Recensies vanaf 12 jaar en young adult

De boeken die ik minder geschikt vind voor het basisonderwijs en de young adult boeken zullen hier verschijnen. Toch zijn er natuurlijk altijd leerlingen die de verhalen uit deze boeken wel aankunnen. Kijk dus zelf kritisch naar je kind om te bepalen of het een boek voor hem of haar is. 

 Wat ga jij doen wanneer je weet dat de wereld vergaat in ongeveer twee weken?

Don en Rodney gaan met hun camper op weg naar een belofte. Iets wat ze maar wat graag nog willen doen. Ondertussen ontmoeten ze vele mensen. Een gezin waarvan de moeder zwanger is en heel verdrietig, terwijl de vader totaal anders reageert. Een stel hippies dat feestend rond een meer hangt. Maar dan ligt er ineens een meisje midden op de weg…

'Ik wil niets mislopen,' zei Don. 'Maar ik voel het al, alsof er een infectie is opgetreden. Appels… Appels! Dat is toch stompzinnig? Ik heb mijn hele leven lang nooit stilgestaan bij appels. En nu kan ik me alleen maar afvragen waarom niet. Ik kan alleen nog maar aan appels denken. Wat is me nog meer ontgaan? Wat was er al die tijd nog meer vlak voor mijn neus, terwijl ik het gewoon heb.z genegeerd? Genegeerd omdat ik ervan uitging dat het er altijd zou zijn, wat er ook gebeurde. Maar dat is niet zo, want er zal niets overblijven. Als alleen de mens zou verdwijnen, zou ik dat kunnen accepteren. Ik denk echt dat ik dat zou kunnen. Het heeft altijd al gevoeld alsof we in geleende tijd leefden. Niet als individu, maar als soort. Als alleen de mens zou verdwijnen, maar de planten en dieren zouden blijven leven, denk ik… denk ik dat ik daar vrede mee zou kunnen hebben. Wetend dat op een dag in de verre toekomst een wezen een appel aan een boom zal zien hangen en die zal opeten.' Hij haalde trillend adem; zijn ogen brandden. 'Maar zo is het niet. Alles gaat verdwijnen. Geen appels meer.'

Naar het eind van de wereld is wederom een fantastisch boek van de schrijver T.J. Klune. Hij weet als geen ander de wereld te omschrijven en onderwerpen aan te raken die niet iedereen durft te beschrijven. Zo laat hij je met dit boek zeer goed nadenken over het eind van de wereld. En de dualiteit van de mens: de ene kant is in staat tot grote liefde, de andere tot groot kwaad. Wat neem je mee? Wat ga je doen? Hoe reageer je? En daarnaast beschrijft hij uitgebreid hoe het voor homo's (ja, zo willen de hoofdpersonen graag genoemd worden) was in de jaren 80/90 in Amerika. Welke obstakels ze tegenkwamen, hoe ze neergezet werden als zieken, minderen. Dat ze minder rechten hadden dan de hetero's. En hij laat ook een jong lesbisch stel het woord voeren. Waar het boek werkelijk over gaat, waar de mannen naartoe gaan, wordt pas laat in het verhaal duidelijk, maar dat is helemaal niet erg. Ondertussen leest het verhaal namelijk als een trein.

Dit is echt een boek waar je nog even heerlijk over na kunt blijven denken. Hoe zou jij het doen? De omslag, die ik echt prachtig vind, heeft Caren Limpens verzorgt. Ik ga nog even nadenken over dit verhaal. Ga jij het boek ook snel eens lezen?

Een boek waar ik tijdens het lezen aan moest denken was Albatros van Yorick Goldewijk.

Lilli is een jonge meid, die opgroeit in het Genua van de jaren '50 en die totaal niet met haar moeder op kan schieten. Haar vader is de enige die haar begrijpt. Maar wanneer hij doodgaat, vlucht Lilli naar de straatbeelden waar ze al eens contact mee had. Ze wil graag broeken dragen en knipt haar haar kort, omdat ze niet herkend wil worden. Ondertussen worstelt ze met de rare gevoelens die ze heeft als ze bij Ida is.

 

Lilli keek om zich heen. Hoe moest ze haar nu vinden? Ida was het meest ongrijpbare wezen dat ze ooit had ontmoet, nog erger dan Enrica, van wie je nooit kon voorspellen wanneer ze van haar reizen terugkeerde. Ze wilde al bijna opgeven, toen ze een verfrommelde prop papier op de grond zag liggen. Het was de krant waarin die magere jongen, Graat, de dag ervoor had zitten strepen. Het was het Ochtendblad en het was een week oud. Lilli begon erin te bladeren, op zoek naar potloodstrepen. Er stond vooral politiek nieuws in, waar ze niets van begreep en wat ze oersaai vond. Ze sloeg een paar pagina's over. Nu gingen de artikelen allemaal over de beroemde Wederopbouw van Genua. In de oorlog was de stad op veel plekken gebombardeerd. Het stadsbestuur had besloten om sommige oude buurten dan ook maar direct te slopen en er nieuwe, moderne wijken voor in de plaats te bouwen. Heel even dacht Lilli terug aan de explosie die ze had gehoord tijdens dat spelletje waarbij ze haar klasgenootje Giovanni had gezoend.Onder de korte berichten stond een plattegrond van de allereerste nieuwbouwwijk: Piccapietra. Het was een enorm project, waarbij een heleboel gezinnen uit hun oude huis zouden worden gezet. Ze kon zich niet voorstellen hoe het moest voelen om zomaar op straat te worden gegooid…Op de laatste pagina's van de krant stond de lijst met adressen van huizen die afgebroken zouden worden, met daarbij de data waarop de sloopt gepland stond. En daar vond Lilli wat ze zocht!


Lilli is een van de boeken waarvan ik echt enorm heb genoten. Je leest het verhaal van een meisje dat eigenlijk haar tijd ver vooruit was. Ze wilde graag broeken dragen en kort haar en vooral ook meedoen met de maatschappij. Helaas werd dat in die tijd voor vrouwen nog niet als normaal gezien. Tijdens het lezen dacht ik dan ook vele malen aan de mazzel die we in deze tijd hebben. En dan ook nog haar gevoelens voor een vrouw en het feit dat de zelf graag als jongen door het leven wilde. Dit maakt het verhaal eigenlijk heel modern. In deze tijd is het mogelijk om dit allemaal gewoon te willen en te doen. En dat hebben we te danken aan meiden zoals Lilli. Het boek, geschreven door Sara de Martino, is gebaseerd op een waar verhaal. En dat maakt het boek eigenlijk alleen maar mooier. Ik ben heel erg blij dat Henrieke Herber en Lies Lavrijsen dit boek hebben vertaald vanuit het Italiaans. Het einde van het boek heeft me verrast. Wanneer ga jij dit boek lezen?
In deze wereld waarin veel nep is, wat moet je dan nog geloven?
Tommaso wil journalist worden en van de Volkskrant mag hij een artikel insturen. Hij besluit naar Rome te gaan, waar zijn familie woont. Het artikel wat hun in gedachten heeft gaat over nepnieuws. Wanneer hij in Rome is, wordt hij overlopen tijdens een demonstratie. De Jongen die hem helpt, Giorgio, is erg knap en de beiden beginnen een liefdesavontuur. Het enige dat tussen hen in staat is dat Giorgio een complotdenker aanhangt. Zal de relatie tussen hen blijven bestaan? En komt het artikel af?


