Ja, Anna heeft wederom bewezen dat ze als schrijver echt in het rijtje der groten hoort! De hoofdpersoon heeft een interessant karakter en maakt een mooie ontwikkeling door. Dit is zeker een van de grote pijlers in het verhaal. Enkele mooie zinnen:Al zo ontzettend lang was school zo'n reusachtig deel van mijn leven, dat ik niet meer wist hoe ik zonder school was.De torenkamer van Marcus' is geen slaapkamer, maar een laboratorium. En dan niet zo'n kaal, modern lab van roestvrijstaal, maar een rommelige werkplaats vol vlekken en schroeiplekken.

Dit boek bevat zoveel mooie passages met beschrijvingen over van alles en nog wat, dat je het uitstekend kunt gebruiken om de verbeelding van de leerlingen of je kind te prikkelen. 

Hieronder een voorbeeld:

Lees hoofdstuk 12 tot en met …met als ik.Laat de kinderen nu een tekening of plakwerk mbv foto's maken over wat er net is voorgelezen. Herhaal het een aantal keren, of laat het op een printje of het Digibord zien. Zo kunnen ze telkens terugpakken naar de tekst. Nadat iedereen klaar is, tonen we de resultaten. Is de tekening of het plakwerk geworden zoals je in gedachten had? Of wil je eigenlijk nog iets toevoegen? Heb jij in jouw hoofd ook altijd plaatjes over het boek? Is dit wel eens anders dan de film die over het boek is gemaakt? Waar komt dit door denk je?

Maud heeft een verschrikkelijke vakantie. Niet alleen zijn haar vriendinnen allemaal op vakantie en zij niet, maar als klap op de vuurpijl komt haar neefje Vos ook nog eens logeren. Dit alles verandert wanneer Vos de Tijdkijker laat zien die hij van oma Noena heeft gekregen en zijn eigen uitvinding. Het sleuteltje past er alleen niet op. Maud weet er iets op en dan gaat ze terug in de tijd naar het jaar 122. De Romeinen waren de baas en rond de woonplaats van Maud was het eind van het Romeinse rijk. Of is het allemaal maar een droom?


'Het is een game,' mompelt Maud afwezig. 'Er kan je niks gebeuren.''Wat bedoel je?' vraag Baldr.'Wat?' Maud kijkt verstoort op.'Je zei een vreemd woord en dat je niks kan gebeuren.'Mauds hersenen zoeken op volle toeren naar een smoes. 'O, ja, een game is een oude spreuk van mijn stam om je te beschermen.''Waartegen?''Als je die uitspreekt tegen kwade geesten dan kan je niks gebeuren.' 'Doe mij ook maar zo'n game,' zegt Baldr.'Ja, straks.' Maud kijkt naar haar bloedende schram. Vanaf het moment dat ze terug in de tijd ging, heeft ze een akelig gevoel. Dit is géén game. Het bloed is echt bloed.


De Romeinse kogel is het eerste deel in de nieuwe serie De Tijd Kijker van Rob Koops. De kaft intrigeerde mij al gelijk. De illustratie van Maruga Koops maakt nieuwsgierig. Een klok? Een rivier? Een Romein? Hoe zal dit verhaal toch gaan. Nou, ik kan je verzekeren dat dit een boek is dat je niet gemakkelijk weglegt. Het verhaal is zo goed opgebouwd en laat je niet los. En wat leer je veel over de Romeinse tijd! Dit is echt heel goed gedaan door Rob. Naast het thema De Romeinen, gaat het boek ook over vriendschap, het verlies van een oma, onzekerheid, doorzettingsvermogen en emotionele verwaarlozing van een kind. Ja, ik hoor je denken: Komt dit allemaal langs? Hoe zwaar lezen is dit boek dan wel niet. Nou, helemaal niet zwaar. Het leest alsof je zelf meegaat met Maud en alles wordt rustig en met een mooie twist behandeld. En weet je wat je ok zo ontzettend mooi is? In het boek zelf staan telkens prachtige illustraties van Maruga. Elke keer is het weer een prachtige omlijsting van het verhaal tot dan toe. Zo helpt het je verbeelding als kind meer vorm te geven. Wat het omgaan het schrijven erg mooi vind is dat er telkens door Maud een link naar het nu wordt gelegd. En er staan ook leuke weetjes in, zoals over de atoomklok, en het wasmiddel uit de Romeinse tijd. (Ik moet er niet aan denken dat te moeten gebruiken nu)Ook in dit boek word je weer getrakteerd op mooie zinnen, zoals:De lucht van vlees, vis, versgebakken brood, geparfumeerde en zwetende lijven hangt als een geurdeken over de stad.Maud springt overeind van het krukje, dat met een klap op de grond valt, strijkt haar kleren goed en maakt een buiging, hopend dat dit de juiste manier is om een prefect te begroeten. 


Waarom ik graag boeken lees met geschiedenis erin verwerkt:Wie naar het verleden kijkt, kan leren over de toekomst.Wat ik ook mooi vind is de verwijzing naar het eerste boek van Rob: de schaduwsluiper. De serie Oerbloed zou namelijk een perfecte serie zijn om na dit boek te lezen, als je dat nog niet had gedaan. Er moet me alleen wel even iets van het hart:Rob, ik kan niet anders dan blijven denken aan een hele octopus en hoe kan ik nu een detectiveboek ooit nog serieus nemen?

De schaduwroof is alweer het derde deel over Isaak Turner. Het is een heerlijk spannende serie, die zeer geschikt is voor kinderen vanaf een jaar of 10. Sam Sedgman schrijft deze serie. Ik hou ervan. De spanning van het stelen en inbreken en alle dingen die daarmee te maken hebben. En dan de slechterik die nog steeds achter ze aan zit, maar nu op een andere manier. Ja, echt super! Ik ben blij dat Merel Leene dit boek heeft vertaald naar het Nederlands, zodat de kinderen hier ook van dit spannende verhaal kunnen genieten. Hou je van boeken uit bijvoorbeeld de serie Wereldspionnen? Dan vind je dit vast ook een leuk boek. Al zou ik deze serie eerste lezen voordat ik aan de Wereldspionnen zou beginnen, omdat die net iets ingewikkelder is.

Dit boek leert je ook weer dingen zoals de kleuren in het lichtspectrum of wat een eclips is. Heerlijke toevoegingen zijn dat. Dit boek is echt een toppertje en zeer geschikt voor kinderen die van spannende boeken houden. Het is niet speciaal aantrekkelijker voor jongens of meisjes, dit omdat er een jongen en een meisje samen de helden zijn. En in dit boek is er nog een extra meisje dat een zeer belangrijke rol speelt. De kinderen lossen de mysteries altijd op. Ken jij deze mooie serie al?

Wanneer Jinna op bezoek gaat bij Toori merkt ze dat hij haar niet had verwacht. Hij raakt zijn zicht als Sterrenkijker kwijt. Tortilla heeft ook gedroomd, maar Jinna en Toori nemen het beiden niet te serieus. Jinna wil Toori helpen en gaat op zoek naar het plantje oogentroost. Wanneer ze het plantje wil plukken wordt ze gepakt door een zwarte tentakel. En dan ontmoet ze ook nog eens een jongen die ze nog niet kent. Wie is deze jongen toch? En waarom heeft ze zo'n interesse in hem? 


Ik telde mijn vleugelslagen om niet aan mijn vader te hoeven denken. Nog eentje, nog eentje en nóg eentje. Eén kilometer werd twee kilometer en toen drie en vijf. Het spoor verdween in het afgebrande bos. De bomen die nog overeind stonden, prikten scherp in de lucht. Ik ging wat hoger vliegen. Naast de halfronde gang lagen omgevallen takken en stammen. Het leek alsof het ding dat erdoorheen was gekomen alles omver had getrokken.Ik volgde het spoor tot waar de tunnel de aarde in dook. Een tijdje cirkelde ik boven het grote zwarte gat. Zou ik transformeren en er als meisje in kruipen? Dat maakte me wel kwetsbaar. Misschien kon ik beter hoogte winnen en kijken of er ergens een uitgang was!Rustig steeg ik, tot ik iets ontdekte in het verbrande bos dat nu achter me lag. Eerst zag ik een soort bult die bewoog. Het leek op een enorme berg van as. Maar toen viel me op dat er een kop met stekels uit stak, die heel langzaam mijn kant op draaide. Heel even kon ik geen adem meer halen. Het was… de Nizar!


De zwarte nacht is het tweede deel van de serie Umbrador en weer net zo heerlijk spannend als het eerste deel. Ik kon het boek niet wegleggen, wilde telkens weten hoe het verder ging. Marieke Smithuis weet heel goed hoe je de spanning vast kunt houden in een boek. Heerlijk verhaal! Ik hoop dan ook echt dat dit niet het laatste deel is, want ik ben dol op deze mooie wereld met draken en transformerende mensen. De zwarte nacht is een waardig vervolg, omdat je de karakters nog beter leert kennen en er nog meer wezens in voor komen. En dan word je ook nog eens regelmatig getrakteerd op een prachtige illustratie van Jeska Verstegen! Voor elk deel staat een pagina grote illustratie en bij elk hoofdstuk ook nog eens een kleine. Ze weet de witte draak een uitstekend gezicht te geven, zoals je op de kaft kunt zien. Het enig wat ik jammer vind, is dat de illustraties in het boek zwart-wit zijn. Dan nog even wat mooie stukjes uit het boek:De rotsen waren daar zwart en het water dat opspatte niet groen maar wit. Het leek alsof er een onzichtbaar wezen met grote lakens stond te wapperen.De bibliothecaresse ging ondersteboven aan een rek aan de overkant, met haar gezicht naar mij toegedraaid. Ze zag er moe uit, maar dat hoort bij Boekenwurmen. Haar jampotbril was van haar neus gegleden en bungelde aan een ketting onder haar hoofd. Haar wallen lagen als dijkjes tegen haar ogen aan en drukten ze bijna dicht. Dan nog één ding: Lees dit boek!
Ries is samen met zijn moeder op vakantie in een caravan. Midden in de nacht gaat hij naar het strand. Daar ziet hij iemand in de zee, Vesper en probeert haar te redden. Al vind ze dat zelf niet nodig. Ze is er nogal boos om en neemt iets van Ries mee. Ries komt dat terugvragen de volgende de dag en langzaamaan ontstaat er een vriendschap. Maar dan opeens komt Ries op een dag aanrennen en om Vespers hulp vragen. Zouden ze de verdwijning kunnen oplossen?


'Jij hebt Bliksem en ik wil hem graag terug.' De Jongen glimlacht naar me, maar het ziet er een beetje triest uit.'Hallo, moet je niet eerst even sorry zeggen?' vraag ik.'Door jou verdronk ik bijna.'De jongen lacht hardop, een beetje hysterisch nu. 'Jij verdronk door mij? Je wás al aan het verdrinken, ik probeerde je alleen te redden.'Een meisje met rood krullend haar en een jongen in een blauwe zwembroek rennen ons wapperend met hun strandhanddoeken voorbij. Een klein grijs hondje rent er opgewonden keffend achteraan. 'Ik verdronk niet, ik zwom.''Ja, dat zal wel. Geef Bliksem nu maar gewoon.''Waar heb je het over?' zeg ik. Maar natuurlijk weet ik dat. Hij bedoelt dat stomme hondenbeeldje.'Je weet best waar ik het over heb. Kom op, ik wil hem gewoon heel graag terug. Het is belangrijk, oké?'Het beeldje dus. Een beetje kinderachtig om zo'n ding een naam te geven.De jongen jacht zijn trieste glimlach weer. Ik denk dat hij best vriendschap met me wil sluiten, maar ik doe niet meer aan vrienden. 


Bliksem is het tweede boek van Liz Huisman. Haar eerste boek 'verborgen tussen duizend snoepjes' vond ik echt fantastisch goed. En nu ik Bliksem heb gelezen, hoop ik dat Liz echt nog meer kinderboeken gaat schrijven. Bliksem is een titel die op meerdere manieren kan worden uitgelegd. Het gaat niet alleen om de hond, maar ook om de vriendschap tussen Ries en Vesper. Verdere thema's: kind dat zich in de steek gelaten voelt, depressie bij moeder, armoede, vriendschap, meidenvenijn en natuurlijk het overlijden van een huisdier. In het boek staan weer prachtige zinnen en wat ik ook echt te gek vind: er staan best veel illustraties in kleur in het boek. Waar de kaft behoorlijk blauw is, zijn de overige illustraties en de schutbladen vaak erg kleurrijk. Anna Boterman weet heel goed de verschillende sferen neer te zetten. Hieronder nog wat mooie zinnen uit het boek:Het zware gevoel is er altijd, vlak onder de oppervlakte, klaar om me onder water te trekken als ik even niet oplet. Eén seconde ben ik jaloers op de gloednieuwe cowboyhoed van Ries, maar dan zie ik weer hoe mallotig dat ding eruitziet en verdwijnt het gevoel als ijs in een oven.
Skandar heeft het Chaoskampioenschap gewonnen, maar Rex legt zich daar niet bij neer. Hij roept zichzelf uit als commodore en iedereen die ertegen is verdwijnt of wordt gevangen genomen. Ondertussen probeert Skandar een leger bijeen te krijgen. Hij heeft daar de hulp van Kenna bij nodig, maar echt elkaar vertrouwen blijft lastig. Skandar wordt steeds meer zelfverzekerd, maar zullen ze Rex kunnen verslaan zodat er rust op het vasteland en het eiland komt?


Lille angst kroop langs Skandar nek toen ze de donkere smallere straatjes bereikten. Het was nog veel erger dan wat Rex met de Horst had gedaan. Rex verdeelde het hele eiland. Hij liet iedereen zich alleen nog op één element richten, waardoor de zilveruitjes uiteindelijk het sterkst zouden zijn. Er was toch zo'n uitdrukking? Verdeel en heers. En Skandar wist, al beweerde Rex het tegenovergestelde, dat een Eilabd dat was opgedeeld in de vier elementen veel minder magisch was dan een Eiland dat een eenheid vormde met alle vijf de elementen, zoals de Eerste Ruiter het voor zich had gezien. Misschien was de oprichter bang geweest voor zo'n verdeling, of misschien had hij zich die niet eens kunnen voorstellen vanwege zijn band met de koningin van de wilde eenhoorns. Maar onder Rex' bewind zou het Eiland in onherkenbare stukken worden gehakt. En die stukken ging hij gebruiken in het Vasteland ook te veroveren. 


Skandar en de geest oorlog is het vijfde en laatste deel over Skandar. Wat jammer dat dit verhaal eindigt. Ik had best nog wel wat vaker het Vasteland en het Eiland willen bezoeken met al haar eenhoorns. Toch is dit een waardig einde. Alle losse eindjes worden aan elkaar geknoopt en alle vragen die ik had zijn beantwoord. A.F. Steadman heeft hier een fantastische serie neergezet, die echt niet onder doet voor een serie als Harry Potter. Ik raad deze serie dan ook echt aan bij kinderen die van fantasy houden, of van eenhoorns. Mocht je deze serie over vriendschap, trouw, onzekerheid en oorlog nog niet kennen, ga hem dan zeker eens lezen.Enkele mooie zinnen:Hij voelde een rukje aan de hand met Schelmengeluk, een oplaaiende emotie die ze niet meer hadden gehad sinds Skandars gewonnen Chaoskampioenschap ongeldig was verklaard. Er trok een huivering van angst over zijn ruggengraat en hij vroeg zich af of dit de eerste keer was dat de meiden elkaar weer tegenkwamen sinds hun terugkeer naar de Horst.
Romy neemt de telefoon op wanneer ze fietst. Ze moet gewoon met Meryem bellen om te vragen hoe ze het kan uitmaken met Stef. Opeens botst ze tegen een auto, valt vreselijk hard op de grond en tot overmaat van ramp is ook haar telefoon helemaal kapot. Alsof dat nog niet genoeg is, komt Stef ook nog eens zijn hulp aanbieden. Nadat ze bij het ziekenhuis is geweest, wordt ze thuis niet echt vertroeteld. Ze baalt ook enorm als de volgende dag haar ouders weg zijn er wordt aangebeld. Na veel moeite doet ze open en daar staat iemand die ze kent! Roeland van Bommel, een bekende TikTokker. Romy is helemaal blij dat hij juist bij hen logeert. Maar of ze dat echt wel moet zijn…


Hoe maak je het uit met je vriendje? Daar dacht ik over na (oké en het KAN HEEL MISSCHIEN ZIJN dat ik ondertussen ook met mijn vriendin Meryem aan het videobellen was) dat ik de witte Tesla die op de Kerklaan geparkeerd stond niet op tijd zag en er vol tegenaan knalde. Het leek net of de tijd stilstond. Alsof ik in een slowmotionfilmpje terecht was gekomen. Het is niet te geloven hoeveel je nog kunt denken terwijl je een salto door de lucht maakt. Ik dacht: kan ik mezelf nog tegenhouden? Ik dacht: nee, dat gaat niet. Ik dacht: kak, ik ga vallen. Ik dacht: dit gaat pijn doen. Ik dacht: o help, mijn telefoon vliegt uit mijn hand, ik hoop niet dat Meryem schrikt omdat ik ineens niks meer zeg! Applaus voor mijn hersens die zoveel konden denken in de halve seconde voordat ik met mijn schouder keihard tegen de achterklep van de auto slingerde en daarna op de grond terechtkwam.