Giorgio belde me op. 'Ben je nog kwaad op me?' vroeg hij. 'Hoezo?' vroeg ik.'Ik kreeg het idee dat je kwaad op me was.''Ik was en ben niet kwaad,' zei ik. 'Maar ik vond het een lastig gesprek.''Discussies zijn altijd lastig,' zei hij, 'vooral als de meningen ver uit elkaar liggen en je niet weet hoe je de ander moet overtuigen.'Daar moest ik hem gelijk in geven.'Wil je me nu nog wel zien?' Hij klonk onzeker.Ik wist niet meteen wat ik hierop wilde antwoorden.'Ik wil jou nog wél zien,' zei hij. 'Onze gesprekken zetten míj ook aan het denken, hoor. Geloof me maar.'Ik liet me overhalen. 'Goed,' zei ik, 'ik wil jou ook nog zien. Ben je naar die lezing geweest?''Ja, maar dat vertel ik straks wel. Kom over een uur naar Tibereiland. Ik wacht op je bij de stroomversnelling onder de brug.'

Geloof mij maar is een boek wat je niet kan missen in deze tijd. Alles waar de maatschappij oververhit van raakt, staat beschreven in dit boek. Het gaat over de vreselijke haat op social media, polarisatie en over of je wel een vriendschap kunt onderhouden wanneer je totaal anders denkt dan de ander. Naast dit alles is het ook een verhaal over ontluikende liefde tussen twee jongens. Woorden als piemel worden door Rindert Kromhout niet geschuwd. Naast deze moderne thema's, wordt ook het geloof in twijfel getrokken. Zijn de verhalen in de bijbel ook nepnieuws? Kortom: genoeg om je gedachten eens over te laten gaan. Dit boek viel al op door de mooie cover. De illustratie is gemaakt door Anna Grunske en laat al gelijk zien waar het boek over gaat. Twee jongens die met de armen wijd elkaar hun verhaal doen, maar niet eens echt in contact staan met elkaar. En dan het prachtige Rome op de achtergrond. Ik was gelijk verkocht. Ondanks dat ik het lastig vind dat het geloof in twijfel wordt getrokken, vind ik dat dit boek op alle voortgezet onderwijs scholen aanwezig zou moeten zijn. Dit boek maakt gesprekken los. De samenleving gaat kapot aan polarisatie. En dit boek maakt het mogelijk om welk standpunt je ook hebt, te leren dat je elkaar niet moet willen overtuigen. Je mag een andere mening hebben, maar je moet een ander niet verplichten dezelfde mening te delen. Enkele mooie zinnen uit het boek:Het is belangrijk op de hoogte te blijven van wat mensen die ver van je af staan denken en beweren, al zijn hun berichten in jouw ogen misschien nog zo bespottelijk.Het deed me denken aan de dictaturen van tegenwoordig denken, landen waarin alleen het ondergrondse verzet de waarheid kon verspreiden, ongrijpbaar voor de machthebbers.

Kortom: dit boek is er een die je bespreekt met de jeugd, in de hoop dat de polarisatie minder wordt. Je kunt discussiëren met elkaar, maar het moet niet om overtuigen gaan, dan raak je de ander kwijt.

Effie en Millie zijn een albino-tweeling. Ze moeten alle dagen hard werken in de wolfabriek, pluis rapen onder de machine. Maar op een dag na een ongeluk, worden ze van huis weggehaald. Ze komen terecht in Macs rariteitenkabinet. Maar of ze daar nu zo blij mee moeten zijn?


'Ik weet wie hij ons wil laten geloven dat hij is, maar wie is hij echt? Wie gaat er schuil achter die bombastische stem en die flamboyante kleding? Wat is zijn echte verhaal?'Bes is even stil, zoekend naar een antwoord op mijn vraag, dan zucht ze. 'Het doet er niet toe wie hij echt is, het enige wat belangrijk is, is dat hij voor ons allemaal zorgt.'Ik schud zachtjes mijn hoofd. Ik wil haar vragen waarom ze mij niet wil vertellen wat ze over hem weet, wat zijn geheim is, maar ik besluit dat het voor nu beter is om genoegen te nemen met dit kleine beetje informatie. 'Zie het als de verhalen die jij zo graag vertelt, Effie, als iedereen daar de afloop al van wist, wie zou er dan nog luisteren?'


Fluister het tegen de sterren is een boek waar echt een tijdgeest in wordt opgehaald. Woorden die we nu als kwetsend zien, waren toen gangbaar. Pamela Sharon heeft deze woorden niet weggelaten, om de tijd nog beter neer te kunnen zetten. Voorin het boek staat uiteraard wel een comment over deze woorden. Het verhaal neemt je mee vanaf de fabriek naar het rariteitenkabinet. Gek eigenlijk dat dit vroeger bestond. Ik heb het verhaal met interesse gelezen, maar vond het wel moeilijk om te blijven lezen. Op de een of andere manier pakte het me niet helemaal. Toch zijn er velen die het boek bejubelen. En dat mag ook zeker. Dit boek maakte voor mij in het begin een connectie met Violetta Viraal, omdat dit ook deels in de fabriek afspeelt. Verder zie ik een link met Lampje, vanwege het tentoonstellen van 'rare' mensen. Gek eigenlijk dat je tegenwoordig iedereen accepteert voor wie hij of zij is, maar er vroeger dus mensen waren waar we naar gingen kijken omdat ze anders waren. Ik ben zooo blij dat we in het nu leven. De omslag is ontworpen door Caren Limpens. Ze weet vele boeken een gezicht te geven die ze verdienen. Ook hier is de kaft weer een mooie weerspiegeling van het verhaal. Om een idee te krijgen van het boek volgen hier een aantal zinnen:'Op een dag zal mijn naam daarboven op die tent staan. Macs Fantastische Freakfestival.''Perfect, ik wist wel dat jullie het in je hadden. Als jullie het vanavond zo doen, dan weet ik zeker dat de mensen van jullie zullen houden.'Verhalen dwalen rond als schaduwen, tot iemand ze opvangt. Dan vinden ze hun vorm, hun stem en hun hartslag.
Heb jij dit boek al gelezen? Wat vind jij ervan?
Aisha verlangt naar rust. Ze heeft het gevoel dat ze nergens hoort en dat niemand haar zal missen. Ze stapt uit het leven. Maar tot haar verbazing komt ze in de Transitruimte terecht, waar ze Armin ontmoet. Het is een ruimte op de vluchthaven, waar ze kunnen blijven. Aisha en Armin worden verliefd en helpen elkaar. En dan maken ze een beslissing…


'Het schept wel een band als je tegelijk doodgaat,' zeg ik. 'Zijn jullie samen onder de trein gelopen?' vraagt oma scherp.Ik zie Armin zijn spieren aanspannen, ik weet eigenlijk niet of het woord 'trein' al gevallen is tussen ons. De snelle intercity naar Amsterdam dus, die één keer per uur voorbijraast en niet stopt bij ons kleine station.'Ik trein, hij vrachtwagen,' zeg ik snel. 'En bij Armin was het een ongeluk.'Bij jou ook,' zegt Armin, zijn stem misschien iets heser dan anders. Oma en ik staren hem allebei aan maar hij zegt: 'Ik zie dat ook als een ongeluk. Sorry.'