 

Niet verliefd (maar wel in de problemen) is het vierde deel in de serie over Romy's rampenplan. In deze serie maakt Romy van alles mee en maakt telkens rijtjes met oplossingen voor verschillende rampen, haar rampenplannen. Ik vind het echt hilarisch om te lezen. Ze belandt in de meest onmogelijke situaties, en bedenkt de meest komische oplossingen. Gelukkig komt het altijd wel weer goed. Maar Romy is een echt puber! Corien Oranje weet uit ervaring wat social media met je kan doen en hoe je je er goed, maar ook slecht door kunt gaan voelen. Dit heeft ze verwerkt in dit hilarische boek. Ik merk dat ze heel goed weet hoe het puberbrein werkt en daar schrijft ze dan ook volop over. Wat er in Romy omgaat, hoe boks Romy soms kan zijn, het staat er allemaal in. Lesidee:Je kan dit boek uitstekend gebruiken wanneer je het thema social media behandeld. De voors en tegens worden hierin beiden belicht. En wat vinden de leerlingen zelf? Wat weten ze al van social media? En wie heeft er misschien al een account? Heeft een broer of zus wel eens iets meegemaakt? En wat is er toen ondernomen? Genoeg om het eens uitgebreid over social media te hebben.De illustraties op de kaft zijn overigens van Hélène Jorna en passen perfect bij dit verhaal. Een aantal grappige stukjes:Er kwam een soort oma in zusterkleren de kamer binnen, en die hielp me met mijn schoenen en mijn broek. Lag ik daar met mijn versleten hartjesonderbroek op dat uitgerolde vel bakpapier. WHAT?! Ik zou zeggen dat het al straf genoeg voor me was dat ik mijn sleutelbeen had gebroken, ik bedoel, een BOT uit mijn LICHAAM, doormidden geknakt als lucifershoutje, dus de komende tijd kon ik niet paardrijden, niet voetballen, niet gymmen en niet naar school fietsen. Dit boek wil je toch gewoon een keer lekker lezen!
Pritti, HET meisje van Instagram-account PrittyFamous_AllOverTheWorld komt op school bij Indie en haar vriendinnen. Daarom willen ze erg graag vriendinnen met haar worden. Ze besluiten een Instagram-account aan te maken om zo snel mogelijk veel volgers te krijgen. Gelukkig weet Fons de computernerd hoe je dat kunt aanpakken. Maar dan zien de Pritti in het echt. Terwijl Indie, Keet en Jasmin zichzelf enorm hebben opgedoft, loopt Pritti in slobberkleding. Gelukkig vindt Oritti de meiden leuk en maken ze al snel contact. Maar voor Jasmin is dit erg lastig. Ze mag nog steeds niet op internet. En na een fotoshoot bij de moeder van Pritti gaat het ook met Indie niet helemaal goed…


Keet staart naar de outfits. De meeste zitten vol strikjes, veertjes of pailletjes. Allemaal vast heel fashionable. 'We kochten ook nog wat make-up,' zegt Indie.'En we hebben een easy-go-celebrity-look tutorial gevonden. Als jij zo klaar bent, kunnen we vast even oefenen voor morgenochtend,' zegt Jasmin.Al die kleren. En ook nog make-up…'Hoeveel zakgeld krijgen jullie eigenlijk?' vraagt Keet.'Nou,' zegt Indie. 'We zijn nu wel echt blut,' zegt Jasmin. 'Hopelijk is Pritti dat waard. En als we de bonnetjes bewaren, kunnen we alles terugbrengen als ze toch voor de Frannies kiest. Maar dan hebben we in elk geval ons best gedaan. Toch?'


Insta Girls is een boek van Annet Jacobs. Ze schrijft een prachtige serie boeken over internet en de gevaren en voor- en nadelen ervan. Ik ben dol op haar boeken, waarin ze heel eenvoudig via een verhaal dat heel herkenbaar is alles uitlegt. Hoe werkt het op Instagram? Waarom hebben sommige accounts zoveel volgers? Wat kan het ideale beeld op Instagram met pubers doen? En door al deze verhalen heen gaat het ook vooral over de vriendschap tussen drie vriendinnen. Net als alle vorige omslagen is ook deze weer ontworpen door Nanja Toebak. Ik vind dit weer echt zo'n boek dat de scholen in moet. Niet alleen om in de bibliotheek te zetten, maar vooral ook om lessen mee te geven over social media. Aanknopingspunten genoeg!
Milan krijgt van zijn vader te horen dat hij, nu zijn moeder er niet meer is, moet verhuizen naar de andere kant van het land. Hij vindt dit verschrikkelijk, want dan mist hij zijn twee vrienden,Jesse en Fay. Met hen speelt hij vaak online de game GL!TCHWORLD. Er is een extra level, dat ergens verstopt is, maar dat kunnen ze telkens niet vinden. Totdat Jesse ineens verdwenen is en ze naar de oude fabriek moeten om hem te halen. En wat ze daar treffen…

 

'Ik heb echt duizenden van die creepy filmpjes gezien,' zegt hij. 'Maar dit… dit voelt anders. Enger. Door dat wezen op het einde. Het leek op wat we eerder in GL!TCHWORLD zagen. En ik weet niet of ik dat spannend moet vinden of gewoon… heel raar.''Vooral raar,' zegt Fay droog. Ze draait een dropveter om haar vinger. 'En jullie weten wat dat meestal betekent.'Milan fronst. 'Namelijk?''Dat het nep is. AI.' Ze laat de veter los en kijkt hen om de beurt aan. 'Kom op, jongens. Jullie geloven toch niet dat dit echt is?' Er worden tegenwoordig zo veel van dit soort filmpjes gemaakt met AI. Neppen horror, goed in elkaar gezet. Klaar.''Ja, maar… toch niet met Staalgraf uit ons dorp,' werpt Jesse tegen. 'Die plek lijkt er precies op. Tot in de details. En ook dat wezen was exact hetzelfde als daarstraks in GL!TCHWORLD.' 'Jesse heeft gelijk,' zegt Milan. 'Dat zwarte wezen verandert de hele zaak.' Fay haakt haar schouders op. 'Het is vast toeval. Een zwart wezen met lange armen en benen komt wel vaker voor. En het Staalgraf staat op van die urban exploring-kaarten, weet je wel? Iedereen kent dat gebouw. Vooral van die creepy internetmensen. Dus iemand heeft vast een grap uitgehaald en er met AI een horrorversie van gemaakt.''Of het heeft iets te maken met de experimenten die er vroeger zouden zijn uitgevoerd,' mompelt Jesse. 'En met de directeur, professor Vreeswijk, die spoorloos is verdwenen vlak voor de fabriek in 2015 werd gesloten.'Fay grijnst. 'Daar hebben we de complottheorieën weer.'


De backroom files is een van de zes delen in de serie Horrorzone, van uitgeverij Kluitman. Ik heb ze inmiddels allemaal gelezen. Wat vind ik dit een topserie! De boeken zijn allemaal anders, en allemaal op hun eigen manier rete spannend. In dit boek wordt er ook een ander boek uit deze serie genoemd. (Teddy, van Chinouk Thijssen) Dit boek is geschreven door Michael Reefs. Hij staat bekend om zijn spannende boeken die vaak met videogames, horrorverhalen en verlaten gebouwen te maken hebben. Ik hou daar wel van. Alles is mogelijk in dit boek en daarom is het ook zo moeilijk om het boek neer te leggen. Je wil gewoon echt telkens weten wat er nu weer gaat gebeuren. En wanneer je denkt dat je wel weet waar het verhaal naartoe gaat, dan gebeurt er weer heel iets anders. Kinderen die van spannende boeken houden en van boeken over gamen die zijn aan het goede adres. Enkele goede zinnen:Alles ruikt naar vochtig gras, zompige aarde en de bittere geur van natgeregend asfalt.Roestige buizen kronkelen zich als verstrengelde slangen over het terrein.Zijn blik glijdt langs de metershoge muren, het doolhof van roestige buizen en de halfvergane stellages die als skeletten omhoogrijzen.
Aan wie ga jij dit boek aanraden?
Otis en Mimir zijn vrienden, tenminste, dat willen ze beiden erg graag. Alleen zijn ze sociaal nogal onhandig. Dit boek is het vervolg op 'De regenboog van Mimir' waarin we meer over Mimir te weten komen. In dit deel komen we meer te weten over Otis. Hij woont bij zijn vader in een bungalow. Daar is het alles behalve netjes. En dan is zijn vader ook nog eens vaak dronken. Mimir schrikt wanneer ze voor het eerst bij het huis van Otis is. Maar gelukkig heeft Mimir haar konijnen om alles mee te delen. En haar papaja, als die maar niet alles verklapt…


In onze bungalow is het nog erger dan buiten. De leefruimte staat vol met dozen en troep. Op de grond ligt een stinkend tapijt vol vlekken. Op de bank ligt zoveel rommel dat er amper plaats is om te zitten. De tv is al lang stuk, maar staat nog steeds in een hoek, verborgen achter een stapel dozen. Er is maar één kamer met een deur. De slaapkamer van papa en mama. Die is altijd op slot. Papa heeft de sleutel. Soms hoor ik hem midden in de nacht huilen. Dan is hij in hun kamer. Sinds mama dood is, slaapt papa er niet meer. Hij wil dat alles er blijft zoals het was toen mama nog leefde. Toen hij gelukkig was. Toen ik er nog niet was.

De wolken van Otis is een geweldig boek met prachtige zinnen en beeldspraak. Zo mooi zelfs, dat ik tijdens het lezen van dit boek gelijk ook 'de regenboog van Mimir' heb besteld. Deze ga ik echt zo snel mogelijk lezen! Het verhaal is niet alleen prachtig, maar er staan ook erg mooie zinnen in waar je even mooi over na kunt denken. Ook de wijsheden en filosofische zinnen zijn fantastisch, ja, wat eigenlijk niet? Op de kaft en door het gehele boek heen word je getrakteerd op prachtige kleurrijke illustraties van Marijke ten Cate. Ze stopt niet alleen kleur, maar ook humor in haar werk. Het is echt een feestje om dit boek te lezen. Het onderwerp vind ik persoonlijk ook heel erg goed. Er kan niet genoeg geschreven worden over het jezelf mogen zijn, en dat jezelf zijn altijd goed is. Dit wil je kinderen toch meegeven? En ja, ik kon bijna niet kiezen, zoveel mooie zinnen wilde ik je laten lezen. Maar ik heb er wat gekozen…Tijdens ons leven zitten we allemaal in hetzelfde schuitje. Alleen roeit de ene wat hij kan, terwijl de ander zit te vissen.De stilte voelt als een olifant die op mijn schouders leunt.En er staan ongemerkt ook leuke opvoedkundige zinnen in, zoals:Oké. Is dit iets wat uitgepraat moet worden of was het dom gekibbel?Thuis of in de klas kun je prachtige gesprekken aangaan doormiddel van zinnen als:Opeens besef ik dat wat normaal is voor mij, niet per se normaal is voor iemand anders.Een stemmetje in mijn hoofd roeit dat ik me niet moet aanstellen, maar het wordt verschroeid door het vuur van mijn draak.Mijn schuldgevoel trapt zo hard tegen mijn kont dat ik het bijna echt kan voelen.Je merkt vast wel hoe enthousiast ik ben over dit boek. Ga het lezen! Echt!

Mimir heeft twee vaders, papaja en paps. Ze houdt erg veel van ze, maar baalt wel dat ze telkens een oud huis opknappen en dan weer moeten verhuizen. Eigenlijk wil ze ergens blijven. Maar niet in dit saaie dorp waar geen meisjes van haar leeftijd op school zitten en ze geen vrienden kan maken. Ze besluit haar vaders zo veel mogelijk te helpen, zodat ze zo snel mogelijk hier weg kan. Maar dan bouwt ze een bijzondere band op met haar konijnen…


Als ik door de tuin wandel, hoor ik opnieuw stemmen in het schuurtje. Het is bijna donker en alles ziet er griezelig uit. Overal zijn donkere hoekjes en spookachtige schaduwen. Ik denk aan Minerva's hekserij. Dat maakt me bang. Ik wil naar de boerderij vluchten, maar ik ben ook ongerust over de konijnen. Ik ben verantwoordelijk voor hun veiligheid. Ik zou het mezelf nooit vergeven als hun iets overkomt. Er is trouwens niets om bang voor te zijn. Papa zou me horen gillen als een monster me aanvalt. En papaja zou het kort en klein slaan. Hij is zo sterk dat hij elke heks aankan. Op mijn tenen sluip ik dichter naar het schuurtje. Ik hou mijn adem in van angst en probeer geen geluid te maken. Als ik vlak bij de deur ben, versta ik wat de stemmen zeggen.'Ze mag niet weg,' bast een diepe stem. 'We hebben haar nodig.' 'Wat als ze ons verraadt? Niemand met het weten,' zegt een andere mannenstem. 


De regenboog van Mimir is een fantastisch boek! Wanneer je de kaft en de illustraties ziet, ben je al verkocht, tenminste, dat gebeurde bij mij. Marijke ten Cate verwent ons door dit hele boek heen met haar kleurrijke illustraties. Ik ben dol op boeken waarin kinderen ergens mee worstelen en dan gaan ontdekken dat ze goed zijn zoals ze zijn. (karakterontwikkeling)In dit boek is Mimir zo'n meisje. Ze past zich aan om erbij te horen, maar gelukkig leert ze dat dit niet de oplossing is. Wat ik ook zo tof vind is dat ze twee vaders heeft. Er zijn steeds meer vaders die samen kinderen hebben, dus waarom zijn daar eigenlijk zo weinig boeken over? Ik denk dat je al wel merkt dat ik dit een fantastisch boek vind. Hoe de karakters zijn neergezet, hoe het verhaal mooi verloopt en vooral hoe je vastgekleefd zit in het verhaal tot het einde. Je kan het boek eigenlijk niet wegleggen. Met dit boek kun je ook taallessen geven, woordenschat. Er staan vele mooie woorden in die we niet altijd dagelijks gebruiken. Deze kun je door de leerlingen laten verklaren door de bladzijde te lezen. En naast dit staan er zoveel mooie zinnen in. Papaja zegt dat je niet beter kunt doen dan je best, want na best is er geen rest.Jongensvogels zijn altijd mooier dan meisjesvogels. Dat vind ik niet eerlijk trouwens. Er was vast een glitch toen vogels geschapen werden.Een bom vol vlinders ontploft in mijn buik en ik voel confetti en regenbogen in mijn hart.
Over een zin ben ik het niet eens: Hij is al vijftig en dus oud. Maar gelukkig is dat maar de mening van een elfjarige.
Ties moet mee op het jaarlijkse familieweekend. Hij vindt dit maar saai en voor oude mensen en oma is oma niet meer. Op het weekend komt hij van alles te weten dat hij eigenlijk niet wil weten, en hij mag er ook nog eens niets over zeggen. 's Nachts gaat hij met Pim en Malou naar het bos en wat er dan gebeurt…

Ik fluister tegen Pim en Malou: 'Zullen we oma nú in de groep gooien?'Pim knikt, gaat staan en zegt op zijn bekende plechtige toontje: 'Dames en heren, mogen wij even jullie aandacht? Wij, van de veelbelovende jonge generatie, willen het graag even hebben over de vraag: wat doen we met oma?'Het lijkt alsof Pim een bonnetje op tafel heeft gegooid. Iedereen staart ons vragend aan en mijn kleine zus roept vrolijk: 'Ja, oma!'Oom Wouter zegt grimmig: 'Dat is iets waar wij eerst met elkaar moeten uitkomen voor we dat met jullie bespreken.''Wie zijn wij?' vraag ik.'De volwassenen.''Wouter, wij zijn geen kleuters meer!'Mijn moeder maakt een sussend gebaar. 'Ties, doe even rustig.''Nee mam, het is ook ónze oma.''Zo is dat,' zegt Pim. 'En we weten allang dat het niet goed gaat. Ze steekt de boel in de fik, raakt verdwaald en laat de deur openstaan.''Pim,' snauwt oom Wouter,'effe dimmen!' 'Nee, we dimmen niet,' zegt Malou. 'Wat zijn jullie van plan met ónze oma?'Oom Wouter slaat met zijn vlakke hand op de leuning van de bank. 'Ophouden!'Mijn vader vouwt zijn krant dicht. 'Goed, als jullie het dan per se willen weten: Ansjelien wil dat oma thuisblijft, maar Wouter en ik zien dat niet zitten.' 


 Familieweekend is weer een fantastisch boek van Jacques Vriens. Het draait om een familieweekend, maar ook de demente oma heeft een grote rol in dit boek. Verder is het ook leerzaam en erg interessant voor vogelliefhebbers. Ik heb het boek echt in een ruk uitgelezen en af en toe een boek gelachen. Jacques weet soms scherp iets te verwoorden. Vooral de gedachtegang rond het vegatariër zijn vond ik fantastisch omschreven. Enkele mooie zinnen:Ik kijk met bewondering naar mijn vader, want meestal vind ik hem een beetje suf, maar nu neemt hij de leiding alsof het een militaire operatie is.Ze heeft hetzelfde wat veel mensen met Mokumse roots hebben: ze voelt dat er ergens ver weg iets is, waar ze eigenlijk thuishoort.
Nora's vader, Noach bouwt een ark en verzamelt dieren om mes te nemen wanneer de vloedgolf door het fjord komt. Wanneer alles bijna klaar is gaat Noach met Nora naar het graf van zijn eerste vrouw. Daar vindt Nora een kever, Billy, die ze stiekem meeneemt. Haar vader is woedend en wil geen ongedierte op zijn ark. Wanneer Nora kwaad wegloopt naar het boothuis verzint ze een plan.


'Nou ja,' begint hij en hij schraapt zijn keel. 'Je moet begrijpen dat…'En weer valt hij stil.'Wat moet ik begrijpen?' vraag ik.Ineens barst hij los: 'Dat dat insectenboeltje op je kamer níét meekan met de Ark!'Hij grijpt de ram bij zijn kladden, tilt hem op en draagt hem over de loopplank. Fijn. Hij heeft de jampotten dus toch gezien.'Ik zet ze in mijn eigen kooi,' roep ik. 'Op de boekenplanken. Dan zie je er niks van, nog geen sprietje.''Ach, hou toch op,' gromt papa. Hij laat de ram op het dek zakken en het beest sjeest er meteen in paniek vandoor. 'Dat ongedierte gaat gewoon z'n eigen gang. Voor het het weet hangt er een zwerm steekmuggen boven je hoofd en zit je bed vol met strontkevers en wantsen.' 