 

Sterren verpakt in huid is een boek dat mij al aansprak vanwege de kaft en de titel. Eef Verburg heeft dit echt goed gedaan. Het boek gaat over zelfdoding, waarbij de hoofdpersoon de kans krijgt er goed over na te denken wat ze heeft gedaan. Vooral het waarom is op een gegeven moment erg wankel. En dan het idee dat ze haar 'demonen' een naam en uiterlijk heeft gegeven. Echt goed beschreven!Tegelijkertijd is het ook een soort roman vanwege de verliefdheid die zich tussen de beide hoofdpersonages ontwikkelt. Voorin het boek staat het nummer van de hulplijn voor mensen die gedachten hebben over zelfdoding. Dit maakt dat je vanaf het eerste moment al allert bent en het verhaal op de een of andere manier heel serieus neemt, ook al is het geen biografie natuurlijk. Anna van Praag schrijft zo mooi en liefdevol, dat je het boek gewoon niet weg kunt leggen. Ook is het echt een boek voor deze tijd. Er wordt geschreven over gender en dead name, wat onder jongeren momenteel erg speelt. Ik hoop dat dit boek ervoor gaat zorgen dat er velen zijn die na het lezen hulp gaan zoeken in plaats van hetgeen doen dat er in dit boek beschreven staat. Want wat is het een moeilijke en onzekere periode, de puberteit. De twijfels aan alles en iedereen en vooral aan jezelf. Het zou zo fijn zijn als pubers dit als een fase kunnen zien en gewoonweg door kunnen gaan. Maar goed. Tot zover mijn relaas… Spreekt het onderwerp je aan, lees dit boek dan vooral!Enkele mooie zinnen:Wees een spiegel voor hen die zichzelf niet kunnen zien.Soms is ze net een klein varkentje dat zich steeds wentelt in de modder van haar eigen ellende.
Manouk hoort er op school niet bij. Ze haalt gemakkelijk hoge cijfers en werkt al in het laboratorium van haar moeder. Ze wordt gepest. Maar dan komt Noa op school. Noa wordt de beste vriendin van Manouk. Maar dan opeens doet Noa heel anders. Wat is er toch aan de hand? Heeft Manouk iets verkeerd gedaan?


Heel langzaam kalmeerde ze. Het was gewoon onmogelijk dat Noa niet beter gemaakt kon worden. De wetenschap was nu zo ver. Haar wetenschapsbrein kwam weer op gang en ze dacht aan alle zaken die ze als puzzelstukjes over de afgelopen tijd had opgeslagen. Het eerste stukje was het feit dat Cora had gezegd dat het makkelijker was hele dieren te printen dan maar een deel van een dier.


Noanouk is een boek waar je even stil van word. Het laat je enorm nadenken over het klonen van mensen. Hoever is de wetenschap nu echt? En moeten we dit willen? Het verhaal is wekelijk een parel! Als lezer zweef je tussen verdriet en hoop tot het eind. En ja, dit boek zorgde bij mij voor een heleboel tranen. Michaël Boele van Hensbroek heeft dit prachtige boek geschreven. Het ontwerp van de kaft is van Leon ter Molen. Als je houdt van verhalen zoals dit, lees dan ook Duizend stukjes overal van Mariska Overman. Ik heb uit dit boek een zin meegenomen:Cora noemde hem een 'vrijdenker' en het leek Manouk heerlijk om zoals Rabat te zijn, je niets aan te trekken van de mening van anderen. Ik gun het iedereen een vrijdenker te zijn.

Lauren is een jong volwassene die het zwaar heeft. Ze beschadigd zichzelf door te snijden. Dit snijden geeft haar een fijn gevoel en doordat ze dit doet kan ze heel even vergeten wat ze voor naars voelt. Wanneer het op school totaal niet goed gaat, krijgt ze van de psycholoog nog één kans. Ze krijgt een stage toebedeeld in het ziekenhuis. Ze wordt buddy van Casper, een jongen die leukemie heeft. In eerste instantie loopt ze ervoor weg, vindt de opdracht te heftig. Wanneer ze toch terugkomt, heeft een ziekenhuisvriendin van Casper, Jasmijn, een oordeel over Lauren. Maar Lauren lijkt steeds meer vastberaden om het vol te houden. Wanneer Lauren een vriendje krijgt, voelt het voor Lauren steeds meer gek. Heeft ze nu gevoelens voor Jasmijn?


In de hal was een toilet, waar ik mezelf meteen in een hokje opsloot. Mijn handen trilden toen ik het zakmes uit mijn rugzak haalde.

Het was niet handig, nog meer littekens erbij. Hoe kon ik deze zomer ooit in bikini op het strand liggen?

Maar zo ver vooruitdenken wilde ik niet. Ik moest het vreselijke gevoel in mijn buik kwijt.

Het koude metaal op mijn huid maakte me al rustiger. Toen ik het mesje drie keer in een snelle beweging langs mijn huid trok, werden mijn gedachten troebel. De spanningen van vanochtend gleden weg, alsof ik in een warm bad stapte.

Ik sloot mij ogen, liet mijn hand zakken en bleef een paar tellen zo staan. Mijn arm stak venijnig, maar verder voelde ik helemaal niets meer.

Ik zie je tussen de wolken is een indrukwekkend boek over een meisje dat vlucht in automutilatie. (Het zelfbeschadigen) Als moeder van dochters die er weleens mee te maken hebben gehad heb ik dit boek net veel interesse gelezen. De noodkreet die uit dit meisje naar voren kwam, de pijn die zo hevig was dat ze zichzelf dit aandoet, het feit dat ze zichzelf zo voorbijloopt, het klopt helemaal bij het beeld dat ik ervan had na alle informatie die ik her en der heb opgedaan. Maren Stoffels heeft dit echt zo mooi omschreven. Die gedachtengangen, de momenten dat het gewoon zo moet zijn… en dan ook eens de comming out! Ja, dit boek moet gewoon in scholen en bibliotheken aanwezig blijven. Wanneer je tegen bloederige verhalen kunt en weleens wilt weten hoe het is om anders te zijn dan anderen, dan moet je dit boek echt eens lezen.

Lio, een meisje dat net van de basisschool is, wandelt veel met haar vader door de duinen. Op een dag, wanneer hij een Steppekiekendief wil fotograferen voor zijn blog, loopt Lio wat eerder naar huis. De snelle tocht door de duinen doet haar denken aan de dag dat haar moeder overleed. Achteraf blijkt dat haar vader op dat moment door de bliksem is getroffen. Na een paar moeilijke dagen in het ziekenhuis overlijdt hij. Tante Gwen ontfermt zich over Lio en komt in haar huis wonen. Dan op een avond vindt Lio een aangereden kat en neemt hem mee naar binnen. Wanneer de kat weer wakker wordt, blijkt het haar vader te zijn. Dit verandert het leven van Lio.


'Goeie help… Wat ben jij sterk geworden.''Ja!' zei ik nijdig. 'Dat ben ik, ja! Maar jij… Ben je nu ook nog gek geworden?' 'Hoezo?''Je kunt niet zomaar gaan staan gillen tegen tante Gwen! Begrijp je niet dat je nu… anders bent?''M'n uiterlijk is misschien een beetje minder imposant,' begon m'n vader,'maar m'n geest-''Zijn je hersens gekrompen of zo?' zei ik. 'Je bent een kat, pap! En bovendien… was je dood! We zijn op je begrafenis geweest! En daarna is tante Gwen hier ingetrokken om op me te passen! Hoe zou ze reageren als ze je nu zou horen praten?'