Nora's ark is een prachtig boek. Alleen de kaft en illustraties zijn al een lust voor het oog en maken dat je in het boek wil duiken. Ze zijn gemaakt door Linde Faas, en wie mij al even volgt weet inmiddels dat ik boeken koop met de reden dat zij de illustraties heeft gemaakt. En dan heeft dit boek ook nog dit fantastische verhaal dat gebaseerd is op het bijbelboek Noach, maar in deze tijd echt een belangrijke boodschap meebrengt. Hoe lang weten we al dat insecten belangrijk zijn voor ons voortleven? En nog steeds wordt er maar mondjesmaat voor deze dieren gezorgd. Nora laat ons weer eens het belang van deze dieren inzien. Ja, ze zijn soms lastig, maar ze doen erg veel voor ons. Naast deze boodschap is dit boek van Endre Lund Eriksen ook gewoon echt een heerlijk leesboek. En er staan zinnen in om van te smullen!En de beeldspraak is echt fantastisch. De omschrijvingen van Nora over haar vader en haar insectenvrienden zijn ook echt formidabel.Hier volgen een aantal zinnen:Mijn slechte geweten doet net zo zeer als een wespensteek.Hij trekt me nog dichter naar zich toe, zodat mijn gezicht half verdrinkt in zijn kleddernatte baard.Maar ik zie nu al hoe papa in zijn baard zal grijnzen als ik hem om hulp vraag.'Soms is hij een stijfkop, maar onder die harde schildjes zit een hart van goud.'Als ik je nu nog niet heb overtuigd om dit boek te lezen…
De Wereldspionnen krijgen een voorstel. Wanneer ze elke zaterdag naar de lessen van Tru gaan, krijgen ze promotie. Als oefening is er een opdracht. Maar al gauw blijkt dat die opdracht veel groter is dan hij lijkt. Zal het de Wereldspionnen lukken om het kwaad te voorkomen?


Er zat een bom in die duidelijk door een amateur in elkaar was gezet. 'Dit is een eitje.'Toen ze haar schaar wilde pakken, viel Parijs' oog ergens op. 'Le Fantôme?' zei hij verbaasd. 'Wat is er met hem?' vroeg Brooklyn via de radio.'Er liggen twee stripboeken naast de bom op het bankje,' antwoordde Parijs. 'Ze gaan over een personage met de naam Le Fantôme.'Nog voor ze begrepen wat dit te betekenen had, zag Sidney dat er iets mis was met de bom. 'Parijs! Snel! Zoek dekking!'Op het plein stond iedereen machteloos te luisteren. Eerst hoorden ze Sydneys paniekerige waarschuwing.Daarna: BOEM.


Europa code rood is alweer deel 7 in de serie over de Wereldspionnen. Wat een fantastische serie is dit! Actie op actie, raadsel op raadsel en twistte waar je ze niet altijd verwacht. James Ponti weet je te boeien van begin tot eind. Wat ik in dit deel erg leuk vind, is dat ze ook in Amsterdam in het Rijksmuseum zijn en de Nachtwacht wordt uiteraard ook besproken. Verder leer je uit dit boek veel over kunst en de makers ervan, zoals Rembrandt, Degas en Turner. Ook de Moedermismes zijn weer erg leuk, zoals Geen betere tijd dan de tegenwoordige tijd. Mooie zinnen:'Lieve elfjes, wees slim en alert, en ontdek welke twaalf de oplossing verspert. 'Voor wie van puzzels houdt, kunst en spannende verhalen is deze serie echt perfect! Dus ken je de serie nog niet? Dan heb je nu maar liefst 7!!! mooie boeken te lezen. Veel leesplezier!
Ilya woont in Sterrenstad, een stad die niet op de kaart staat. In deze stad worden kosmonauten opgeleid. Hij heeft weinig vrienden en zijn vader verdwijnt ineens. Nu wil hij weten waar zijn vader is. Hij krijgt af en toe brieven van zijn vader. Daarin zoekt hij naar aanwijzingen waar zijn vader zou zijn. Maar elke keer wanneer hij denkt dichterbij te komen, is er weer iets anders dat hij moet onderzoeken. Gelukkig sluit hij een vriendschap met Zlata. Samen met haar probeert hij de geheimen van Sterrenstad te ontrafelen. 


'Ik ben een beetje suffig,' zegt ze en ze gaat op de bank liggen.Niet daar, denk ik, je moet naar bed! Maar ik kan niets doen. Al snel sluit ze haar ogen. Het is nog maar halfacht. Ik tel tot duizend om de tijd te doden. En dan nog een keer. Ze slaapt nog steeds, ze snurkt zelfs. Wat als ze straks wakker wordt en ik ben er niet? Zou ze even in mijn kamer komen gluren? Zeker weten. Ik sluip naar mijn kamer en leg een langwerpig hoopje kleren onder mijn deken. Vanaf de deur en in het donker ziet deze nep-Ilya er best echt uit. Ik schiet mijn schoenen en jas aan en open heel zachtjes de voordeur.Sorry mama. Ik ben een slechte zoon. Maar het moet. Misschien, heel misschien vind ik zo papa.

De geheimen van Sterrenstad begint met een spannend stuk in een pretpark. Daar vertelt Ilya zijn verhaal. Een verhaal vol geheimen, ontdekkingen, samenzweringen en ongeloof, maar wat mij vooral raakte was dat Ilya zich zo alleen voelde. Wie kan hij wel en niet vertrouwen? Dat gevoel is echt vreselijk. Het boek leest gemakkelijk weg, omdat je heel graag wil weten of hij zijn vader nu wel of niet terugvindt. Reinier Sonneveld heeft hier een mooi boek geschreven met een mysterieus verhaal dat eigenlijk ook mysterieus blijft. Wat ik zo mooi vind is dat je als lezer zelf ook mag nadenken. Het eind van dit boek is daar echt fantastisch voor bedacht. Ja, dit boek wil je gewoon een keertje lezen. De omslag is ontworpen door Eef Verburg. En daar is goed over nagedacht. Het laat niets van de geheimen zien en maakt je echt nieuwsgierig naar ze. Een mooi stukje uit het boek:Toen ik ooit ontdekte dat we op geen enkele kaart zijn te vinden, accepteerde ik dat al snel. Ik bedoel, ik was vijf. Als je vijf bent is alles raar. Mijn moeder vertelde vroeger voor het slapengaan sprookjes vol vuurvogels en Baba Jaga's en zo, en dat accepteerde ik ook gewoon. En? Heb ik je overtuigd om dit boek te gaan lezen?

Ties heeft autisme. Dat betekent dat hij dingen die anderen erg leuk vinden, zoals spontane visite, kamp of de eindmusical te druk en teveel voor Ties zijn. In dit boek ga je met hem mee in groep 8, waarin hij ontdekt hoe hij zijn eigen grenzen kan bewaken en de dingen soms achteraf toch leuk waren. Het boek is aangevuld met tips van Ties.


Dan haalt hij een stapeltje glanzende kaartjes uit zijn tas. Glanzend, met felrode letters en gouden randjes. Hij legt ook een kaartje op mijn tafel. 'Ties,' zegt hij dan zacht, bijna als een geheim. 'Kom je ook?' De rest van de klas heeft niets door. Ze praten verder, schuiven stoelen, lachen om iets wat iemand anders zegt. Ik staar naar dat kleine, glanzende kaartje. Mijn handen worden klam. Ik zie het voor me: een woonkamer vol stemmen, schermen die flitsen, pizza die naar kaas en olie ruikt. Geen plek om te ontsnappen. Geen lucht. Als iemand me uitnodigt voor een feestje zou ik het liefst:'Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!' roepen. Ik word nog liever buitengesloten dan dat ik naar zo'n feest moet. 


Ties en zijn superbrein is een boek dat mede geschreven is door Tijl, die zelf autisme heeft. Dit boek laat je lezen hoe het in een brein gaat waarvan de draden anders vastzitten dan bij gemiddelde kinderen. Dat betekent niet dat Ties en alle kinderen met autisme apart of raar zijn. Ze hebben alleen vaak niet de energie om alles wat een ander kind zomaar kan doen ook te doen. Het brein heeft vaker echte rust nodig. Heel mooi vind ik ook dat Ties een superfijne leerkracht heeft gehad, die hem veel steun heeft kunnen geven. En het voor en nawoord zijn echt het lezen meer dan waard. Ik ben heel blij dat dit boek er is! Het is geschreven door Aafke ten Hagen en stijl. De illustraties die ik echt enorm goed vind passen bij dit boek zijn van Martijn van der Linden. Mooi dat de voorkant van het boek rust uitstraalt. Precies wat bij Ties past. De bladspiegel is ook heel prettig. Ja, ik heb enkel lof voor dit boek. Ga het lezen mensen!

Willem Zoetelief koning van Aloeka is een boek dat al een tijdje op mijn tbr lag. De voorkant van het boek sprak me erg aan. Op een mooie, bijna kinderlijke manier is er met veel kleur een detail van het eiland Aloeka geschilderd. Dit heeft Mark Janssen echt heel mooi gedaan! Het verhaal, geschreven door Ronnie van Veen heeft meerdere thema's. Het gaat over topografie, armoede, fantasie, scheiden, pesten. Toen ik het las, moest ik ook even denken aan het boek Vieze Victor van Nadja van Sever. In dit boek wordt Victor gepest omdat ze het thuis niet breed hebben. Maar als hij i een ander vergelijk maak, over een mooi eiland, dan kom ik weer uit bij Ruby Crusoe van Kevin Hassing. Er zijn dus meerdere links mogelijk. Een aantal mooie zinnen zijn:


Die pratende navel met buikhaar eromheen had best grappig kunnen zijn als het tegelijkertijd allemaal niet zo vreselijk goor was geweest.


Mama hield haar handen om haar koffiemok gevouwen alsof ze zich opwarmde, midden in de zomer.

Ook staan er vele wijze lessen in dit taalrijke boek. Deze bleef me bij:


Meelopen is altijd makkelijker dan je eigen weg gaan.

Ja, dit is echt een prachtig boek! Heb jij hem al gelezen?

Hazenhart is wees en wordt uitgebuit door zijn oom. Hij werkt in de herberg en is dol op het lezen van een boek over Heer IJzerhart. Een professor betaalt veel geld voor Hazenhart en neemt hem mee. Ze gaan op zoek naar het kasteel van Heer IJzerhart. Ondertussen is er ook een meisje, Kysia op de vlucht, omdat het huis van de professor waar ze woont wordt afgebrand, en de daders op zoek zijn naar haar. Kysia ontmoet Dekselse Dirk, de struikrover en trekt met hem op. Kysia kruist het pad en Hazenhart en dan moeten ze dapper genoeg zijn om het kasteel van Heer IJzerhart te vinden.


Hazenhart is een fantastisch verhaal dat zich afspeelt in de Middeleeuwen. Een verhaal vol magie in een wereld van rovers en plunderingen. Ik heb echt enorm genoten van dit verhaal. Ik vergelijk het boek dan ook met boeken als De kracht van Mannus en Oerbloed. Kinderen die van dit soort verhalen houden kunnen hier mooi in verder. Enkele mooie zinnen uit dit boek:Haar rok was aan rafels door het klimmen, haar armen en benen zaten onder de krassen, en takjes en blaadjes klitten in haar warrige haren.
Met een wandelstok bonkte de professor tegen het dak en de koets zette zich langzaam in beweging, alsof de paarden er al even weinig zin in hadden als de knorrige koetsier.
Ja, dit boek, geschreven door Henk Hardeman en geïllustreerd door Maaike Putman, is echt een aanrader!
In asiel Hondenstad wonen naast honden en robothonden ook muizen. Muis woont samen met Cookie (ook een muis) en zijn beste vriend is Beuker, een golden retriever die telkens weer terugkomt in het asiel. Muis wil Beuker helpen en maakt van hem een leesmaatje. Dat betekent dat er kinderen komen die voorlezen aan een hond. Muis is blij dat Saanvi (het leesmaatje) Beuker zo leuk vindt dat ze hem wil adopteren. Maar dan is er ineens een ander echtpaar dat Beuker adopteert. Wat moet muis nu doen?


Wat ging er fout? Beuker was een retourtje: een hond die werd geadopteerd en weer werd teruggebracht. En waarom werd hij teruggebracht? Heb je even?Hij kauwde een gloednieuwe iPhone met doos en al kapot. Hij begroef de autosleutels van een mevrouw en plaste in haar rijstkoker.Hij beet een hapje uit de stoelbekleding van een klassieke Ferrari en kauwde een paar peperdure paardrijlaarzen aan flarden.En dat zijn nog maar een paar voorbeelden. Maar ik vond Beuker leuk. Zelfs nadat hij een van mijn lievelingsboeken kapot had gekauwd - Groene eieren met ham - vond ik hem nog leuk. Beuker had een hart van goud.Heb jij weleens zo'n vriend gehad?


Muis en zijn hond is het tweede deel over asiel Hondenstad. En net als het eerste deel is het weer een erg mooi verhaal. Dit keer over de vriendschap tussen een muis en een hond. Ik heb echt gelachen om sommige stukjes, al was het soms ook best verdrietig af en toe. Een boek waar van alles in zit dus! En makkelijk te lezen. De letters zijn groot en de bladspiegel is rustig. De illustraties van Wallace West zijn wederom prachtig en vol humor. Ik hoop dat er nog een derde deel komt in deze serie, geschreven door Katherine Applegate en Gennifer Choldenko. Hier nog een mooi stukje uit het boek:'We hebben geboft.' Cookie zuchtte. 'Maar beloof met dat je voorzichtiger zult zijn.''Ik ben voorzichtig,' zei ik.'Geloof je het zelf!' Ze draaide met haar ogen. 'Beuker zei dat je Stewies hok in moest gaan en je ging.'
Ravi en Zina krijgen te horen dat muziek verboden is. Ravi speelt graag gitaar en kan het haast niet geloven. Zina zingt graag en kan echt niet zonder. Wanneer ze op een geheime plek in het bos Blinker en Mink ontmoeten, krijgen ze iets vreselijks te horen. De ouders zijn geen mensen, maar robots!


Ravi kijkt toe hoe ze de instrumenten ruw in het laadruim smijten. Mink heeft nog steeds zijn vuisten om zijn drumstokjes geklemd. Blinker lijkt wel een geest, zo bleek en stilletjes staart ze voor zich uit. Ravi weet hoe ze zich voelen.Zina draait zich naar de anderen toe. 'Wat staan we hier nou?' sist ze. 'Gaan we dit zomaar laten gebeuren?' Dit is… dit is diefstal. Nee, ontvoering!'


Hart van staal is het eerste deel van een duologie. In dit deel leer je Ravi, Zina, Blinker en Mink kennen. Je leest dat hun ouders weg zijn en vervangen door robots. In het tweede deel gaat het verhaal verder en lees je waar de ouders zijn en waarom ze zij vervangen door robots. Ik vind dit echt een ijzersterk verhaal! De voorkant vat heel goed samen waar het in het boek om draait. Het is dan ook niet gek dat dit boek een van de kerntitels voor de Kinderboekenweek 2026 spit aan! is. In dit boek is muziek echt een groot onderdeel. Wat ik ook zo mooi vind aan de voorkant is dat er met twee kleuren is gewerkt. In rood zie je het hart en in blauw waar het boek verder om draait. Zo knap dat Martijn van der Linden telkens weer iets prachtigs neerzet. En dan die tekst van Simon van der Geest! Hij weet je van begin tot eind te boeien, en ja, er zit uiteraard ook weer een insect in. Fantastisch is dit boek. Heb jij hem nog niet gelezen? Doe dat dan snel!
Liz (Elisabeth) krijgt eindelijk een pup. Wanneer ze hem willen ophalen, worden ze gebeld. De pup wordt gebracht, omdat een van de moederhonden ziek is. Liz en haar ouders schenken daar geen aandacht aan en zijn erg blij met de pup, Ronja. De pup wordt al snel ziek en moet plotseling worden ingeslapen. Liz is ontroostbaar. Ze besluit om samen met haar vrienden onderzoek te gaan doen naar de fokker. En wat ze dan allemaal zien en meemaken…


Liz mist Ronja vreselijk. Elke ochtend als ze wakker wordt, moet ze zichzelf eraan herinneren dat hun pup er niet meer is. Maryam en Finn proberen haar te troosten en af te leiden, maar Liz heeft niet veel zin om iets te doen. Tot veel meer dan een beetje hangen en ongeïnteresseerd een film kijken of een boek lezen, komt ze niet. Van Finn krijgt ze een houten fotolijst die ze op haar kamer zet en waar ze een mooie foto van Ronja in doet.


Pups in nood start als een verdrietig verhaal, maar laat zien dat er soms uit verdriet de krachtigste dingen kunnen ontstaan. Liz gaat de strijd aan en dat doet ze samen met haar vrienden. Catoo van Vliet schreef dit boek. Het is haar debuut en werd gelijk al genomineerd voor de Hotze De Roosprijs. Dan heb je echt wel wat neergezet! Ik vind dit een krachtig boek waarin niet alleen over pups wordt geschreven en de strijd tegen foute fokkers, maar ook het leven als kind in groep 8, met alle leuke dingen en onzekerheden die erbij horen. Zo is dit boek niet zomaar een verhaal, maar zitten er meerdere kanten aan. En als je het hebt over zinnen die goed bij groep 8 passen:Het is eind juni en na een paar behoorlijk slechte repetities voor de eindmusical, is meester Bart een zenuwinzinking nabij. Ik kan me dit zo goed voorstellen! Je merkt het vast al: ik ben echt heel enthousiast over dit boek.
Sofie wordt weer thuisgebracht na een weekje logeren bij Eva en Ruben, waarbij haar lievelingsspel verstoppertje is. Op de terugweg moet Sofie plassen en gaat Eva met Sofie naar de toiletten. Wanneer ze teruglopen zegt Sofie dat ze bij de goede auto zijn, dus stappen Eva en Sofie in. Eva vraagt nog of het een rode is, want zelf is ze blind. Maar dan blijkt dat ze in een andere auto zitten die stopt in een bos. Daar stappen ze uit en zijn niet op tijd terug wanneer de meneer met de baard wegrijdt. Ze zijn nu alleen in het bos en moeten de weg naar huis terugvinden, maar dat gaat niet zo gemakkelijk wanneer je 5 jaar bent en elf, maar blind.


Nog voordat Eva, stijf van het ongemakkelijke zitten, overeind kan komen, wordt het portier aan de bestuurderskant geopend en een paar tellen later weer dichtgegooid.'Mijn rug doet zeer…' Mopperend hijst Eva zich omhoog op de achterbank .'Hij is weg,' zegt Sofie met een zacht stemmetje. Eva's hand gaat opnieuw zoekend over de achterbank.'Waar ligt mijn telefoon?' vraagt ze. 'Toe, kijk eens even.' De bank voelt vreemd. De stof lijkt gladder. Hoe kan dat nou?'Het was oom Bob niet.' Sofie fluistert bijna, maar Eva heeft het toch gehoord.'Wat zeg je?' Misschien heeft ze het niet goed verstaan. Sofie slikt. 'Het was ook Bob niet.' Ze zit nog steeds op de grond. Eva wilde juist de deur openen. Nu blijft haar hand op de klink liggen. 'Hoe bedoel je, het was oom Bob niet? Sta eens op. Blijf daar niet zo op de grond zitten!'Sofie schuift naast haar op de achterbank. 'Het was een andere meneer. Een meneer net een baard.'


Blindelings is echt een heel spannend boek wat je echt eens moet lezen. Het is geschreven door Mieke van Hooft. Eva beschrijft de wereld als blind meisje. Je denkt er zelf als ziende nooit bij na dat een blind iemand geen idee heeft wat kleuren zijn en hoe ze eruit zien, of wat de zon, maan en wolken zijn. Tijdens het lezen moest ik ook denken aan het boek Geel gras, van Simon van der Geest. Daar blijft een meisje alleen achter in Frankrijk. De spanning die ze voelen is zo goed beschreven in beide boeken, dat je gewoon door moet lezen. Dus, lezen deze boeken! Een mooie zin die me bijbleef was:De dag lijkt als het laatste beetje stroop dat uit de fles loopt. Je merkt het al, ik hou van beeldspraak.
Stan woont bij zijn vader. In het weekend gaat hij naar zijn moeder. Ze zijn net uit elkaar en Stan probeert te begrijpen waarom. Stukje bij beetje leert Stan dat zijn vader bijna alles letterlijk neemt. Hij koopt ook veel online. Dat komt door de gebiedende wijs: Dit moet je lezen! Dan denkt hij dat het moet. Maar een paar jaar geleden luisterde hij niet en kreeg een slagboom op zijn hoofd. Zou dat de trigger zijn geweest? Of was hij altijd al zo? Stan probeert zijn vader zoveel mogelijk te helpen. Maar of dat ook echt helpt?


We keken op hetzelfde moment naar dezelfde woorden op hetzelfde bord. HIER GEEN HONDEN UITLATEN. Maar we lazen allebei wat anders. 'Hm,' zei mijn vader, zoals hij wel vaker hmde. 'Hm?' vroeg ik.'Hm, waarom hebben ze dat toch gedaan?''Wat gedaan?''Hier honden uitgelaten.'We stonden bijna stil. Het poortje van het hek stond op een kier. Ik keek naar het veldje, maar zag geen hond en ook geen drollen.'Zie jij een hond Stan?' vroeg papa.'Nee, maar dat is toch de bedoeling?' Ik knikte nog een naar het bord. 'Hier geen honden uitlaten,' las ik voor.'Precies. Maar alle honden zijn weg!''Welke honden?''De honden die erin zaten!'


Dit wil je lezen is een prachtig strijdbaar boek tegen reclame op gebiedende wijs. De gehele dag wordt je hiermee geconfronteerd. Dit boek laat je nadenken over de (on)zin van reclame en de impact ervan. En stiekem hoop ik eigenlijk dat alle adverteerders dit boek eens zouden lezen. Reclame is echt niet zo positief als men vaak denkt en als ik dit boek kan geloven, kan het verwijderen van reclame op sommige plekken ook voor positiviteit zorgen.Het is een heel goed boek om te gebruiken bij taallessen. Vele begrippen komen langs, en er staan ook veel leuke taalgrappen in. Daarnaast heeft het een mooi stukje met de link van reclame naar oorlogspropaganda. Je kunt hier met je groep echt veel dingen uithalen. En na het lezen weet iedereen wat een homoniem is.
Het is 1914. In België is er oorlog en er komen mensen de grens over om te verschuilen. Flos (Floris) woont bij zijn opa en oma in de Wouw in Brabant. Ze sturen hem naar zijn moeder in Amsterdam, maar Flos weet van niks. Hij denkt dat zijn moeder hem laat logeren. Als hij daar eenmaal is draait alles om het toneelstuk waar zijn moeder en haar nieuwe vriend in spelen. Flos protesteert en loopt weg naar het glazen paleis, een theater, het Paleis voor Volksvlijt. Daar krijgt hij een voorstelling te zien die zijn hele leven op z'n kop zet.

‘Jij bent Engel, is het niet?'Een rilling trekt langs Flos' rug. Hoe weet deze vreemde man dat Ward hem Engel noemt? 'Een toepasselijke naam voor iemand die zich in de engelenbak verschanst.''De engelenbak?' 'Dat is waar we nu zijn, de hoogste rij in de schouwburg waar de kaartjes het goedkoopst zijn. Je bent hier het dichtst bij de hemel, je kunt de engelen bijna aanraken.'Flos staart naar beneden. 'Maar vanaf hier kun je niets zien van de voorstelling. Het podium is veel te ver weg.''Soms kan een beetje afstand geen kwaad om dingen helder te krijgen, Engel.'
 

Flos en het glazen paleis is een vertelling naar A Christmas Carol. En dat is erg goed gelukt. Alle ingrediënten zitten erin: een ontevreden iemand, zicht op verleden heden en n toekomst en de keuze om het zelf in te vullen. Alleen gaat het nu niet om een gierige oude zakenman, maar een jongetje dat twaalf wordt. Het is een boek dat je zo in een ruk uitleest. Het is verdeeld in verschillende bedrijven en scènes, want het gaat uiteindelijk over toneel. Dit boek kun je dus ook uitstekend in groep 8 voorlezen voor de musical. Naast kerst en toneel gaat het ook over de angst rond de eerste wereldoorlog. Wil je lezen over die spannende tijd, zo rond die oorlog, dan hebben ze de tijdgeest wel uitstekend neergezet. De illustraties zijn van Sophie Pluim. Zij weet elk boek op passende wijze van illustraties te voorzien. Zo ook deze keer weer.
Sara Crewe zit op een kostschool voor dames van stand. Ze heeft een hekel aan de directrice Miss Minchin. Sara's vader is namelijk helemaal niet rijk, maar heeft haar wel met dure kleding naar deze kostschool gestuurd. Sara moet op een zolderkamertje wonen wanneer er geen geld meer binnenkomt voor haar verblijf. Maar dan ontdekt ze iets…


'Je zult voortaan geen tijd meer hebben om met poppen te spelen,' zei ze. 'Je zult moeten werken om bij te leren en je best moeten doen om je nuttig te maken.'Sara keek nog steeds naar Miss Minchin, maar zei niets.'Alles wordt anders nu,' vervolgde het schoolhoofd. 'Ik heb je laten komen om je een woordje uitleg te geven. Je vader is dood. Je hebt geen vrienden. Je hebt geen geld. Je hebt geen familie en er is niemand die zich voor je interesseert.'


De kleine prinses is al een heel oud verhaal, maar werd door Clavis uitgebracht als bewerkte en ingekorte versie. Hierdoor kan het verhaal nog jaren mee. Het is een tijdloos verhaal, waarin een meisje dat arm is, bedenkt dat ze een prinses kan zij . Een beetje zoals het sprookje Assepoester. Zo mooi dat het nu weer makkelijk leesbaar is gemaakt. Net als De geheime tuin, is dit ook een boek dat niet vergeten mag worden.
De TheaSisters lopen op een avond ineens in een steegje dat ze nog niet kennen. Wanneer ze bij een klokkentoren aankomen horen ze ineens getrappel. Het is een kleine Eenhoorn. Wanneer ze het dier volgen, belanden ze ineens in een magische wereld. Ze maken kennis met eenhoorns, draken, nimfen en nog veel meer fabeldieren. Maar de eenhoorn heeft hen meegenomen voor een opdracht. Zullen de TheaSisters de gevaarlijke opdrachten kunnen vervullen en De Bron der Onsterfelijkheid beschermen? 


De elfenprinses liep naar de muizinnen toe en zei met een zachte, vastberaden stem: 'Welkom op de Azuren Vlakte, vreemdelingen. Het spijt me dat we jullie niet zo goed hebben ontvangen, maar daar is een reden voor.'Met een diepe zucht vervolgde ze: 'De afgelopen weken is ons iets onbegrijpelijks overkomen. Iets heel ernstigs, wat in de lange geschiedenis van de Hoeders der Natuur nog nooit eerder is voorgevallen.'


De toverkracht van de Eenhoorns is alweer het 34e deel in de serie van Thea Stilton en de TheaSisters. Vanaf het eerste moment van verschijning tot nu toe, is de serie populair. Vele meisjes zijn al groot fan van de TheaSisters. En eerlijk gezegd snap ik dat ook echt. De onderwerpen zijn leuk en het lezen van het boek is natuurlijk een fantastische ervaring. Zeker omdat er zo ontzettend veel mooie illustraties en versieringen op de bladzijden staan. Meiden die deze boeken lezen, zullen later ook van fantasyboeken gaan houden. Hoe mooi is het dat ze vanaf jonge leeftijd al kunnen experimenteren welk genre ze het liefst lezen? Ik ben echt enorm blij met dit nieuwe boek en neem hem dan maar wat graag mee naar mijn klas. Eens kijken of ik daar al wat fans kan aanboren…
Elena moet verhuizen en heeft daar helemaal geen zin in. Ze moet weg van haar school, maar ook weg van Jenny, haar beste vriendin. Wanneer ze in haar nieuwe omgeving is, moet ze ook nog eens naar een oude tante die ze niet eens kent! Gelukkig is het bij tante Nannie leuker dan ze had verwacht en blijkt er toch ook nog een buurjongen te zijn die haar misschien wel bevalt. 

Eigenlijk blijkt alles anders te zijn dan ze had verwacht.

'Een verse start voor ons allemaal!' zegt mama nu weer hardop op een toon die net te blij is. Ik heb geen verse start nodig, maar als kind schijn je daar niks over te zeggen te hebben. Dus daar gaan we, met z'n drieën plus mijn mottige cavia. Ik wilde een ratje, maar mijn ouders vonden een cavia verstandiger. Zeiden ze. Volgens mij waren ze vergeten dat ik een ratje wilde. En ik verdenk ze er ook van dat ze het verschil niet weten tussen een cavia en een rat. Ook niet tussen een chihuahua en een eekhoorn trouwens, als het erop aankomt. Maar goed, ik kreeg dus dit beest, als een soort van 'sorry dat je van school moet'-offer. 


Acht dagen rotzomer is een boek dat al een tijdje op mijn To Be Read stapel lag. Ik had er al veel moois over gelezen, maar kon me niet echt ertoe zetten om het boek te pakken. Dat komt doordat ik de voorkant niet zo spannend vind. Uiteraard snap ik dat een boek niet beoordeeld kan worden door zijn uiterlijk, maar dit hield me tegen. Nu ik het boek heb gelezen, snap ik eigenlijk niet waarom ik hem niet eerder erbij heb gepakt. Het verhaal is erg mooi. Mooie thema's, zoals verhuizen, pesten, maar ook bijvoorbeeld zelfbeschadiging komen erin voor. Het verhaal is niet voorspelbaar, daarom blijf je maar doorlezen. Het enige wat ik jammer vind is dat het thema zelfbeschadiging niet meer uitgebreid is beschreven. Ik had graag geweten waarom de hoofdpersoon dit deed. Maar goed, dat is mijn bescheiden mening. Toch ben ik erg blij dat ik het boek heb gelezen. Ik zou wel wat vaker een boek met thema zelfbeschadiging willen zien, aangezien er vele kinderen, maar vooral jong volwassenen hiermee kampen. Heb jij dit boek al gelezen? En wat is jouw mening hierover?
Aelin woont met haar vader en opa op een eiland. Ze heeft weinig gemeen met haar vader en opa, dus denkt ze dat ze een alien is die onderzoek moet doen naar de mensen. Ze is bezig een communicatie systeem te maken om te communiceren met buitenaards leven. Maar dan krijgt ze een puppy, Fenra… en spoelt er ook nog eens een drenkeling aan. 


Ik weet niet wat hier goed aan is. Ik kan geen kant op en ben al mijn privacy kwijt. Fenra slaapt snurkend naast mijn bed, dan wel met al haar gewicht op mijn onderbenen. Ze eet heel onsmakelijk naast mijn stoel, zelfs naar de wc gaat ze mee. Het duurt vast niet lang voor ze bij me in bad springt.Ik wist natuurlijk wel dat mijn leven redelijk geweldig was. Ik kon me geen ander leven voorstellen, al komt dat vooral doordat ik nog niet weet wie ik ben, of hoe het is op de plek waar ik vandaan kom. Hier had ik in elk geval alle vrijheid en ruimte om te doen waar ik zin in had. Eigenlijk was mijn gewone dagelijkse leven op dit forteiland het einde. Hóé geweldig iets precies was, weet je blijkbaar pas als het voorbij is. Ik ben echt een beetje in de rouw. Een nieuw gevoel, ik heb het opgezocht.


Aelin is een boek over een meisje dat op zoek is naar zichzelf en wil weten waar ze vandaan komt. Hoeveel kinderen zijn daar ook mee bezig? Ik denk heel veel. Zeker in deze tijd waarbij veel gezinnen gescheiden leven. Voor deze kinderen is het leven ook ineens omgegooid. Dit boek heeft naast dit thema nog meer thema's die verstopt zitten in het verhaal. Je kan met dit boek van Arienne Bolt dus vele kanten op. Wat ik ook erg mooi vind aan dit boek zijn de tekeningen van Mark Janssen. Zo dromerig, zo mooi kleurrijk. Ik hou ervan! En dan staan er in dit boek ook nog eens hele mooie zinnen. Zoals:Ik wil niet huilen want dat deed ik nooit, tot daarnet in de keuken dan, ik wil niet weer overstromen en verder leeglopen, maar mijn binnenwater stijgt alweer tot aan mijn onderste oogleden en gaat er bijna overheen.
In circus op zee lees je verhalen van twee personen, die kater in het boek een connectie krijgen. Charlotte (Lot) is een meisje in 1934 dat graag met het circus mee wil, vooral om de olifanten. Jula is een meisje uit het heden dat in het circus werkt als acrobaat met haar hele gezin. Beide meiden volgen we een tijdje. 


'Voor de partij maakt dat veel uit. Meneer Sarrasani moet al zijn Joodse medewerkers en Leporello wegsturen. Maar je hebt hem gehoord: in zijn circus hoort iedereen erbij. En omdat hij niet wil luisteren, zit de partij hem dwars.''Maar het circus kan helemaal niet zonder Leporello,' zegt Lot. 'Hij is de clown én helpt de directeur. En als een van de anderen weg moet, wie zorgt er dan voor de dieren, voor het rondleiden van de gasten en het opruimen van de pruimtabak?'Vader zucht. 'Ik hoop dat het circus veilig de oceaan kan oversteken en de bruinvissen het land weer gauw verlaten. Dan hoeft moeder ook niet meer zo bezorgd over je te zijn.'…..In het licht van de lamp ziet ze er uitgeput uit. Om haar heen hangt dezelfde soort stilte als na een ruzie met mama. Een ik-geef-het-op-stilte. Ik haat die stilte die naar binnen kruipt en mijn muur van boosheid afbreekt. Veel oever heb ik dat ze hardop ruzie met me maakt of zelfs de stoofpot over tafel gooit. Haar zwijgen en vermoeidheid maken me slap. Ik prik stukken wortel aan mijn vork om het vuur in mijn binnenste op te porren, want het enige wat ons nu nog naar Den Haag krijgt, is mijn boosheid. 


Circus op zee is het tweede boek van Eveline Baar. Met de gouden ijscoupe schreef ze een prachtig debuut. Nu schrijft ze iets totaal anders, maar het is weer raak! Ik kon niet anders dan beide boeken aanschaffen. Het thema circus ligt voor de hand natuurlijk, maar in dit boek lees je ook over een hoofdpersoon die een enorme groei doormaakt. Ze schrijft over de angsten rond de tweede wereldoorlog voor joden en gehandicapten en uiteraard over het circus op zee. Na het lezen van dit boek weet je veel over het circus, of je er nu van houdt of niet. Wat leuk is om te vermelden: het is berust op een waargebeurd verhaal. Dit maakt het voor mij dan nog mooier. Ik las al van alles over die oorlog, maar over een circus op zee had ik nog nooit gehoord. De illustraties van Karin van der Vegt zijn prachtig. Met rake lijnen zet ze met gemak een mooie prent neer. De kaft van het boek trok mij al gelijk aan. Erg mooi. Heb jij het boek al gelezen?
Lian is verhuisd toen ze naar groep 7 ging. Op haar oude school had ze niet echt vrienden, maar ging wel met mensen om. Op deze nieuwe school lukt het maar niet om vrienden te maken. Lian is liever bezig met de natuur en het beschermen ervan, dan met vrienden maken. Gelukkig is haar vader ook een activist, al heeft ze nu even niks aan hem. En dan moet ze van haar moeder ook nog eens mee op kamp…


'Waarom was je op school?' vraag ik.Mama kijkt door het raam. 'Meester Mark wilde even praten.' 'Waarover?' 'Schoolkamp.' Mama kijkt me aan. 'Je hoeft niet in een grote tent, Lian. De meester snapt dat je dat niet fijn vindt. Maar als je jezelf steeds zo buiten de groep plaatst, krijg je nooit vriendinnen. Je moet echt meer je best doen. Op zo'n kamp leer je elkaar beter kennen.'