Het hoopvollen verhaal van Otto 2.0 is een boek met werkelijk prachtige zinnen, beschrijvingen en beeldspraak. Zinnen als:Want hij zag eruit alsof-ie was opgedoken uit een andere eeuw: in een lange regenjas uit het jaar achttienhonderd (of iets dergelijks) - een vodderig, versleten ding met vlekken. Of:Ik had 't gevoel alsof ik lange tijd had doorgebracht in een bunker, en nu weer m'n hoofd boven de grond stak en gestreeld werd door die bries.Of:M'n vader leek het zwaar te vinden om opnieuw af te dalen in zijn verleden.

Daan Remmerts de Vries weet altijd weer een onderwerp aan te stippen dat nog niet zoveel besproken wordt. In dit geval gaat het boek over reïncarnatie. Daar geloven niet alle mensen in. De manier waarop hij dit beschrijft vind ik werkelijk fantastisch. Vanuit het oogpunt van Lio, wordt het verhaal verteld. Lio, die in het boek een mooie ontwikkeling doormaakt, waar haar vader veel mee van doen heeft. De kaft van het boek is bijna poëtisch! Lio en Pinguïn in de hemel… waar ze communiceren met elkaar. Ja, echt een boek dat je eens wil lezen!

De moeder van Lizzie en Jakob, Willa, is verdwenen volgens Lizzie. Maar volgens Jakob is ze dood. Lizzie wil onderzoeken of haar moeder nog leeft, dus ontsnapt van de boot waarmee ze naar haar oma zou gaan. Wanneer ze bij Jakob aankomt, wil hij nog steeds niet geloven dat hun moeder nog leeft. Lizzie gaat naast haar werk als decodeerder bij Bletchley Park op onderzoek uit. Jakob werkt ook in Bletchley Park maar heeft geen idee wat zijn zusje allemaal onderneemt. Er komen ook steeds meer mysterieuze berichten binnen nu Hitler dichterbij komt, maar zijn die algemeen of toch voor Lizzie en Jakob? Zou Lizzie haar moeder kunnen traceren? Of is ze toch gedood bij het bombardement?


Lizzie gaat rechtop zitten. 'Waar ga je naartoe?''Werk.' 'Nu?''Ja,' zeg ik. 'Ga maar slapen.''Dat probeer ik,' zegt ze. 'Het bed ruikt naar sokken.''Tja, wie heeft jou uitgenodigd?' Ik trek mijn jasje aan.'Waarom ontloop je me, Jakob?''Ik moet naar mijn werk.''Ik bedoel niet nu,'zegt ze. Pijn in haar stem. 'Je ontloopt me al maanden.' Ze heeft gelijk, en ik voel me een schoft. Ik wil alleen maar weg. Ze geeft me de kans niet. 'Oma heeft je maanden geleden geschreven om te vertellen dat Willa vermist werd, en dat de Amerikaanse ambassade dacht dat ze waarschijnlijk dood was. Waarom ben je niet naar huis gekomen?'

Het raadsel van Bletchley Park is een boek vol raadsels en oplossingsmethoden. Voor de jeugd die van puzzelen Houston is het een echte aanrader. Er zijn zoveel manieren om een bericht te coderen! Verder draait het verhaal om de relatie tussen broer en zus, die verstoord wordt door de oorlog en de vermissing van de moeder. De schrijvers zijn Rita Sepetys en Steve Sheinkin. De vertaling is gedaan door Aleid van Eekelen-Benders. Enkele mooie zinnen: Haar neus steekt altijd een beetje omhoog, alsof ze iets smerigs ruikt. Haar asgrijze haar zit in een wiebelige massa boven op haar hoofd, en als haar bril niet op het puntje van haar snufferd staat, rust hij aan een zilveren kettinkje op haar volumineuze boezem.

Simon gaat naar een dwangkamp, maar ontkent zijn eigen dwang. Hij is bang voor bepaalde cijfers en moet alles controleren. Wanneer het hem eindelijk is gelukt dat hij naar huis mag, is Jasmin verdwenen. Simon denkt te weten waar ze is. Maar of hij daar naartoe kan met zijn dwang?


'Hebben we iedereen?' Inge kijkt rond. Ik weet meteen wie er mist en de rest ziet het ook. 'Omar is er nog niet,' zegt iemand. Wat is dat met die jongen dat hij telkens te laat komt?1,2,3,5Ik kijk naar de klok boven de deur, maar er is niets aan de hand.'Simon, weet jij waar Omar is?' vraagt Inge.'Ik ben zijn babysitter niet,' zeg ik.'Ik haal hem wel even,' zegt Danny.'Natuurlijk doe jij dat,' mompel ik zachtjes. Gaat hij Omar net zo hardhandig dwingen als hij bij mij deed?Net als Danny op wil staan, gaat de deur open. Omar heeft een ander shirt aan, maar verder zie ik niet wat er nou zo lang moest duren. Laat staan waarom ik de kamer uit moest.


Ik moet dit doen is echt een prachtig boek dat heel goed weergeeft hoe het is om met dwang te leven. Dwang beheerst je leven en isoleert je, omdat je telkens alleen maar met je dwang bezig bent. In dit boek leer je verschillende vormen van dwang kennen en lees je ook hoe je moet worstelen om dwang onder controle te krijgen. Heel knap hoe Maren Stoffels dit beschrijft. Heb je dwang, of ken je iemand met dwang, dan moet je echt dit boek eens lezen.
Jelmer leest na de dood van zijn moeder eigenlijk alleen nog maar verhalen van Harry Potter en in de ban van de ring. Zo probeert hij zijn gevoelens te ontvluchten. Dan wordt hij ineens naar het kamp Elmwoid gestuurd. Daar maakt hij de meest vreemde en griezelige dingen mee, maar hij ontdekt ook steeds meer over zichzelf. Zal hij het kwaad kunnen verslaan?

Jelmer werd licht in het hoofd. Geen mobieltje? Geen E-reader? Drie weken lang? Het spiertje bij zijn linkeroog begon onregelmatig te trekken en het zweet brak hem uit. 'Heb je de informatiebrief niet gelezen?' vroeg Duco. Welke informatiebrief? wilde Jelmer vragen, maar toen begreep hij het. Daarom deed zijn tante de laatste tijd zo zenuwachtig als de post werd bezorgd . Dat takkewijf had de brief gewoon voor hem verstopt.

De schaduwkronieken is het derde deel uit de serie Elmwood. Ik vind het echt fantastisch! Zelf ben ik namelijk dol op verhalen zoals deze of the lord of the rings. Want ja, het idee dat bomen leven en er veel andere wezens zijn behalve mensen en dieren spreekt mij zeer aan. Jeroen van Berckum heeft met deze serie bewezen dat hij een uitstekende fantasyschrijver is. Naast al het andere wat hij ook kan, zoals muziekboeken schrijven.
Abel is gewend geraakt aan oorlog. Hij woont in het Zuiden en dat is in oorlog met het Noorden. Door een bombardement is hij zelfs zijn grote liefde verloren. Maar dan op een dag, wanneer hij wakker wordt, is iedereen veranderd in een dier. Wanneer hij in de spiegel kijkt is hij nog gewoon mens. Hoe kan dit? Zijn moeder, een hert, zegt dat hij op zoek moet naar andere mensen. Zijn vader, een hond gaat mee. In het Noorden ontmoet hij Kat. Zullen ze samen de wereld kunnen achterhalen wat er is gebeurd?