Het regent ganzen. Alleen vanwege de omslag wilde ik hem al lezen. Wat een toffe illustratie van Marieke Nelissen. Je ziet gelijk dat het over de natuur gaat. En daar gaat het ook over, maar ondertussen probeert Annemarie Jongbloed ook het thema pesten zo uit te werken, dat elke leerkracht dit eens zou moeten lezen. Want pesten is van alle dagen, hoe je ook probeert het in de gaten te houden. Het ergste gebeurt altijd achter je rug. Neem je leerlingen die melding maken dus altijd serieus! Als dit geen goede boodschap is, dan weet ik het ook niet meer. Lezen dus, dit boek!
Tristan wordt erg beschermd door zijn ouders. Wanneer op het jeugdjournaal een item over Het Poppenhuis bij hen in de buurt wordt uitgezonden, zegt meester Jiri er weinig van te weten. Tristan en zijn vrienden willen er wel meer van weten. Ze gaan het huis van meneer van Wijk bekijken. Sinds dan hoort en ziet Tristqn van alles wat er niet is. En dan hoort hij zijn ouders er ook nog eens stiekem over praten… Tot overmaat van ramp willen zijn vrienden nu ook tijdens Halloween naar het huis, waar dertig jaar geleden het meisje Rosa verdween…


Misschien moeten we het toch niet doen. Zou dit allemaal een teken zijn dat het een heel slecht en dom idee is?Maar als we niet gaan, blijft het voor eeuwig een 'wat als', en ik denk dat we daar alle vijf niet mee kunnen leven. We zijn te nieuwsgierig.Wat als…Wat als we net als Rosa nooit meer terugkomen?Wat als we de rest van ons leven opgesloten zitten in het huis van meneer van Wijk?En wat als we helemaal niks doen en ons hele leven ons blijven afvragen of we het vermiste meisje toch hadden kunnen redden?Dertig jaar is lang, maar als niemand probeert om haar terug te vinden, blijft ze voor altijd vermist. 


Trick or Treat, HET boek om rond Halloween te lezen. Of misschien toch niet?! Het maakt niet uit wanneer je dit boek van Chinouk Thijssen leest, het blijft creepy. Na het lezen van Teddy wist ik dat ik alles van deze schrijver wilde lezen. En dat heeft me nog steeds niet teleurgesteld, want wat kan zij schrijven! De ene na de andere topper verschijnt. En wat ik in dit boek ook zo leuk vind, ze verwijst naar Teddy! Het boek waardoor ik zo enthousiast werd van haar schrijven. En naar de serie Stranger Things en uiteraard ook de andere series en films waar figuren uit bekend zijn, zoals Chucky. De serie HorrorZone heeft dit jaar ook Horrorscoop uitgebracht. Deze twee boeken maken weer goede reclame voor bijvoorbeeld de serie Horrorland, ook uitgegeven door Kluitman. Hou je van dit soort boeken, dan heb je nu genoeg tips om verder te lezen! Heel veel horrorplezier!

Josh en Aaron verhuizen vanuit een flat naar het huis met schuine vloeren. Maar naast dat dit huis schuine vloeren heeft, weten ze verder nog niet. Totdat vader achter een luik wat dozen ziet staan en een kleine rat die op zijn haar zat doodtrapt. Daarna was het oorlog met de vader van de rat, John Daga. John stelt eisen vanwege de moord op zijn zoon en deelt straf uit. De moeder van Josh en Aaron wil daardoor bijna weer verhuizen. Wat moeten ze toch doen? En dan blijken er nog meer rare dingen in en rond het huis te zijn. 


'Hij beet me!' zei papa. 'Nou moet ik natuurlijk een prik tegen hondsdolheid!'Hondsdolheid?!' zei de rat. 'Je bent echt een zakjenwasser, weet je dat? Wou je zeggen dat mijn kinderen ongedierte zijn? Als die kinderen van jou andere snotneuzen bijten, krijgen die dan ook hondsdolheid? Moeten zij dan ook dood?''N-n-nee,' stotterde papa, 'maar het zijn dan ook geen ratten.''Nee, het zijn dan ook geen ratten. Dat heb je goed gezien. En jij bent ook geen rat. Een rat zou namelijk nooit zoiets rottige doen. Als jouw zonen ratten waren, hoefden ze niet bang te zijn dat hun ouweheer hulpeloze kindertjes doodtrapte. Want dat heb je gedaan. Je hebt een hulpeloos kind doodgetrapt. Je hebt mijn zoon vermoord. Mijn Jimmy. Mijn Jim. En daar zul je voor boeten. Dit ga je rechtzetten.' En met die woorden barstte hij in tranen uit.


Het huis met de schuine vloeren, pratende ratten en raadsels op de muren is een spannend boek. Het huis is zo geheimzinnig en er gebeuren zoveel bijzondere dingen. Ik heb het met veel plezier gelezen. Tom Llewellyn heeft het geschreven. De prachtige illustratie op de kaft is van Maximilian Meinzold. Het maakt je gelijk al nieuwsgierig naar het boek. Zo knap dat je dat kunt bereiken. Toch vond ik dat het verhaal niet helemaal gemakkelijk doorliep. Maar omdat het die spannende geheimen heeft, lees je wel door. De vertaling van dit boek heeft Esther Ottens op zich genomen. Heb jij het boek al gelezen? Wat vond jij ervan?
Na de dood van haar ouders, vertrekt Maan. Ze vaart weg van de plek die ze kent. Zij en haar familie leefden daar met de natuur. Maar wat ontdekt ze bij de Bergen van Verlies nu toch allemaal?


Kleine Maan staat even lateraan de bosrand bij het watermet in haar handen een geschenk dat Corus gaf:het eitje van een kaaimansnoek en een dikke houten staf.Wat Maan daarmee moet doen, is een raadsel van de tijd.Nu zwemt Coria weg, recht naar haar ontbijt. 


De laatste traan is wederom het bewijs dat prentenboeken in de bovenbouw prima kunnen! An van Daele beschrijft een meisje uit een volk dat met de natuur leeft en een reis maakt door een voor haar nieuwe omgeving. Dit in rijm geschreven boek is echt geweldig om in een les te gebruiken over bijvoorbeeld Canada. Of een les over verdriet en het verliezen van dierbaren. Want hoe mooi is het wanneer je via de natuur contact kunt leggen met je voorouders?
Bengt Gustav woont alleen bij zijn vader. Zijn moeder ziet hij alleen op zijn verjaardag. Ze is vertrokken toen ze ontdekte dat haar man niet stopte met de alcohol. Bengt voelt zich alleen en ervaart houvast door te oefenen om onder water te blijven net als zijn grote voorbeeld Guillaume Néry. Telkens wanneer hij naar het gebouw aan de overkant gaat verandert er iets. Zal het goedkomen met hem en zijn vader?


Ik ben echt helemaal niet boos op haar.Ik haat juf Esposito niet.Als iemand de klas binnen zou komen en haar zou kidnappen, zou ik zelfs 'Nee!' roepen. Ik zou me ook zorgen over haar maken, me afvragen hoe het met haar ging bij de kidnappers, tot ze weer thuis was.Maar… als ik moet kiezen tussen haar en Papa Smokkel, dan kan ik maar één ding doen - want je hebt maar één vader.Wat had ze eigenlijk verwacht dat ik tegen Liselotte zou zeggen?Het lijkt wel een potje schaken: als Papa Smokkel de koning is, dan is juf Esposito misschien een … paard, of een loper. Je offert je koning niet zomaar op halverwege het spel dat leven is.


55 meter onder water is een prachtig boek van Conny Palmkvist. Zijn debuut, de trein van vier over twaalf heb ik uiteraard ook gelezen. Daar kon ik moeilijk in het verhaal komen aan het begin. Dat is bij dit boek totaal anders! Vanaf het begin werd ik meegenomen in het verhaal. De dingen die Bengt Gustav meemaakt met zijn dronken vader en zijn moeite die hij doet om zijn lieve vader te helpen, ik was diep ontroerd. Wat ik ook zo mooi vind, is de beeldspraak die Conny gebruikt. En het tijdreizen, dat lijkt wel zijn handelsmerk. Ik ben erg benieuwd of dat in zijn volgende boek ook terugkomt. De illustraties op de kaft en de schutbladen zijn van Jeske Verstegen en passen perfect bij dit verhaal. In het begin linkte ik het boek aan het boek van Pim Lammers, de ongelooflijk grote, ongelofelijk gevaarlijke leguaan. Toen ik verder las linkte ik hem aan Schildpadmeisje van Marlies Slegers. Dit is echt een boek dat iedereen eens zou moeten lezen. En heb je hem gelezen, waar link jij het boek dan aan?
Obbe gaat met Darja, Grote Moktak, Gundahart, grijze Jippe in de boekenkopers op weg naar de boekenburcht. Onderweg wil Grote Moktar nog even het moeras in en daar raakt Obbe het zevende boek kwijt aan Ravenna en BarMeloBar. Eenmaal terug in de boekenburcht gaan ze op zoek naar de resterende raadselen van het zevende boek. Ondertussen wordt BarMeloBar steeds rijker door leugens te verkondigen. Obbe hoort ervan, maar moet door. Ze ontdekken bij de boekenburcht nieuwe aanwijzingen, maar of dat de oplossing zal zijn om de wereld te redden?


Thorwald kijkt hem scherp aan. 'Ik wist van niks! Ze hadden me verteld dat jij voor straf naar Daywstad was om ganzenveren te halen.' 'Dat was een smoesje,' zegt Obbe.'Bloedbroeders horen niet te liegen,' zegt Thorwald. ''Het spijt me,' zegt Obbe zacht. 'Maar ik wist zelf ook niet wat me allemaal te wachten stond. Ik dacht eerst dat Gundahart een grap maakte. Dit kon onmogelijk het Boek der Boeken zijn. Hoe weinig wist ik toen nog van het boek. Ik kende alleen het verhaal van Grima Mortha, die zeven boeken aanbood aan Dogman de Zesde. Meer niet. Hoe kon ik weten wat het Zevende Boek allemaal met mij van plan was?


De Leugenvanger is het laatste deel uit de trilogie Oerbloed, geschreven door Rob Koops en geïllustreerd door zijn vrouw Maruga Koops. Kak-nog-aan-toe! Ik zag er zo tegenop om dit boek uit te lezen, maar weet nu nog steeds niet of ik deze trilogie los kan laten. Mooie zinnen als: De krekels zijn een moment stil, alsof ze meeluisteren en nadenken over wat Obbe en Darja zeggen, prachtige omschrijvingen over gebieden waar bijvoorbeeld een reus in het moeras is gezakt, waardoor je alleen nog een neus ziet, zal ik missen. Namen zoals Abbajakka, vader van de zee in de verloren tongen, fonteinvissen, thuispijn en angstkriebel. En natuurlijk alle verwijzingen naar een trilogie, zoals de geboorte, maar ook de vis die drie keer moet zwemmen bijvoorbeeld. En uiteraard de prachtige illustraties van het fantastische Norgië. Daarom denk ik maar aan een wit paard en hoop dat er een extra verhaal uit Norgië zal komen. Want zoals Obbe zegt: we leven om te lezen!
Hayley, Jorna en Jake zijn in Wenen belandt in het jaar 1782. Ze hebben de opdracht hier de tweede smaragd van de twaalf te vinden. Hij is in de handen van een componist. Ze vragen Wolfgang Amadeus Mozart, maar die verwijst hen naar Antonio Salieri. Salieri zegt weer dat Mozart hem heeft. Salieri helpt Hayley aan een rol in de opera van Mozart, zodat Hayley dichterbij hem kan komen om toch de smaragd te kunnen vinden. Dan gebeuren er hele rare dingen. Wie heeft het dan toch op Hayley voorzien?


De Nikes en de Prada's. Zou het dan toch kunnen dat twee mensen hen gevolgd waren door de spiegel? Maar wie en waarom? En wat was er zo bijzonder aan die smaragden dat de halve wereld ze blijkbaar wilde hebben? Hoe waardevol zouden ze zijn? Vergeleken met goud en diamanten vast niet zo bijzonder. Hadden ze dan toch magische eigenschappen? Dat moest haast wel. Toch had Hayley helemaal niets bijzonders kunnen ontdekken aan de edelsteen die ze al een paar dagen bij zich droeg.


De spiegel van Merlijn is een serie boeken van Dennis Herman. Vorig jaar debuteerde hij met deel één, de opstand, over het Leids ontzet. Dit deel gaat over de componisten uit Wenen in de 18e eeuw. En inmiddels is duidelijk dat het derde deel, dat eind volgend jaar uitkomt, gaat over de Romeinse tijd, de wraak van de Vesuvius. Zoals je merkt ga je met deze serie de geschiedenis door en leer je belangrijke gebeurtenissen kennen, terwijl je een spannend verhaal leest. Een heerlijke combinatie! Ik hou wel van de spanning en als er dan ook nog een stukje geschiedenis bij komt, dan ben ik verkocht. Dat ik de kans kreeg van Dennis om zijn tweede boek ook te recenseren, pakte ik dan ook met beide handen aan. Ik heb genoten van het verhaal, maar ook de kleine verwijzingen naar andere boeken. Zo grappig dat hij deze erin heeft gestopt. Dit boek is voor iedereen die graag een spannende serie leest en houdt van geschiedenis. Wanneer je deel één nog niet hebt gelezen, kun je de samenvatting voorin dit boek lezen. Maar ik raad je aan om echt met deel één te beginnen. Dan heb je namelijk twee heerlijke boeken om lekker in te verdwijnen. De illustratie op de kaft is van Indy Broeren. Deze maakt gelijk duidelijk waar het in dit verhaal om draait. Kortom: lees dit boek, of liefst deze serie!
Mary is een rustig meisje dat veel alleen speelt bij de zee. Sinds haar opa dood is, voelt ze zich niet zo fijn. Gelukkig kan ze vaak naar de winkel van mevrouw Man en redt ze keer op keer krabbetje. Maar dan vindt ze een schriftje van haar opa…


Het roeien gaat goed vandaag, lekker hard! Met een topsnelheid race ik richting bureau. En dan… Floep, WAK, KNAL, grssj! De metalen poot schuurt keihard tegen het houten bureau. Oepsie… Ik kruip eronder om de schade vast te stellen. Valt mee. Eén kras en een scheve plank en … een schriftje. Huh?Achter de plank. Ligt. Een. Schriftje.Een Gewoon Bureau met een Scheve Plank met daarachter een Schriftje. Een Geheim Schriftje.


Mary, meisje van de zee is een prachtig, kneuterig en toch ook heel grappig verhaal. Natuurlijk is het thema niet vrolijk, maar ik heb om sommige passages echt hardop gelachen. De band tussen Mary en opa is erg bijzonder en mooi beschreven. Het ok zijn alle karakters mooi uitgewerkt, zelfs de Vos en het krabbetje. En de ontwikkeling van Mary in het verhaal is ook mooi. Een verlegen stil meisje, dat toch alleen op pad durft te gaan. Sarah Devos heeft niet alleen dit boek erg goed geschreven, maar is ik nog eens zelf de illustraties gemaakt! De illustraties zijn natuurgetrouw en erg mooi gedetailleerd. Dit is echt zo'n boek dat je wilt aanraden bij sommige kinderen.
Ally is een heel slim meisje. Ze gaat telk na verhuizen en het maakt niet uit in welke klas ze terechtkomt, ze wordt bijna altijd eruit gestuurd. Zelf vindt Ally zichzelf dom. Dit omdat ze niet kan lezen en schrijven. Maar wanneer ze in groep 8 een inval meester krijgt, verandert alles…


Ik had op school niet meer geschreven sinds ik die nepmitella om mijn arm had. Na drie dagen zei meester Daniël dat hij de schoolverpleegkundige wilde vragen mijn moeder te bellen over mijn gekneusde arm, dus ik wist niet hoe snel ik dat ding weer af moest doen. En nu zit ik vast. Ik weet niet wie ik wil zijn: iemand die toegeeft dat hij iets niet kan of iemand die doet alsof hij het wel kan. Uiteindelijk besluit ik iets zó ongelooflijk slechts in te leveren dat hij me wel móet vragen om het over te doen. 


Vis in een boom is een prachtig ontroerend verhaal over een meisje dat zich dom voelt omdat ze niet kan lezen, maar tegelijkertijd spelen er meer dingen mee. Ze raakt bevriend met een superintelligente jongen, een hoogbegaafd en sociaal onhandig persoon en een meisje dat telk en wordt gepest door de queen nee van de groep. Door deze drie verschillende karakters uit te werken in dit boek heeft Lynda Mullaly Hunt een topboek geschreven, wat je uitstekend kunt (voor)lezen in groep 6, 7 of 8. Er zijn vele kinderen die zich zullen identificeren met een van de vele karakters die in dit boek verder meespelen. Zo vergroot je de betrokkenheid. Ikzelf vond dit boekbeschrijving prachtig! Ik heb het dan ook in een ruk uitgelezen.
Obbe en Darja worden wakker na de sprong in het water. Ze zijn beiden alleen. Obbe zoekt Darja, maar weet niet of ze nog wel leeft. Voor Darja geldt hetzelfde. Toch vinden ze elkaar weer. Obbe is dan bezig het raadsel van het zevende boek op te lossen en Darja is inmiddels schaduwsluiper. Zal het Obbe lukken om het raadsel op te lossen? En komen de beiden weer samen?