Hij dwong zichzelf aan dingen te denken die mensen leuk maakten. Goede dingen. Aan de slappe lach die ze soms met zijn allen in de klas hadden gehad, bijvoorbeeld. Aan Irina die laatst op het schoolplein haar knie had opengehaald en toen door twee kindjes uit groep 3 getroost werd en naar de juf werd gebracht. Aan Ronja de Roversdochter, dat hij pasgeleden alweer voor de vierde keer had gelezen, ook al zei Benjamin dat hij daar veel te oud voor was. Aan al zijn lievelingsliedjes. Dat was wat mensen óók deden, dwong hij zichzelf te denken.Maar hoeveel opgeblazen dorpen waren die dingen waard?


Albatros is HET boek uit 2025 dat ik nu eindelijk onder ogen kreeg. Wat een fantastisch boek! Het zit nu vol met plakkertjes, eentje voor elke mooie zin of mooi stukje tekst. Hoe kun je dit boek samenvatten in maar een paar woorden? Ik heb een poging gedaan hierboven, maar je moet het echt zelf eens lezen. Yorick Goldewijk heeft zichzelf weer overtroffen. Dit keer pakt hij de mensheid aan. Want wat zijn al die oorlogen nog waard? Ik vind eigenlijk dat iedereen dit boek eens zou moeten lezen. En voor je begint, maar vooral ook weer na het lezen, moet je de kaft nog eens bekijken. De illustratie is van Martijn van der Linden. Echt prachtig! Eigenlijk is deze kaft ook een soort samenvatting van het verhaal. Heel tof.

Hieronder enkele mooie zinnen:

Maar dit was zo raar dat hij niet eens wist hoe hij zich moest voelen, alsof zijn brein door de bliksem was getroffen en gewoon even helemaal niks meer deed behalve nasmeulen.

De stad begon op een rare manier tot leven te komen. Als een stad die eigenlijk geen stad was, als een stad die meer een sprookjesbos was of een dierentuin, als de stad uit de waanzinnige droom van een dronken circusdirecteur.

De stilte was bijna tastbaar, als een dikke stroop die over de wereld was gegoten, die alles verstomde en vertraagde, totdat zelfs de tijd tot stilstand leek te zijn gekomen.

Yasmine wordt erg beschermd opgevoed door haar vader sinds haar moeder er niet meer is. Ze heeft een beste vriend, Jason, die het thuis ook niet gemakkelijk heeft met de vriend van zijn moeder. Wanneer hun klasgenoot Casper een feestje geeft, spreken Jason en Yasmine af dat ze samen ernaartoe gaan. Jason haalt Yasmine op. Tijdens het feest is er van alles gaande, en eigenlijk wil Yasmine naar huis. Maar dan wordt er ineens geschoten…


'Ze zoeken mijn vader,' zegt hij met een zacht stemmetje. 'Ze willen hem vermoorden.' Hij knippert met zijn ogen in een poging om zijn tranen tegen te houden. Met open mond kijk ik hem aan. Ik grond mijn wenkbrauwen. 'Vermóórden?'Als het jongetje knikt, besef ik pas wat hij heeft gezegd. We moeten hier echt weg. 


Gegijzeld is een boek uit 2021, uit de serie Kluitman novelles. Deze serie bestaat uit dunne, maar wel heel spannende boeken. Echt iets voor een young adult! Dit boek is geschreven door Chinouk Thijssen. En ja, ze heeft het echt fantastisch gedaan. Vanaf het begin zit je echt in het verhaal. Voor mij persoonlijk was al het overgeven niet helemaal nodig, maar het geeft wel aan dat dit boek dus niet geschikt is voor watjes. De spanning tijdens het wachten op dat ene telefoontje… Echt goed gedaan. Ik ben er weer in één ruk doorheen gegaan. Heerlijk! Ik snap wel dat er zoveel jongeren zijn die deze boeken geweldig vinden!

Mijn naam is 8. Elke dag doe ik hetzelfde werk. Ik wordt door Evi bij mijn taak gehouden. Luister, gehoorzaam, volg. Betwijfel niet, aarzel niet, bevraag niet.Wees behulpzaam en ondergeschikt. Onderwerp je aan de wil van de bezielden.Iedere dag denk ik dat ik niet voldoe. Ik fluister vaak: 'Evi, help me. Maar toen zag ik jou. Jij bent 1000. En nu weet ik dat ik weg moet. Weg van hier, weg van alle meisjes die hetzelfde zijn, weg van de zieners, samen met jou.


Ik wil het helemaal niet, wil je me geloven? Ik wil geen dealer zijn, maar het is te sterk. Wat nu als mijn bestaan meer zou kunnen zijn dan netjes toewerken naar de overtocht, meer dan tot het einde van mijn leven in dienst te staan van een bezielde?Heb jij dit ook gezien? Was je op weg hiernaartoe? Ik roep mezelf niet eens meer tot de orde. Ik denk vrijuit mijn dwalersgedachten en de nacht gaat voorbij als een windvlaag, en nog steeds kan ik niet stoppen met kijken. Het is alsof ik alles wat ik ben en alles wat ik ooit zal zijn in dit ene beeld is gevat, en steeds als ik denk dat ik het bijna kan benoemen, dat ik het kan vatten in een woord of een kleur of een vorm, ontsnapt het en wordt het een klein beetje ongrijpbaarder. En ik kan niet anders denken dan aan jou en mij, hand in hand net als zij, in de zon in het korenveld. 


Duizend & ik is een fantastisch boek van Yorick Goldewijk. Vanaf de eerste zin zit je middenin de gedachten van 8, en ze laat je niet meer los tot het einde van het boek. Haar gevoelens, haar waarnemingen en de gebeurtenissen, ze nemen je mee in haar gedachten. Hoe knap is dit! En zinnen als: 

Dus ik tik en tik en tik maar op zinloos antwoord na antwoord en wacht af terwijl de uren langs me heen slepen als schuurpapier. Die raken me echt! 

Het einde van het verhaal is anders dan je zou verwachten, een echte plottwist dus. En dan die prachtige illustraties van Yvonne Lacet! Ze zijn werkelijk een prachtige toevoeging en 'vertaling' van het verhaal. 

Ik ben echt onder de indruk van dit boek. Een dikke aanrader dus!

Iris en Timon zijn met hun klas bij een escaperoom. Ze worden verdeeld over drie vliegtuigen en moeten zo snel mogelijk eruit zien te komen. Iris en Timon zitten ingecheckt in Vlucht 703. Met wanneer ze goed en wel zijn begonnen, stijgt het vliegtuig op. Er wordt gezegd door Jan dat er een bom aan boord is. Zal het hen lukken samen met Philip, Sanne, Bjarne, Yoël, Teun en Fleur om de bom op tijd uit te schakelende weer te landen?


Dan zak ik op de grond omdat ik me doodschrik van een keihard alarm. Het geluid stopt na een paar seconden weer, in plaats te maken voor de stem van een man die omroept: 'Welkom bij Escape Flights, Timon, Iris, Sanne, Teun, Bjarne, Yoël, Fleur en Philip. Verrassing: deze Boeing 777-300 is zojuist echt opgestegen en er is een geactiveerde bom aan boord. Dit is niet langer een spel. Jullie laatste uur gaat nu in. Bereik de cockpit en ontmantel de bom, anders zal dit jullie eindbestemming zijn.'


Vlucht 703 is een boek uit de serie novelles van Kluitman. Wat een fantastische serie is dit! Wanneer je houdt van spannende verhalen, ben je hier zeker op je plek. Dit boek is geschreven door Chinouk Thijssen. En ja, wanneer je mij al even volgt, dan weet je dat ik maar wat graag boeken van Chinouk lees. Ze weet de spanning op te bouwen en vast te houden tot het eind. Zo knap! Ik lees boek voor boek in één ruk uit. De kaft is ontworpen door Sanneke Vlam. Hou jij ook zo van deze serie?
Een moeder van 34 wordt aangevallen…. Danilo, Swaan, Lindy en Nick krijgen een kans om een nacht in een oude boerderij door te brengen, waar camera's hangen. Met deze trial kunnen ze hun netwerk uitbreiden, dus ze hebben het met beide handen aangepakt. Maar dan blijkt dat alles toch iets anders zit dan verwacht…


Het huis kraakt. Shitzooi. Waarom kan die deur niet op slot? Niemand weet dat ze hier is. Haar ouders niet, haar vriendinnen niet, haar ex-vriendje, naar wie ze nog dagelijks berichtjes stuurt, niet. Normaal houden zij en haar vriendinnen elkaars locatie met Snapchat al in de gaten als ze ''s avonds vijf minuten de stad in moeten. Wat zullen ze denken? Die arrogante bitch reageert ineens nergens meer op? Adem in… Vasthouden…Wat is die geur? Het ruikt naar nattigheid. Natte spijkerbroek en natte gympen. Ze kan het bijna voelen, koud, plakkend tegen haar benen. En dan nog iets, veel specifieker. Zweetvoeten en deo. Goedkópe deo. Ze kan niet meer… Adem uit! Het licht achter haar oogleden dipt even. Staat er iemand in haar kamer?


Want wie niet weg is… is echt een superspannende thriller van Tom Rijpert. De subtitel Wie ben je echt, als niemand kijkt voorspelt al niet veel goeds. Wat een enge boerderij is dit! Ik zou er voor geen goud eens willen logeren, ook niet voor 10.000 euro! In het oog op de kaft zie je al de angst. Dit is heel goed gedaan door Magdalena Russocka. Durf jij dit boek te lezen vlak voor het slapengaan?
Shay, Gigi en Maeve treuren om de dood van vriendinnen Aysegül en Tatum. Tatum wordt beschuldigd van de moord op Janske, maar Shay, Gigi en Maeve weten wel beter. Er zit een moordenaar achter de groep vriendinnen aan. Gelukkig worden de meiden alledrie toegelaten tot de street academy. Maar is dat wel een geluk? Ze zijn dan weg bij de familie uit de achterbuurt die toch niet veel in ze geven, maar of ze daar wel veilig zijn? Op de academy krijgen ze nieuwe telefoons. Daar kunnen ze gemakkelijk filmpjes uploaden en alleen mensen binnen de academy kunnen erop reageren. Toch ontvangt Maeve berichten via AirDrop die er niet om liegen! Zij zal de volgende zijn die sterft…


Ik druk op 'Accepteer' en er opent een filmpje van ons met Aysegül in de club voordat de schietpartij begon. Daarna zie ik haar op de grond liggen, onder het bloed. Janske verschijnt in beeld, met de hooivork door haar buik heen. Ze maakt plaats voor een filmpje waarop wij hard aan het lachen zijn, samen met Tatum. En plots zien we een foto van Tatum met de strop om haar nek. De beelden wisselen elkaar snel af.Dan verschijnt er een tekst die ervoor zorgt dat het voelt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen.ZIJN GIGI, SHAY EN MAEVE ECHT WEL ZO VERDRIETIG? OF ZIJN ZIJ DEGENEN DIE HUN VRIENDINNEN DE DOOD IN HEBBEN GEJAAGD?


In to kill for gaat het verhaal over street academy verder. En hoe! Het is en blijft spannend! Telkens wanneer je denkt te weten welke kant het opgaat, gebeurt er weer iets dat je totaal niet zou verwachten. Chinouk Thijssen weet de spanning goed vast te houden, door de gebeurtenissen die zich vrij snel achter elkaar afspelen en zeker ook door het open einde… Ik wil nu eigenlijk gelijk deel 3 lezen, ware het niet dat die uitgeleend is… nog even wachten op de ontknoping dus…
Lucia ondergaat de montamentu, dat is haar inwijding in de volwassenheid. Ze ziet een hagedis met een witte streep op zijn kop die zich voorstelt als Yoruba. Yoruba zegt tegen haar: 'Jullie komen mij nog vier keer tegen voor de kooi opengaat.' Eerst begrijpt Lucia het niet, maar een tijdje later, wanneer ze de hagedis ziet, weet ze dat ze op de goede weg zit. Tula creëert een opstand nadat hij in de kooi is opgesloten voor drie dagen, omdat Lucia troebel water heeft geschonken bij de shon. Hij kreeg daar geen voedsel, water of schaduw. Tula wil dat Lucia en Martinus meedoen tijdens de opstand. Vanaf dat moment volgen Martinus en Lucia Tula en zien ze ook de hagedis nog een paar keer. Zal deze opstand zorgen voor een vrij leven?


'Fito,' zegt hij, als zijn ogen Tula hebben gevonden. 'Ik hoop dat jullie een goede reden hebben om mij zo vroeg te storen.' Met samengeknepen ogen kijkt hij naar Lucia. 'Wat sta je daar nou?' roept hij. 'Ik wil gewassen worden!' Lucia durft de shon niet recht aan te kijken. 'Ik werk niet meer voor u,' fluistert ze tegen de grond. De shon gaat er niet op in - hij kan het onmogelijk hebben gehoord. Zijn ogen schieten alle kanten op. 'Hebben jullie geen werk te doen?' schreeuwt hij. 'Ga de velden in! Het vee moet eten! Mijn paarden worden onrustig!'Maar er gebeurt niks. Dan stapt Tula naar voren. 'Wij staan hier kalm en waardig voor u als vrije mensen,' zegt hij. 'Wij zullen niet meer voor u knielen, want vanmorgen is de vrucht van de boom gevallen.'


De opdracht van Tula is een waardig boek over de opstand geleid door Tula. Alle gruwelijkheden en mensonwaardige acties staan in dit boek. Toch is het niet een neerslachtig verhaal, maar een verhaal vol hoop. Robin Raven heeft de feiten in een prachtig verhaal gestopt, vol bewondering, door de ogen van Lucia. Iedereen weet inmiddels dat Tula belangrijk was, zeker nu er net excuses voor de slavernij zijn gemaakt door Rutte EN Tula in ere is hersteld. Dit verhaal is er een die we moeten blijven herhalen. Gelukkig zijn er steeds meer boeken over slavernij, zodat we deze tijd zullen blijven herinneren, met alle gruwelijkheden erbij. De omslag is ontworpen door Eef Verburg. De schelp en de hagedis hebben in het verhaal een belangrijke rol, dus staan ze op de kaft afgebeeld. Er is nog zoveel meer te vertellen over dit boek, maar ik mag natuurlijk maar een tipje van de sluier geven. Ik kan niet uitschreeuwen op papier dat je dit boek moet lezen, maar eigenlijk zou ik dat wel willen doen. Dus bij deze: LEES DIT BOEK!!!

Bij de begrafenis van Melody loopt haar vriend Dizzy ineens weg. Daarna krijgt bijna de gehele zaal een naar geluidsfragment. Tatum en Shay zijn met hun vriendinnen Maeve, Gigi en Aysegül zijn daar ook bij, want zij zijn ook veel bezig met dansen. Wanneer ze worden uitgenodigd voor een dancebattle, blijkt dat de man van Street Academy hen erg goed vindt. Hij hoopt dat ze auditie gaan doen voor zijn dansschool. Dit betekent wel dat er kosten aan zitten en dat ze op kamers moeten. Maar dat vinden de vriendinnen helemaal niet erg, want de thuissituatie is bij hen allemaal niet echt fijn. Maar wie stuurt toch telkens die nare berichten?