Bar Meli Bar wrijft zijn handen warm. 'Heel goed, ze hebben je zelfs een waakhond gegeven. Nou, ik hoop dat deze plek je bevalt, want ik heb veel moeite moeten doen om de koningin te overtuigen dat je een betere werkplek verdiende dan die koude kerker. Zij wilde je daar laten zitten.'Obbe negeert de raadgever en propt een druif in zijn mond. Bar Melo Bar steekt zijn neus in de lucht alsof hij de geur van het huisje op wil snuiven. 'Ik snap dat je me wantrouwt, we zijn niet bepaald op een vriendelijke voet met elkaar begonnen. Maar dat moest ik doen vanuit mijn rol als…''Jij hebt me tot de Trog veroordeeld!' zegt Obbe. Hij weigert u te zeggen tegen deze man. 'Een straf die ik nooit had laten uitvoeren. Net als bij wijsgeleerde Gundahart. 


De schaduwsluiper is het tweede deel uit de trilogie Oerbloed. En wat is dit toch een fantastisch verhaal! Rob Koops omschrijft een wereld met zoveel woorden, dat je er geen ik echt bent tijdens het lezen. Ik twijfel nu eigenlijk of ik het derde deel nu wel gelijk ga lezen, want dat is immers het laatste deel. En dan is het uit met Norgië. Het liefst blijf ik er nog even. Obbe en Darja maken zoveel mee, dat je echt om ze gaat geven. Echt knap hoe dit boek is geschreven. Rijke taal? Jazeker! En de illustraties! Maruga is natuurlijk naast illustrator ook de vrouw van Rob. Dit boek zit zo fantastisch in elkaar, mede doordat ze als schrijver en illustrator zo nauw samen hebben gewerkt. Het boek is uit beiden ontstaan. Hoe mooi is dat? Deze serie is tijdloos, dus echt waardevol voor scholen, doordat het verhaal niet zal verjaren.
Miro is samen met zijn oom verhuisd naar een prachtig dorpje. Het is er heel fijn, maar er zijn geen kinderen in het dorp. Dan komt hij Luisa tegen en samen gaan ze op zoek naar de kinderen uit het dorp. Ze starten bij de heks in de Heksenwinkel. Maar wanneer ze daar binnenkomen, raken ze gelijk al de eigen wil kwijt, ondanks de dingen die ze meenamen om zich te beschermen…


Wanneer ze hem plots recht aankijkt, is het alsof er een emmer ijskoud bergwater over hem heen gegoten wordt en tegelijk alsof zijn hoofd in brand staat. Miro zal al gauw ontdekken dat ze eigenlijk een heks is, al hadden jullie dat alvast geraden. Miro verstijft en alles om hem heen verstilt langzaam. Geluiden sterven weg, alsof ze voor hem vluchten. Het enige wat hij nog hoort, is haar stem die als zoete honing zijn oren streelt.


De Heksenwinkel is een leuk boek om in de herfst te lezen. Het spannende verhaal speelt zich af in een mysterieus dorpje. Het is een mooie opstap voor kinderen die van thrillers houden. Doordat er telkens tussendoor gezegd wordt: hadden ze dat maar niet gedaan, wordt de spanning behouden. De omschrijvingen van de omgeving en de karakters is erg goed gedaan door Mel Hartman. De illustraties zijn van Shanna Paulissen. Ze zijn lekker mysterieus en passen echt in het verhaal. Kortom: gewoon een lekker leesboek om lekker door te lezen.
Onyeka is een meisje dat zeer beschermd wordt opgevoed door haar moeder. Haar vader is een aantal jaren geleden verdwenen en haar moeder wil het niet over hem hebben. Het haar van Onyeka is bijna niet te stylen en ze wordt er regelmatig om uitgelachen. Maar op een dag, wanneer haar vriendin Cheyenne bijna verdrinkt, doet het haar van Onyeka iets heel bijzonders. De dagen erna is ze erg ziek. Wanneer ze net weer een beetje beter is, gaat ze met haar moeder op reis naar de academie van de zon. Daar blijft Anyeka terwijl haar moeder op zoek gaat naar haar vader. Op de academie leert Onyeka dat haar haar speciale krachten heeft. Ike noemen ze dat. Ook leert ze er beter mee om te gaan. Maar helaas heeft ze het nog niet op orde wanneer de rebellen opduiken..


Net op het moment dat het water mijn keel binnen glijdt, stolt de bubbel als een reusachtig schild om mij en Cheyenne heen. Even is alles stil en vreemd prachtig. Dat komen we, zonder waarschuwing, in beweging. Met grote snelheid worden we naar het wateroppervlak geduwd door het schild van haar. Terwijl mijn hoofd weer boven komt, smelt mijn haar achter me samen alsof het een droom was en trekt een arm ons omhoog.


Onyeka en de academie van de zon is een prachtig mysterieus verhaal over mensen met speciale krachten die Nigeria beschermen. Ik heb het helaas met onderbrekingen moeten lezen, maar toch was ik geen moment uit het verhaal. Wanneer ik het boek oppakte, zat ik er ook gelijk weer in. Dit gebeurt niet altijd met de boeken die ik lees, dus vind ik het best bijzonder. Okogwu Tola heeft dit boek in het Engels geschreven en Laila de Miranda heeft het gelukkig voor de kinderen in het Nederlands vertaald. Want dit is echt een boek dat je kinderen gunt om te lezen. De wereld waar je in belandt is geweldig mooi omschreven. En uiteraard is het ook heel spannend zo af en toe, dus kun je werkelijk film kijken in je hoofd. Het onderliggende thema is toch wel onzekerheid en hoe dat je soms erg kan laten twijfelen. Een heel mooi thema, verweven in dit verhaal. Ik ben niet altijd super enthousiast over een boek, maar deze moet je echt eens een keertje lezen! Wauw!
Freddie (Fredrik) woonde met zijn vader in het torenkamertje van het Rijksmuseum. Sinds de dood van zijn vader is hij de glazenwasser van het Rijksmuseum, net als zijn vader altijd was. Of nou ja, eigenlijk de conciërge. In een stormachtige nacht ziet hij een groepje mannen de Nachtwacht onderzoeken. Daar wil Freddie meer van weten. En dan wanneer hij twaalf is, is er ineens iets vreemds… en hij belandt in een avontuurlijke zoektocht.


'Hallo, Freddie,' zei een stem.Hij zag leren laarsjes. Veters. Een klein hakje. Langzaam gleed zijn blik omhoog langs de blauwe en goudbrokaten jurk, naar het gezicht. Ze stond er echt, zo dichtbij dat hij haar kon aanraken.Isabella.Freddie krabbelde overeind, nam zijn pet af en propte die in zijn zak. Isabella had een verlegen glimlach om haar mond en keek hem met haar grote bruine ogen afwachtend aan. Ze speelde een beetje met de waaier in haar hand. De bruine krullen die onder de rand van haar bonnet uit kwamen, glansden. Freddie stak zijn hand uit, maar trok hem halverwege weer terug. Hij kon niet zomaar een meisje aanraken . Ook al woonde ze in een schilderij.


De glazenwasser van het Rijksmuseum is een spannend boek dat zich afspeelt in het Rijksmuseum en in of rond de tijd dat bepaalde schilderijen zijn gemaakt. Na het lezen van dit boek ga je de schilderijen met andere ogen bekijken. Gelukkig staat de lijst met beschreven schilderijen achter in het boek, dus kun je met de lijst heerlijk naar het Rijksmuseum. Want daar gaan dan zeker je ogen weer open. Hoe prachtig is dit allemaal beschreven en hoe spannend is de zoektocht met wendingen die je soms niet verwacht. Ook de illustraties van Marieke Nelissen zijn fantastisch. Zij zet precies het sfeertje neer dat dit boek nodig heeft. Het is werkelijk weer zo'n boek dat je echt niet weg kunt leggen, je moet weten wat er gaat gebeuren. Ja, ik ben er wel over uit dat Astrid Sy een echt goede schrijver is. Ik wil meer!!!
In dit boek zitten een aantal mooie aanknopingspunten voor leuke lessen. Zo staat er op blz 94: Hoe zou de tijdmachine er eigenlijk uitzien?Lees uiteraard een stukje meer uit dit boek voor en praat er met de groep over. Geef ze de opdracht de tijdmachine te tekenen of beschrijven.
Felicia is bijna jarig en krijgt van haar oma een dik boek met veel kleine letters. Ze vindt er eigenlijk niks aan, maar wanneer ze het haar BFF Myra laat zien, valt het Myra op dat het boek wel erg zwaar is. Wanneer ze beter kijken naar het boek, blijkt er iets in de kaft te zitten. Ze halen het los en vinden een kistje. Na wat speurwerk, blijkt dat er nog twee andere boeken zijn die waarschijnlijk ook iets in de kaft zouden hebben. Daarom gaan ze naar de kringloopwinkel waar oma het boek had gevonden. De medewerker van de kringloop is wel heel erg opdringerig. Waarom zou dat zo zijn? En zullen ze de sleutel vinden van het kistje?


'Kijk nou,' zei Myra. 'Geen wonder dat het boek zo zwaar aanvoelde. Onder het karton zit een soort houten kistje. Het karton is er gewoon overheen geplakt.'Mijn nieuwsgierigheid was nu zo groot, dat ik geen zin had om nog langer voorzichtig te doen.Ik scheurde het karton van het kistje af. Een eenvoudig, oud en plat kistje bleef over. 'Wat zit erin?' fluisterde Myra.'Geen idee,' zuchtte ik. 'Het kistje zit op slot.'

Felicia en de geheimzinnige boeken is het vierde deel uit de serie over Felicia, het meisje dat altijd geluk heeft. Dit keer denkt ze weer dat ze pech heeft, maar blijkt er wederom een prachtig avontuur van te komen. Judith van Helden heeft hier wederom een fantastisch boek geschreven. Ze weet heel goed hoe je een verhaal spannend houdt. En er gebeuren soms dingen die je totaal niet zou verwachten. En het idee dat je op Terschelling voor paal gaat staan! Echt hilarisch!!! De illustraties zijn van Iris Boter. Iris is een illustrator die ontzettend goed de verschillende karakters neer kan zetten. De gezichtsuitdrukking weet ze zelf ik precies goed te pakken. Haar tekeningen zijn herkenbaar door de eenvoud. Ze weet met weinig lijnen precies neer te zetten wat je leest. De illustraties zijn werkelijk een aanvulling op het verhaal. Kinderen zullen het ook prettig vinden dat er zoveel illustraties in staan. (En stiekem vind ik dat zelf ook) Dit boek krijgt weer een plaatsje in school.

Elvis (Vis) is dertien jaar en heeft een moeder die interieur designer is en altijd alles netjes glad en strak wil hebben. Elvis' moeder neemt het haar vader nog steeds kwalijk dat hij vertrok. Hij woont nu in Frankrijk. Terwijl Vis telkens weer wat van het grof vuil verzamelt, is haar moeder bijna altijd thuis en op zichzelf. Vis is een introvert meisje dat vaak op haar laarzen naar haar geheime caravan in het bos gaat en daar haar gevonden spullen neerzet. Ook schrijft ze verhalen over waar de spullen volgens haar fantasie vandaan komen. Haar moeder is vaak boos op Vis wanneer ze dronken is. Vis probeert haar vader te bellen, maar dat lukt steeds niet. Haar leven is een naar leven. Maar dan vindt ze op een dag een schildpad. Hij staat bij het grof vuil nadat haar buren zijn overleden. En dan komt er nog ik nog eens een extraverte jongen in dat huis wonen…


'Hallo,' fluister ik. 'Ben jij ook niet gewenst?' Ik vraag me af wat hij ziet als hij naar me kijkt. Een karamelkleurig gezicht omlijst met lange donkere krullen, amberkleurige ogen die een beetje loensen, borstelige wenkbrauwen, en een arm vol armbandjes die ik zelf knoop van linten. Ik heb ook een spleetje tussen mijn voortanden. Maar een beugel kost teveel zegt mam.


Wat een thema weer! Drankmisbruik en mishandeling door je eigen ouder en daardoor het idee hebben dat je er niet mag zijn! Hoe naar dat sommige kinderen hier doorheen gaan. Ik heb het af en toe net verbijstering gelezen. Als we het hebben over spiegels en vensters dan is dit zeker zo'n boek dat het in zich heeft. Ik heb bij tijd en wijle enorm zitten huilen, want wat moet het verschrikkelijk zijn wanneer je in deze situatie zit. Wederom weet Marlies je mee te nemen in deze wereld vol geheimen en pogingen om het misbruik en de mishandeling van haar moeder tegen te gaan. Maar ook de knagende gedachten die haar steeds weer terugwerpen lees je door het hele boek heen. Marlies kan zo goed beschrijven hoe iets eruit ziet en vooral ook hoe zoiets voelt, dat je echt helemaal in die wereld zit. Ook gebruikt ze prachtige woorden en laat ze uitleggen in het verhaal. Dus talrijke teksten… zoek niet verder! Hoe mooi is dat?! Haar laatste paar boeken heb ik allemaal stuk voor stuk in één ruk uitgelezen. Ook dit boek weer. Wat schrijft ze toch fantastisch! En de illustratie op de kaft, Jeska Verstegen laat je gelijk zien hoe de vork in de steel zit. En die schutbladen… werkelijk prachtig!
B.I.G., die eigenlijk gewoon Billie Idema Groen heet, heeft moeite met spelling. Dat heeft de meester tegen haar moeders verteld. Nu heeft ze van haar moeders een schrift gekregen om spelling in te oefenen. Al weet Billie daar ook wel iets anders mee te doen. Wanneer Janey Meijer bij haar in de groep komt verandert er veel. Gelukkig heeft ze haar BFF, Dayla, of toch niet?!

Raad eens wat het goede nieuws was!A. We krijgen een nieuwe auto met beeldschermen aan de achterkant van de stoelen.B. We gaan naar Disneyland.C. We laten onze zolder verbouwen tot bioscoop.

Antwoord: GEEN VAN DIE DINGEN! (Hoewel ik ze alle drie meteen op mijn verlanglijstje zet.)………..Het goede nieuws was: mijn moeders gaan eindelijk trouwen! En beter nog:Ik word hun bruidsmeisje!

Het toevallige dagboek van B.I.G. is een ontzettend grappig verhaal helemaal van deze tijd. Alle dingen waar kinderen nu mee zitten of tegenop zien komen langs. Wat ik vooral erg mooi vind is dat er nu ook een graphic novel is met twee moeders die samen een geadopteerd kind hebben. Zo belangrijk dat iedereen zich kan herkennen in boeken. Spiegels EN ramen blijven belangrijk, zeker in deze tijd waarin we steeds meer alleen in huis zitten en minder live contact hebben met anderen. Ik ben dan ook erg blij dat Jen Carney dit boek schreef. En nog fijner voor mijn leerlingen, dat Selma Soester het heeft vertaald. Ik vind het echt een aanwinst tussen de andere graphic novels!

Tijdens een lekker toetje van appelcake, verse aardbeien en slagroom, vertelt de vader van Joeri en Lara dat ze gaan scheiden. Iedereen reageert erop, behalve Muts, de poes. Papa en mama maken steeds meer ruzie, ook al gaan ze naar een mediator. Goeroe en Lara vinden dat zo naar, dat ze zelf proberen een oplossing te vinden. Zou het hen lukken?


'Kunnen we niet één dag bij jullie en één dag bij pap?' stelde ik voor. 'Dat heb ik voorgesteld, maar hij wil dat niet. Jullie vader is zo anders de laatste tijd. Hij geeft veel minder toe.''Pap komt eindelijk ook eens voor zichzelf op!' zei ik boos. Maar hij had wel een beetje gelijk. Het was goed dat pap niet zo twijfelkontig deed. Alleen vond ik het gemeen van Joeri om dat nu te zeggen. 'Ja, doei,' riep Joeri en hij vertrok. De trap begon langzamerhand kaal te worden van zijn gestamp. Van boven schreeuwde hij:'Ik wil helemaal niks met kerst. Ik ga twee dagen in bed liggen stinken. En ik wil helemaal niet meer bij jullie wonen. Ik ga wel naar opa Toon en oma Els. Jullie zoeken het hier maar uit.'

Mijn vader woont in het tuinhuis is een boek dat gaat over de scheiding van de ouders van een tweeling die in groep 8 zit. Het is erg goed uitgewerkt. Je leest van begin tot eind in het boek hoe moeilijk het voor alle partijen is. Ook lees je dat de kinderen er beiden op hun eigen manier mee omgaan. Uiteindelijk wilde Jacques Vriens met dit boek zeggen dat kinderen meer inspraak moeten hebben in het scheidingsproces. In dit boek hebben de kinderen dat dan ook. Toch vraag ik mij af of het ook in werkelijkheid zo zou kunnen gaan. De omslag, waar je papa met de dozen voor het tuinhuisje ziet, is van Caren Limpens. Ik vind het een goed boek, omdat door dit verhaal de mogelijkheid bestaat om het eens over scheiding te hebben. Heb jij het boek ook al gelezen?

Timur gaat naar groep acht en hij is heel speciaal. Hij is een beetje druk, maar kan ook heel goed blij zijn en grapjes maken. Oh ja, en hij heeft het syndroom van Down. Maar Timur heeft ook veel vrienden, de apenclub. Jasper is zijn beste vriend. Met hem gaat Timur altijd naar school. Maar daar komt verandering in wanneer Jonas in zijn klas komt. Jonas doet heel gemeen, maar is hij dat ook echt?