'Eén ding moeten jullie wel weten.' Dia klinkt opeens serieus. 'STREET ACADEMY kost geld. De opleiding, het appartement … ' Gigi fronst. 'Welk appartement?'

'Als je aangenomen wordt, ga je in het appartement wonen waar de opleiding wordt gegeven. Alsof je op kamers gaat wonen.'

'O, dat is perfect!' roept Tatum uit. 'Precies wat we willen.'

'Maar hoeveel kost het dan?' wil Aysegül weten.

Dia tuit haar lippen. 'Ik weet niet precies hoeveel. Maar als je niet genoeg geld hebt, kun je een beurs aanvragen. En je gaat ook nog stage lopen in het buitenland. Daar verdient Cruz aan. Ik zou me dus niet al te druk maken om het geld. Eerst maar zorgen dat jullie deze kans krijgen.'

Tatum knikt. 'Als ik de kans krijg, pak ik hem zeker.' 'Cruz of die kans?' Gigi trekt een wenkbrauw op en grijnst.

'Beide,' antwoordt Tatum.

To lie for is een heerlijke thriller voor de jeugd! Het speelt zich af in de dance scene. Vijf vriendinnen m, die in een achterbuurt wonen, willen graag iets bereiken in de danswereld en doen daar erg hun best voor. Maar met welk spel zijn ze nu eigenlijk verbonden? Chinouk Thijssen schreef dit boek, dus dan weet je al dat het wat betreft spanning goed zit. Ze weet je zo lekker mee te nemen in het verhaal. Echt knap! Er zijn inmiddels nog twee delen van Street Academy… dus nog genoeg te griezelen!

Babet is erg blij, want in de vakantie zal Sven, haar grote liefde, naar Nederland komen. Maar dan belt hij om te zeggen dat hij met zijn vader de camping moet beheren, en dat hij niet komt. Wanneer Babet omslaat van geluk in verdriet, nodigt Sven haar uit om een ook naar de camping te komen om daar mee te helpen. Hij heeft zelfs een verrassing voor haar. Maar wanneer ze er een poosje is, doet Sven af en toe heel raar. En Julien, die doet juist superlief. Babet weet soms niet meer wat ze moet doen. Geeft ze Sven nog een kans, of toch niet?


Aan de ene kant wil ik heel graag, aan de andere kant twijfel ik. Dansen tijdens salsaworkshops, oké, maar dansen op een perron? Bedenktijd krijg ik niet, want Julien heeft mijn hand al vastgegrepen . Met een vloeiende beweging trekt hij me naar zich toe en drukt me tegen zich aan. De afstand tussen onze gezichten bedraagt niet meer dan een paar millimeter. Ik ruik zijn aftershave, kan niet thuisbrengen welk merk het is. Zijn mysterieuze, bruine ogen kijken dwars door me heen. Mijn hartslag stijgt. Wat gebeurt hier? Net op het moment dat ik mijn blik wil afwenden, duwt hij me weg, zodat er binnen enkele seconden twee armlengtes tussen ons in zitten. Dan trekt hij me weer naar zich toe en legt zijn hand op mijn heupen. Hij beweegt ze op het ritme van de muziek, mijn hele lijf beweegt mee. En dan ben ik om. Samen met Julien zwier ik over het perron. We vergeten alles om ons heen, inclusief de tijd en het feit dat de trein net binnen is komen rijden.

Waar het begon is alweer het derde deel in de serie over Babet. Het is een roman voor jongeren. Echt een mooie opstap / schakel naar de volwassen romans. Babet heeft moeite met haar relatie met Sven. Soms is ze jaloers wanneer hij met andere meiden omgaat en op andere tijden baalt ze van Svens gedrag. Ik ben blij dat er een in dit boek ook aandacht is voor een relatie tussen twee vrouwen. Ieder mens is uniek en verdient een plaats op deze wereld om te zijn wie hij/zij of hen is. Daarom zijn deze kleine verhaallijntjes in een boek ook zo belangrijk. Henriët Spronk schrijft deze mooie serie en de illustratie op de kaft is van Leontine Gaasenbeek.

Aya woont in Rotterdam. Sinds een tijdje wordt er ingebroken bij gezinnen waar de oppas is. Laatst is er zelfs een oppas doodgewurgd. Dit houdt de stad behoorlijk bezig. Aya heeft een vriendje en haar vriendinnen ook. Samen doen ze wel eens dingen, maar het vriendje van Zehra, Luca, mag ze echt niet. Simon, haar vriendje wil niet meer dat ze gaat oppassen. Maar Aya moet wel, want ze heeft een schuld bij Klarna. 


Dan wordt er aangebeld.Mijnheer slaat een slag over. In al die tijd dat ik hier oppas is er nog nooit aangebeld. Mijn telefoon blijft zoemen. Het is de app, waar ook de deurbelcamera mee verbonden is. Ik durf me niet te bewegen. Bellen inbrekers aan? Hebben al die oppassers zelf opengedaan? Ook dat meisje, Nina, dat nu dood is?


No way out is wederom een toppertje, geschreven door Chinouk Thijssen. De spanning neemt je van begin tot eind mee. Daardoor kun je het boek ook bijna niet naast je neerleggen. En dan het idee dat je gewoon wanneer je oppast dit op je bordje kunt krijgen… Ik kijk nu toch met meer respect naar oppasmeisjes. Caren Limpens heeft de omslag gemaakt. Ook daarop zie je al dat dit geen boek is voor watjes! Kortom: ben je 13+, lees dan vooral dit boek!

Max, bij zijn vrienden ook wel bekend als Bob of Bobby, leeft een normaal tienerbestaan. Hij gaat uit, danst, drinkt, zit achter de meiden aan, maar dan op een dag ziet hij een rare bobbel bij zijn schouder. Na een aantal dagen is duidelijk: hij heeft kanker en moet 16 chemo-behandelingen doorstaan. In dit boek lees je de ups en downs van deze tijd, maar vooral van ook de humor en strijdkracht die deze jongen heeft.


'Jongens, ik ben vandaag in het ziekenhuis geweest. Ik heb kanker. Maar we gaan ertegenaan.'

Lennart schoof een meter van me af en riep:'Is het besmettelijk?'

Sam vroeg: 'Gaat de vakantie nu niet door?'

En dat was zo heerlijk. Het leven was dus toch nog normaal. Als ik terugdenk hebben de idiote reacties van die twee me toen, op dat moment, definitief op mijn benen gezet. Ik kon niet anders dan glimlachen toen ik zei:'Nee, het is niet besmettelijk. Maar we gaan niet meer naar Frankrijk, want ik moet nog verder onderzocht worden, en daarna begint de behandeling.'

'Ga je dood?',vroegen ze. En ik antwoordde: 'Dit wordt misschien mijn ziekste spelletje ooit, maar ik kan heel slecht tegen mijn verlies, dat weten jullie. Dus ik ga absoluut niet dood.'