Mijn ogen zijn anders dan die van meester Dennis. Ook dan de meeste kinderen. Dat komt doordat ik het syndroom van Down heb. Dat ben ik geloof ik vergeten te vertellen in de soort van handleiding.

Timur is het meest grappige, bijzondere boek dat ik sinds een tijd heb gelezen. Er zijn heel erg veel boeken met maatschappelijke thema's, maar die zijn altijd mooi, maar minder grappig. Timur maakt het allemaal enorm fijn om te lezen. Dat is uiteraard ook vaak wat kinderen met het syndroom van Down doen, mensen laten lachen. Naast dit bijzondere karakter beschrijft Gaby nog een karakter, dat van Jonas. Hij heeft het thuis moeilijk en doet daardoor ook lastig tegen iedereen. Ook de moeder van Jasper is bijzonder omdat ze haar Harry altijd openstelt, net als de ouders van Timur, die ook nog twee aangenomen kinderen hebben. Ja, je leest het goed! En dit allemaal perfect uitgewerkt in één boek, waarbij we in ieder hoofdstuk het verhaal

van een van de drie jongens horen.De illustraties zijn gemaakt door Leon Römer. De voorkant is erg passend en laat echt zien wie Timur is. En wat leuk dat het diploma erin staat! Dit wil je toch promoten? Leeeeeeeees dit boek als je dat nog niet hebt gedaan!

Mats is elf jaar en heeft voor de buitenwereld een groot geheim. Hij is namelijk geboren in een meisjeslichaam, maar boekt zich een jongen. Thuis weet iedereen inmiddels hoe het zit, al werkt niet iedereen even fijn mee. Maar dan gaat hij naar Malmö en ontmoet Kilian. Eerst denkt Mats dat hij voor Kilian moet oppassen, maar dan worden ze bloedbroers. En kun je dan nog wel je grote geheim delen?


Ik ben een jongen. Oké, dat klinkt misschien niet zo gek. Maar het zit zo. Ik ben een jongen, alleen ben ik geboren met een meisjeslichaam. Yep. Het klinkt misschien een beetje vreemd om een meisjeslichaam te hebben en toch een jongen te zijn, maar toch is het zo, en ik ben lang niet de enige. Ik heb gegoogled en artikelen gelezen en op YouTube gekeken en hallo! Er zijn echt duizenden van ons! 


Mijn broer is een baas is echt een boek dat er gewoon moet zijn! Het blijft zo belangrijk om elk kind de mogelijkheid te kunnen geven om je eigen persoon te kunnen herkennen in boeken. Iets met spiegels! (en ramen). Ook die ramen zijn voor sommigen erg goed om de horizon te verbreden en begrip te kunnen kweken voor anderen. Jenny Jägerfeld heeft het goed begrepen. Ze heeft de boodschap duidelijk overgebracht en in een spannend verhaal verpakt. Dat vind ik echt heel knap gedaan. Het boek leest gemakkelijk weg, heeft korte hoofdstukken en duidelijke taal. Alle gevoelens en afwijzingen die de hoofdpersoon meemaakt worden goed omschreven. Na het lezen van dit boek weet je echt hoe het is om bij een minderheid te behoren.
Maarten krijgt eerder vrij van school. Het stormt. Zelfs zo erg dat moeder de meubels boven zet en vader alles stormklaar maakt buiten. Maar dan is er niet alleen storm en regen, maar ook een springvloed. Het water staat tot halverwege de woonkamer. Maarten en zijn familie zitten op zolder. Wanneer er een boutje langskomt mag Maarten mee, want hij is dun en licht en kan roeien. Hij haakt later met de boot van zijn oom zijn ouders en zusje op. Maar wat hij allemaal meemaakt in deze paar dagen…


Maarten roeit lang. Hij weet niet hoe lang hij het nog volhoudt. Zijn handen zitten vol blaren en zijn schouders branden. Toch moet hij doorgaan. Hij kan niet anders. Staat zijn huis nog overeind? Leven zijn ouders nog? En Janna? Waar zou Geertje zijn? Maarten vindt het vreemd genoeg fijn dat oom Laurens voor hem bidt. Elke zondag moet Maarten naar de kerk en daar vindt hij eigenlijk niks aan. Hij weet niet zeker of hij wel gelovig is. Maar nu kan hij elke hulp gebruiken, ook van een god waarvan hij niet zeker weet of hij bestaat. 


Gevaarlijk water is een realistisch verhaal over de watersnoodramp van 31 januari 1953. In het verhaal heeft Marte Jongbloed feiten verwerkt en het verhaal geschreven door de ogen van Maarten, een jongen van tien. Hierdoor zullen kinderen die het lezen ook echt voelen hoe het was om de watersnoodramp mee te maken. Hoe fantastisch is dat?! Marte Jongbloed heeft meer boeken geschreven over gebeurtenissen in de geschiedenis. Ik ben echt dol op haar boeken. Ze hebben veel korte zinnen en lezen gemakkelijk weg. De hoofdstukken zijn ook vaak kort, waardoor je het idee hebt dat het allemaal veel sneller leest. De illustratie op de kaft van Marieke Nelissen is ook heel treffend. Ik vind het echt een aanrader! Ook mooi om te gebruiken bij je lessen over de watersnoodramp.

Storm is samen met zijn vrienden Jimi, Juul en Lara een geheime club: de Blockbusters. De moeder van Storm werkt aan een echte Banksy. Dat vindt Storm erg leuk, want hij doet ook aan graffiti en af en toe helpt zijn moeder hem om zijn tag te verbeteren. Maar wanneer Storm en zijn vrienden een tag op een bushokje zetten, worden ze betrapt en moeten ze naar het politiebureau. De ouders van Jimi zijn woest en geven hem kamerarrest. De moeder van Storm vindt het ook niet goed. Hij mag het alleen doen op plaatsen waar het kan en mag, zoals in het tunneltje. Storm krijgt steeds meer interesse in Banksy, want die plaatst overal en de werken blijven bewaard. Ook is hij tegen de verkoop van zijn werken. Daarom gaan de Blockbusters proberen contact te leggen met Banksy, maar of dat lukt?


Storm stapt op een mevrouw af die net uit een gesloten deur de gang in loopt. 'Mogen wij u iets vragen?'

Ze kijkt hen vriendelijk aan. 'De toiletten zijn beneden en over Banksy doen wij geen uitspraken. Of wilde je wat anders vragen?'


Banksy ontmaskerd is een prachtig boek over Banksy en alle geheimen om deze kunstenaar heen. De zoektocht naar wie Banksy is, is ook wel lekker spannend. Ik vond het echt een heel leuk boek en snap ook wel dat dit een kerntitel is voor de Kinderboekenweek 2025. De cover is inmiddels wel anders, dus mocht je het boek willen lezen, zoek dan niet specifiek naar deze cover. Manon Berns heeft dit boek geschreven, maar schreef ook al eens over Kadinsky, Picasso en Monet. Ze gebruikt in deze spannende serie feiten en fictie door elkaar heen, al is er rond Banksy natuurlijk zoveel onzeker, zodat hier meer fictie in zit.

Fitz (die eigenlijk Felicia heet) is voor het eerst bij papa thuis sinds vorige week het paraplugesprek over de scheiding van haar ouders was. Ze ziet haar vader en zusje met de fiets vallen. Haar zusje had een slee vast en heeft nu nog maar negen vingertoppen. Fitz ziet de vingertop en dankzij de buurvrouw kunnen ze naar het ziekenhuis met zijn allen. En wat daar allemaal gebeurt…


Een week geleden hebben ze me in een raket gestopt en afgeschoten naar planeet Co-ouderschap. En nu heb ik een trouwring in mijn zak die dertien jaar lang om de vinger van mijn vader zat. Ik heb echt geen flauw idee wat ik maandag in het kringgesprek moet vertellen over mijn kerstvakantie. Of dinsdag, bij gym. Of in de pauze, als we met alle meisjes van groep acht op de rand van de zandbak zitten. 


Gips is een boek dat zich bijna geheel afspeelt in het ziekenhuis. Nu blijf ik meestal graag buiten het ziekenhuis, maar dit boek beschrijft het toch wel erg spannend. Het gaat natuurlijk niet echt over het ziekenhuis, maar over een scheiding, een te vroeg geboren kind en een meisje dat weer het normale leven wil ervaren. Kortom: er gebeurt echt van alles. En de liefde voert ook ik nog eens hoogtij! Anna Woltz weet wel hoe je de lezer vast moet houden. Ze schrijft in korte hoofdstukken over al deze situaties. Zo knap hoe ze dit allemaal ineen gevlochten heeft. De omslag is gemaakt door Deborah van der Schaaf. Zij heeft eigenlijk het hele boek op de kaft samengevat, terwijl je dat op het eerste oog niet ziet. Hoe knap is dat? De samenvatting op de achterkant begint met: een dag, een ziekenhuis, bergen sneeuw en een beetje bloed. Maar stiekem heeft Deborah op de voorkant een teken toegevoegd dat verder alles omvat. Wil je weten wat? Dan moet je het boek lezen!
Morrigan Crow is vervloekt. Ze krijgt van veel dingen de schuld en moet dan excuusbrieven schrijven. Ze zal sterven of haar elfde, in het laatste tijdvak. Maar dat loopt anders dankzij Jupiter, die haar een contact laat tekenen om voorgesteld te worden voor het Wondergenootschap. Net wanneer de Meute van Rook en Schaduw haar bang wil drijven, wordt ze weggehaald door Jupiter Noord. Hij neemt haar mee naar Nevermoor. Hier moet ze bijna onmogelijke proeven doorstaan om bij het genootschap te mogen horen. Zal haar dit lukken? Of zal ze alsnog sterven?


'Morrigan,' zei Jupiter, en zijn toon was heel anders dan daarnet tegen haar vader. 'Wil je graag léven?' Morrigan kromp ineen. Wat was dat nou voor een vraag? 'Wat ik wil doet er niet toe.''Jawel,' zei hij stellig. 'Het doet er heel veel toe. Op dit moment is dat het enige wat telt.'Haar ogen flitsten van haar vader naar haar grootmoeder en haar stiefmoeder. Ze zaten allemaal gespannen naar haar te kijken, slecht op hun gemak, alsof ze haar nu pas voor het eerst écht zagen.'Natuurlijk wil ik graag leven,' zei ze zacht.


Nevermoor Morrigan Crow en het Wondergeootschap is het eerste deel uit de serie Nevermoor. Inmiddels zijn er vier delen, waarvan het laatste deel in 2025 uitkwam. Het beschrijft een magische wereld met fantastische dieren en personen. Je kunt echt in dit verhaal verdwijnen! Het leest echt heerlijk weg. De hoofdstukken zijn gemiddeld niet erg lang, maar beslaan soms wel een bladzijde of tien. Hierdoor blijf je ook echt lekker in het verhaal. Je kunt dit boek lezen in stukjes (telkens één of twee hoofdstukken) of in een ruk uitlezen, zoals ik heb gedaan. Wat fantastisch is dit boek! Ik wil de volgende delen ook absoluut een keertje lezen!Het is geschreven door Jessica Townsend en de illustraties zijn van Beatriz Castro. De vertaling is gedaan door Sabine Mutsaers.
Esther Hartlieb komt bij Victor, een detective, om te vragen of hij haar twee neefjes wil opsporen. Nu heeft hij al veel opgespoord, maar nog nooit kinderen. Hij neemt de taak aan en ontdekt inderdaad dat Bo en Prosper in Venetië zijn. De twee hebben zich aangesloten bij de boevenbende van Scipio. Het zijn straatkinderen die dingen stelen om te kunnen overleven. De bende krijgt een opdracht om iets heel mysterieus te stelen. En dan…


'Een belangrijke klant van me…' Barbarossa schoof wat papieren op zijn bureau bij elkaar,' …zoekt iemand met talent, die voor hem iets, laten we zeggen… regelt, wat mijn klant absoluut in zijn bezit wil hebben. Voor zover ik heb begrepen bevindt het bewuste object zich hier in Venetië. Het is vast en zeker kinderspel voor iemand die zichzelf graag…' Barbarossa lachte sarcastisch,' … de Dievenkoning noemt. Of niet soms?'

De dievenbende van Scipio is echt een prachtig avontuurlijk verhaal. Het gaat over een stelletje straatkinderen met een leider die heel goed is in stelen. De rest van de bende doet laten we maar zeggen, het voorwerk. Wat ik zo mooi vind is dat het zich in Venetië afspeelt. Ik ben daar inmiddels twee maal geweest en kan me dus erg goed inleven in het verhaal. De illustraties bij ieder hoofdstuk zijn echt adembenemend mooi. Dit heeft Cornelia Funke maar mooi gedaan allemaal. Ze is dan ook een erg getalenteerd schrijfsters tekenaar. Dat dit boek erg gewaardeerd wordt, is wel duidelijk nu er inmiddels een twaalfde druk is verschenen. Dit is echt zo'n boek waarin je echt even in een andere wereld bent. Een aanrader dus!

Cito's ouders vertellen dat hij een broertje of zilverkleurige krijgt. Maar daar heeft Vito helemaal geen zin in. Hij gaat volgend jaar naar de brugklas, moet dat nu nog? Maar wanneer zijn zusje er is, is hij gelijk gek op haar. Hij is zo veel met haar bezig dat hij sommige andere dingen vergeet. Maar dan overlijdt zijn zusje. Hij is veel afwezig en verliest een oude vriend en een potentiële nieuwe vriend. Hoe moet hij nu verder?


Die avond staat ik naar mijn poster. Alles, echt alles draait om de baby. Ze is er nog niet en ze is nu al de zon in ons familie-universum. Zouden er ook meisjesnamen bestaan die 'zon' betekenen?Ik pak mijn telefoon en even later stuur ik een naam naar papa en mama.'Prachtig!' gilt mama vanuit de badkamer. 'Deze wordt het!' roept papa vanuit zijn werkkamer.
'Wat doen jullie hier?' vroeg ik stomverbaasd. De huiskamer van mijn opa zat vol familie en de buurvrouw was er ook. Vanuit zijn leunstoel bij het raam zwaaide opa naar mij. 'Hoi Stijn, ik ga dood, maar nu nog niet.'Met deze zinnen begint het boek. Bam! Je zit in het verhaal. Stijn heeft met opa nog een fietstocht gepland staan en opa wil die laten doorgaan. Ook al is niemand het er verder mee eens, toch gaat opa met Stijn onderweg. Samen beleven ze van alles en vertelt opa over zijn leven. Ze hebben zelfs een groot geheim: code kattenkruid.


'Onze Doris werd oud en was ziek. Hij ging een beetje strompelen en had moeite met eten. Maar hij bleef in bomen klimmen en achter de vogeltjes aan zitten. Die beestjes hadden geluk, want zo snel was die ouwe ook niet meer. En als je in zijn mooie gele ogen keek, zag je dat de dood aan hem knabbelde. En dat wist hij zelf ook heel goed. Opeen dag sprong hij bij mij op schoot, duwde zijn mooie stoere kattenoog tegen mijn wang en vertrok weer. In de tuin ging hij nog even bij oma Gerda langs en streelde met zijn lijf langs haar benen. Daarna waren we hem kwijt. Wij zoeken en zoeken. We vonden hem op zijn lievelingsplekje achter de schuur, want daar groeit kattenkruid. Het leek net of hij lag te pitten tussen al de blauwe bloempjes, maar hij was morsdood. Ik denk dat hij eerst nog een snuifje heeft genomen van het kattenkruid, want daar werd hij altijd een beetje high van. Hij moet ook gedacht h ben: ik wil niet eindigen als een plant, maar wel tússen de planten.

Code kattenkruid is een boek van Jacques Vriens. Hij omschrijft hier de laatste levensfase van opa en hoe hij en de familie hiermee omgaan. Wat een pittig onderwerp is dit! En toch leest het niet zwaar. Er wordt veel gelachen en opa is altijd erg optimistisch. De fietstocht gaat door, wat de rest van de familie er ook over denkt. De reden waarom ik dit boek wilde lezen was toch echt de omslag. Kattenkruid zegt niet zoveel, maar de subtitel: hoe mijn opa vrolijk doodging maakt toch echt wel nieuwsgierig. De foto op de voorkant zegt ook gelijk dat de band tussen de jongen (Stijn) en opa erg sterk is. Dat heeft Caren Limpens erg mooi bedacht. Ik ben ook erg blij dat ik dit boek heb gelezen en raad het zeker aan bij anderen.

Een prachtig debuut! En er is inmiddels een vervolg!
David heeft na het overlijden van zijn moeder een jaar in Zweden gewoond. Wanneer hij terugkomt slaapt er iemand in zijn boomhut. Hij heet Oscar en David raakt bevriend met hem. Zijn buurmeisje Nina is nog niet terug van vakantie en zijn vrienden zijn allemaal op kamp met het team van de voetbalvereniging. Wanneer Nina terug is, is er een straatfeest. Wanneer David van zijn vader iets bij Charly op moet halen ziet hij dat ze dood is. Ook ziet hij Oscar wegrennen. Samen met Nina probeert hij de dader te vinden. 


De voordeur van Charly's huis stond op een kier. David duwde hem open. Hé Charly,' riep hij. Zijn stem galmde door de grote hal. 'Ik wilde je vragen of we een taart van je mogen lenen.' Er kwam geen antwoord. Het was ook een stom idee van zijn vader, wat deed hij hier? Aarzelend liep hij de keuken in. Hij hapte naar adem. Op de witte keukenvloer lag Charly.


De meedogenloze detectives is een spannend boek met heel veel humor. Je merkt echt dat de schrijfster, Evelien Mentink, echt in het hoofd van een puber is gekropen. De opmerkingen die gemaakt worden of zich in gedachten afspelen, zijn echt van een puber. Ik hou daar wel van. De illustratie op de kaft geeft al aan dat het om een spannend boek gaat. Dat klopt ook zeker! Het is een heerlijk boek dat een mooi opstapje is voor kinderen die later graag detectives lezen. Wat ik vooral ook erg mooi vindt, is de spray op de zijkanten van de bladzijden van het boek. Dit geeft een mooie uitstraling. Deze gaat mooi in mijn boekenkast.
Hoofdstuk 2 (en 3)Wanneer je hoofdstuk 2 leest gaat het op het eind over een anagram. Hoe leuk om een les over anagrammen te beginnen met dit boek?
Mirte gaat met haar ouders en haar broers Jonas en Kobe op vakantie. Daar bedenken ze een spel. Mirte gaat een schat begraven en tekent een schatkaart. Daarna gaan Jonas en Kobe hem zoeken. Maar wanneer ze de schat vinden, blijkt het snoep weg te zijn. Tijdens de zoektocht naar het snoep vinden ze een steen. En wanneer ze krimpen, ontdekken ze het volk de Vroentjes. Zijn ze in een sprookje beland?

 

'Halt!'Het bevel buldert door de tunnel. Onmiddellijk staan de groene krijgers stil. Ook het leger muizen staat stil. Ze piepen zelfs niet meer. 'Geef jullie over!'Mirte laat haar stok vallen en steekt beide armen in de lucht. Ook Jonas en Kobe hebben hun stokken laten vallen en hun armen in de lucht gestoken. 'Grijp hen!'Groene krijgers grijpen hen vast, ze duwen hun armen op hun rug en vinden met touwen van gras hun handen vast. De groene krijger die bevelen bulderde, stapt op Jonas af. Mirte wankelt. Die groene krijger zal haar broer toch geen pijn doen?


De stam van de oude eik was een van de boeken die ik echt heel graag wilde hebben. Alleen de kaft is al een plaatje! Het mooie, wat je op de foto's niet kunt zien, is dat er een glimmende eekhoorn op staat. De steen en wat bladeren glimmen ook. Dit maakt de kaft voor kleinere kinderen, waar je het boek aan voor kunt lezen, er aansprekend. De aquareltekeningen in het boek (van Marijn van der Wateren)zijn ook echt een plaatje. De wat oudere kinderen zullen blij zijn dat ze dit fantastische verhaal zelf kunnen lezen. Ik was geboeid van begin tot eind! Wat heeft Isabelle Gielen toch een mooi verhaal bedacht. Kinderen die krimpen en dan een avontuur beleven rond de stam van een oude eik. Echt fantastisch! 
Met achterin het boek tip om samen met je kind dit boek te lezen.
Het Kind wil graag groot worden. Hij vraagt aan een oude man hoe hij dat moet doen. De man geeft hem tips en laat hem steentjes uitzoeken. Elk steentje staat voor een principe. De jongen kiest er vijf en gaat op pad. De oude man is zijn Meester en laat hem zelf zijn eigen pad kiezen, zonder hem echt alleen te laten. Onderweg komt Het Kind telkens dieren tegen die hem wijsheden bijbrengt.

 

'Maar hoe weet ik dan of ik op de juiste weg ben?' vroeg het Kind vol twijfels. De Meester deed een stap opzij. Hij wees naar een kruik die verscholen lag aan de rand van het bos. 'Kijk daar,' zei hij. 'Zie je die fonkelende steentjes in de kruik? Loop ernaartoe en kies er een paar uit. Maar wees voorzichtig, want elk sterntje bevat een belangrijk principe. Als je aan je reis begint, moet je goed voorbereid zijn. Kies de principes die bij jou passen, en houd ze altijd bij je. Ze zullen je de weg wijzen, hoe moeilijk het voor ik wordt.'


Dit boek is echt ideaal om voor te lezen of te behandelen in groep 8. In die groep zie je kinderen veranderen naar persoonlijke zelfstandigheid. Hoe mooi is het dan om ze deze wijsheden uit het boek mee te geven en te leren wat principes zijn? Valentina Rodini heeft het boek geschreven en de prachtige illustraties zijn van Angelo Ruta. In de illustraties kun je in gedachten verdwalen. En de expressie… wauw!Je kunt uiteraard kiezen om het zelf (voor) te lezen, maar wanneer je de tekst kopieert en aan ieder kind geeft, heb je een mogelijkheid om de kinderen in de tekst te laten strepen, onderstrepen, highlighten, zodat het ik zij de tekst gemakkelijker tot zich kunnen nemen.
Lees hoofdstuk 1 (voor of samen).Snap jij waarom Het Kind deze steentjes juist koos? Kan jij nog een belangrijk steentje verzinnen?Lees hoofdstuk 2 (voor of samen)VriendschapWat is vriendschap?Wat is het verschil tussen vrienden en kennissen?Wat betekent vriendschap voor jou?Hoofdstuk 3Wees vriendelijkWat betekent het om vriendelijk te zijn?Hoe kun jij vriendelijk zijn terwijl een ander dat misschien niet is?Hoofdstuk 4PrincipesWat zou jij meenemen in jouw bagage?Hoofdstuk 5Trouw.Hoe maak jij een ruzie weer goed?Stelling: wanneer je ruzie hebt met iemand betekent dat dat diegene om je geeft.Laat de kinderen hier eens over nadenken, wat opschrijven en later samen bespreken. Wat hebben jullie ontdekt?Zo zie je maar dat er in elk hoofdstuk wel een mooie les zit!
Het tweede deel in deze spannende serie!
Isaac en Hattie zijn in Parijs. Ze moeten een toespraak houden en worden geëerd. Maar net wanneer ze op het podium staan, gaat het licht uit en wordt er op iemand geschoten. Ook is er op dat moment een brief gestolen, die belangrijk was voor Lodewijk XIV. Isaac en Hattie worden een 'veilige' gang in gestuurd. Daar zien ze een verdacht figuur wegrennen en Isaac struikelde over een pistool. Dan begint de zoektocht naar de verboden atlas. Aanwijzing voor aanwijzing gaan ze na, soms met groot gevaar. Zal het ze lukken om ook deze puzzel op te lossen? 


'Daar.' Isaac wees naar een gestalte in een donker sweatshirt die over het dak van de zuilengalerij klom die de binnenplaats omgaf. Hij keek achterom naar de expositiezaal. 'We moeten hulp halen.''Dan zijn we te laat, dan ontsnapt hij.' Hattie pakte het kozijn en begon door het raam te klimmen. 'Ben je gek geworden ?' zei Isaac. Misschien is hij wel een moordenaar!''Hij heeft geen wapen.''Nou en! Je kunt hem in je eentje toch niet tegenhouden!' protesteerde Isaac. Hattie draaide zich naar hem om. 'Nee,' zei ze scherp. 'In mijn eentje niet.' En ze sprong op het dak van de zuilengalerij om de jongen te achtervolgen.


De verboden atlas is het tweede deel van deze spannende serie over twee kinderen die samen met veel gevaar mysteries oplossen. Hattie heeft de moed en Isaac het brein. Wat een prachtige en vooral zeer spannende avonturen! Sam Sedgeman heeft deze boeken geschreven. De illustraties zijn van David Dean. Ik vond het speciale lettertype met de lijn eronder ook erg interessant…Dit is echt zo'n serie die je wel in school moet hebben, geschikt voor kinderen die van spannende verhalen houden. Ook kinderen die van puzzels houden zijn bij dit boek aan het juiste adres. Ik zie het als een opstapje naar bijvoorbeeld De Davinci Code. Ik raad dit boek echt van harte aan, maar er is wel een nadeeltje… na het eerste deel wilde ik naar Londen om alle plaatsen te bezoeken en nu wil ik ook naar Parijs…
Felicia moet verhuizen, omdat haar nogal onhandige vader een nieuwe baan heeft. Ze verhuizen naar een wit huisje. Maar dat huisje heeft ze gezien en het is een krot! Daar hebben haar ouders wel antwoord op. Zolang het huis wordt opgeknapt, gaan ze bij het werk van haar vader wonen: in een zorgcentrum! Daar heeft Felicia natuurlijk helemaal geen zin in. Ze wil er niet wonen, maar ook zeker niet elke dag dingen met die oude mensen doen. Samen met Myra probeert ze een plan te maken, maar het lukt niet. Dan gaat ze samen met haar vriendinnen in het zorgcentrum kijken. Ze krijgt van haar vader, die alweer een ongelukje heeft gehad, de sleutel die op alle openbare ruimtes EN hun eigen kamer past. Wanneer ze bij kamer 101 zijn, komt er een oude man aan. Ze mogen hem opa Piet noemen. Samen met hem gaan ze naar de kelder. Die zit altijd op slot en opa Piet wil er zo graag eens in rondkijken. Net wanneer ze een kast met snoepjes hebben ontdekt staat de oma van Felicia in de deuropening. Tja, die is niet blij. Het blijken haar snoepjes te zijn die ze via een geheime ingang kan pakken. Maar waar is die geheime ingang dan? En hoe zorgt Felicia ervoor dat ze niet aan alle activiteiten mee hoeft te doen?


'Is dit allemaal van jou, Mien?' Opa Piet streek langs zijn baard. 'Ik ben geen klikspaan, maar dit moet ik misschien toch maar eens aan de nieuwe beheerder melden. Waarom bewaar je dit niet gewoon in je eigen huis? En hoe kom jij zonder sleutel in de kelder?''Het gaat je eigenlijk helemaal niks aan,' mopperde mijn oma. 'Maar als je het per se wilt weten: ik mag van de dokter niet meer snoepen. En die veel te bezorgde ouders van Feli hier kijken iedere keer wanneer ze op bezoek zijn stiekem in mijn keukenkastjes of ik daar toevallig snoep in bewaar. Daarom heb ik mijn voorraad hier maar heen verhuisd.'


Felicia en het kunstgebittenmuseum is het derde deel uit de serie over het meisje Felicia die altijd geluk heeft. Dit keer heeft ze pech, ze moet tijdelijk wonen in een zorgcentrum. Maar heeft ze eigenlijk wel echt pech? Judith van Helden heeft hier wederom een zeer grappig boek geschreven. Ik vind het echt een hilarische serie. En zoals ik al eerder noemde, deze serie kan een mooie schakeling zijn tussen de graphic novels als bijvoorbeeld dagboek van een muts en 'gewone' leesboeken. Aan de tekst, maar ook zeker aan de zeer grappige illustraties van Iris Boter zal het niet liggen. Dit duo heeft hier een prachtwerk van gemaakt. Ik hoop dan ook dat er nog een deel zal verschijnen. Ik ben stiekem wel een beetje fan van Felicia en Myra. Wat ik heel leuk vind aan dit boek is dat het over een zorgcentrum gaat. Met dit verhaal kun je dus in je groep ook een mooi gesprek hebben over de eigen opa's en oma's en waar die wonen. Of hoe zij reageren. Lijken ze op oma Mien of toch meer op opa Piet?Wat ik ook erg goed vind is dat Myra een hand mist vanaf haar geboorte. Dit is voor kinderen die ook een lichaamsdeel anders hebben of missen erg fijn om eens in een boek terug te zien.
Felicia slaapt nog wanneer Myra haar belt. Wanneer ze eindelijk klaar is om op te nemen is de telefoon stil. Dan wordt er geappt: ik heb nieuws. Ik heb een tante. Hier wordt Felicia niet veel wijzer van. Maar wanneer Myra later bij haar thuis is en vertelt dat haar tante een dierentuin heeft gekocht, snapt ze waarom Myra zo vroeg appte. Ze mogen gaan kijken en zelfs blijven logeren in het huis van Joos, de tante van Myra. Maar dan zien ze hoe slecht de dierentuin is onderhouden. En horen ze dat de burgemeester het wil slopen om er kantoren neer te zetten. Dat vinden de twee vriendinnen niet goed. Er komt een actie! En dat betekent hard werken en hopen dat het goed gaat.


Myra is een toffe vriendin, maar nu vroeg ik me af of er misschien een steekje los zat in haar hoofd. 'Nee, het gaat natuurlijk om die dierentuin,' zei Myra. Ik kreunde en begroef mijn gezicht in mijn kussen. 'Myra, volgens mij slaapwandel je of zo.'Myra grinnikte. 'Nee, hoor. Maar speciaal voor jouw duffe hoofd zal ik het nog een keer heel duidelijk zeggen: mijn tante heeft een oude dierentuin gekocht en ons uitgenodigd een dagje langs te komen.' Ineens was ik klaarwakker. Ik vloog overeind. 'Een dierentuin gekocht! Waarom zei je dat niet direct? Wanneer kunnen we erheen?' 


Felicia redt de dierentuin is deel 2 uit de serie over Felicia, het meisje dat nooit pech heeft. In dit verhaal gaat het over een dierentuin die ze willen redden. Maar of dat ze lukt? Judith van Helden schrijft deze serie. En dat doet ze erg goed. Ik blijf erbij, dit boek kan fungeren als schakel tussen de dagboeken van een muts en doorsnee boeken. En die illustraties van Iris Boter. Echt herkenbaar en expressief in gezichten. Ik hou ervan. Ik ben dan ook erg blij dat ik dit boek mocht recenseren, want dan kan dit boek weer mooi mee naar school.
Felicia heeft altijd geluk. Haar ouders zijn nog steeds bij elkaar, ze woont in een gezellige buurt, ze wint prijzen, is nooit ziek en heeft nog nooit iets gebroken. Daarom bedenkt ze een nieuw levensdoel: ze wil een keertje pech hebben, want dan kan ze leren om met tegenslagen om te gaan. Haar vriendin Myra wil haar wel helpen. Samen laten ze de hond uit van de buren van Myra, Argus. Argus is erg wild en trekt veel aan de lijn. Maar wanneer hij in het park is, blijft hij zitten. Even later rent hij het water in met Felicia nog aan het andere uiteinde van de riem. Felicia wordt hierdoor door het water gesleept. Nu denk je natuurlijk: goh, Felicia heeft pech. Maar niet is minder waar. Argus pakt een t-shirt uit het water en geeft het aan Felicia. Wanneer Felicia het omhoog houdt, blijkt er een kleuter in te zitten die huilt. Nu is Felicia de held die de kleuter heeft gered. Ze komt op de voorpagina van de krant en krijgt een tekening van het jongetje en vrije toegangskaartjes voor haar favoriete park. Felicia wil telkens dat ze pech heeft. Daarom wil Myra dat Felicia het anders gaan aanpakken. In plaats van pech te willen hebben, moet ze willen winnen. Dan lukt het vast niet. Na wat gezoek besluiten ze Felicia in te schrijven voor een tv programma. Zou dit dan echt de goede manier zijn om pech te krijgen?


De dag waarop de opnames voor Keuzestress waren, werd ik wakker met het gevoel alsof er een complete bijenzwerm in mijn maag zat. Het verbaasde me bijna dat er geen gezoem uit mijn lijf kwam. 'Schat, dat zijn d zenuwen voor de opnames,' stelde mijn moeder me gerust. Terwijl ik zat te ontbijten, dacht ik daar over na. Ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk nog nooit eerder in mijn leven last van zenuwen had gehad.

Felicia heeft altijd geluk is het eerste deel in de serie over Felicia. Ikzelf vind het een hele leuke serie. Het gaat over iets totaal anders dan in de meeste boeken. Het lettertype vind ik ook mooi. Het is net een soort dagboek zo. Ik kan me dan ook voorstellen dat alle fans van bijvoorbeeld dagboek van een muts deze serie gaan ik erg leuk zullen vinden. Het is een soort schakel tussen de mutsboekrn en 'gewone' leesboeken. De tekeningen zijn van Iris Boter. Iris is een van mijn favoriete illustratoren. Ze heeft een echte eigen stijl. Haar gezichtjes haal je er zo uit. Met weinig lijnen zet ze een karakter neer. Dat vind ik erg knap. Dit boek gebruik je gewoon lekker voor de leeskilometers. Ik ben fan van deze serie!

Harper en Darta zijn dikke vriendinnen. De vader van Darta is na schooltijd nooit thuis en werkt veel, terwijl er bij Harper bijna altijd wel iemand thuis is. De zus van Harper zit op een school waar ze leert hoe je make up doet en maakt haar eigen kledinglijn. Wanneer Darta een keertje opgemaakt is, kan ze de make up er niet op tijd af krijgen voordat papa thuis is. Hij is boos. Make up is niet voor kleine kinderen. Maar ze is al elf! Daarom gaat ze sti ken wel naar de repetities voor de modeshow waar ze van haar vader niet naartoe mag. Zou dit wel goed gaan?


'Oké, laat ik het zo zeggen: ík vind je veel te jong om mee te doen aan een modeshow.''Aah … Het is nu alleen nog maar oefenen, dat mag toch wel?' 'En nu niet gaan zeuren, hè? Gekkigheid. Doe normaal, je bent élf. Eerst dat met die make-up en nu dit. Heb je trouwens je gymshirt gezien? Die troep gaat er dus niet uit in de was, hè. Dat T-shirt kan ik wel weggooien.'

Vleugels! is een grappig boek met een toch wel serieus thema. Want ja, er zit toch echt veel verschil tussen ouders en hun opvoeding. En er zijn natuurlijk ook veel gebroken gezinnen. Darta heeft alleen een vader, omdat haar moeder niet aan kinderen toe was en na 8 maanden vertrok. En hoe ga je daar als kind mee om? Darta is lekker eigenwijs, en gelukkig loopt het allemaal goed af. Helga van Kooten schreef dit leuke boek. Ze heeft een schrijfstijl waarin je de karakters gewoon voor je ziet. Ze kan zo goed in de huid van iemand kruipen! De tekeningen zijn van Michel de Boer. Ze zijn vrolijk en modern en passen perfect bij het verhaal.