Het ziekste spelletje ooit. Een boek dat ik heel graag wilde lezen. Ten eerste omdat ik de slash-serie zo ontzettend tof vind, maar omdat ok omdat ik Edward van de Vendel echt een enorm goede schrijver vindt. En het boek is echt een aanrader! Tuurlijk is het onderwerp niet iets wat je zomaar ergens ter sprake brengt, maar de humor die erin zit en de rauwe menselijke kant die je leest, maken het echt tot een boek dat ik wel zou aanraden. Deze serie is bedoelt om jongeren aan het lezen te krijgen, en dat is natuurlijk een mooi idee. Maar met dit boek (wat uiteraard een herschrijving is) en het laatst verschenen Zusje, stel ik me wel voor dat dit doel gehaald zal worden. Dit verhaal van Roy Looman is er eentje die je bijblijft. En dat willen we natuurlijk allemaal bereiken: boeken die er iets toe doen. Mocht je het boek nog niet gelezen hebben, zet het dan zeker op je TBR-lijst!

Rifka, een stoer meisje dat op vrouwen valt, heeft het lastig thuis. Haar ouders zijn streng gelovig en accepteren haar niet voor wie ze is. Ook haar zusje werd niet geaccepteerd. Ja werd, zij is er niet meer. Wanneer Rifka klaar is met haar studie wil ze vertellen naar Noorwegen. Daar woont een vriendin van haar zusje. Ze gaat helemaal alleen op een zelfgebouwde fiets daar naartoe. Onderweg heeft ze tijd om te denken en lees je hoe het de afgelopen tijden is gegaan.


Hoewel ik duizend keer per dag aan mijn zusje denk, praat ik niet over haar. Maar hoe dan ook, ik kan toch niet aan wildvreemden gaan vertellen wat er is gebeurd?

Waarom niet?

Schaam ik me?

Nee.

Het is iets anders.

Schuld.

Die geniepige sluippiekeraar die altijd op de loer ligt.

Het wikkelt zich om me heen als klimop om een boom.

Het verstikt me.

Als Jezus komt gooit hij me eigenhandig in de vlammen.

'Je had beter op moeten letten Rifka!

Daar ga je!'

Het goede gevoel van zo er is weg.


Zusje is een adembenemend mooi boek over verlies en schuldgevoel. Over het gevecht dat een meisje levert om zichzelf te mogen zijn. Over de twijfels en de diepe dalen en de soms de ik zeer intens gelukkige momenten. Wat heeft Janneke Schotveld dit verhaal mooi geschreven. Het is een boek op basis van een waargebeurd verhaal van Rifka Mels. Dit is een boek uit een hele serie verhalen over bijzondere jongeren. Ik heb het werkelijk van kaft tot kaft in een ruk uitgelezen. Het is zo geschreven, dat je het gewoon niet weg kunt leggen. Het verhaal kruipt in je huis en blijft daar ook echt zitten. De mooie illustraties voor- en achterin het boek zijn van Marijke van Selm. Dit is echt een verhaal dat je bijblijft.


Mooi stukje uit het boek.

En ik zondig me te pletter tegenwoordig. Ik geloof niet meer, niet echt. Maar helemaal weg wil het ook niet. Mijn schuurpapier is niet grof genoeg.

Lucy heeft nog dagelijks herinneringen aan Eslin, haar beste vriendin die bijna een jaar geleden verdween. Op school willen ze een schoolfeest houden, zoals vorig jaar, wanneer ze verdween. Lucy snapt niet waarom mensen dit zouden willen. Dan besluit ze om in de middag naar de broer van Eslin te gaan: Ros. Ros laat aan Lucy zien dat hij alles wat de mensen op school hebben gezegd heeft bijgehouden. Hij wil de ontvoerder van Eslin vinden. Lucy stelt voor dat ze samen op zoek gaan. Maar wanneer ze op het feest zijn gebeurt er iets waardoor Lucy alleen is bij Grijs en Grijs haar ontvoert. Hij heeft opdrachten voor Lucy en Lucy gaat ze allemaal aan. Ze moet weten waar Eslin is (gebleven)…


WELKOM BIJ DE AFTER PARTY, HET WORDT EEN FEESTJE.Ik kokhals bij het lezen van die eerste zin. Ziet mijn ontvoerder dit als een grapje?Dan lees ik de volgende zin:LET OP:TREK DE DEUR DICHT ALS JE DE OPDRWCHT AANNEEMT.Ik kijk achterom naar de witte deur, die nog openstaat. Snel lees ik verder:WIE VLEES WIL ETEN, MOET HET KUNNRN SLACHTEN. IN DIT BIGGETJE ZIT DE SLEUTEL VOOR DE VOLGENDE DEUR.


After Party is een ontzettend spannend verhaal waarvan je in het begin nog lang niet kan vermoeden welke twist er allemaal in zitten. Wat een pageturner! Ik las hem bijna in één adem uit, zo spannend. Wat kan Maren Stoffels toch mooi schrijven! Je merkt echt dat ze uitgebreid onderzoek heeft gedaan naar ontvoeringen en de meest heftige details in dit boek heeft verwerkt. Het boek bestaat uit twee verhalen, die niet synchroon met elkaar lopen, wat je in het begin wel zou denken. Dit brengt je al helemaal van je stuk. Verder zijner 6 delen waarin het verhaal wordt beschreven. En ieder deel brengt je dichterbij het antwoord wat we allemaal willen weten: waar is Eslin gebleven? Varen Limpens heeft de omslag ontworpen, die zeer passend is bij de titel. Ik vond dit boek een toppertje!
Dizzy, Miles en Wynton, ze zijn broers en zus van elkaar, maar alledrie totaal verschillend. Ze wonen met hun moeder in een huis, al heeft zij Wynton de deur gewezen omdat hij vaak de fout in gaat. Dizzy heeft het niet gemakkelijk. Ze gaat in gedachten overal naartoe en is een echte fladderaar. En wanneer ze een flater slaat in school, rent ze de school uit en wordt bijna aangereden door een vrachtauto. Gelukkig voor haar is er een 'engel' die haar net op tijd weghaalt. Alleen heeft niemand anders die engel gezien. Diezelfde 'engel' verschijnt ook bij perfecte Miles. Miles worstelt met zijn perfecte imago. Hij valt op jongens en dat is erg lastig om voor uit te komen. Ook bij Wynton verschijnt de 'engel'. Dit keer wanneer hij net een superieur optreden heeft gegeven met zijn viool en totaal high is van de hoeveelheid medicatie. Alleen gaat het bij Wynton anders. Hij vraagt haar naam, Cassidy, en raakt door de aanrijding met een auto in coma. Het gezin dat na het vertrek van vader erg lijdt en steeds meer uit elkaar dreigt te vallen, komt er nu achter dat het eigenlijk allemaal heel anders zit…


Miles kan niet aan de telefoon komen, naar school gaan, aanwezig zijn op je feest, meedoen aan de training of aan het leven. Hij heeft ontzettend veel last van deurknoppen, van slijk, van dode vogels, van wat heb ik gedaan, van verboden toegang. Hij heeft ontzettend veel last van rot allemaal op. Als hij iemand heeft gevonden met wie hij van hoofd kan ruilen, zal hij weer aanwezig zijn. Dank voor uw bericht. 


Als de wereld wankelt is een prachtig verhaal over een gezin met veel trauma en ellende. Pas wanneer Wynton in coma raakt, kom je erachter hoe het eigenlijk allemaal zit. Wat mooi beschreven allemaal. Ik snap wel dat dit boek in de top 100 staat. Jandy Nelson heeft dit boek geschreven nadat ze met ik geef je de zon een bestseller had. Dit boek evenaart het vorige. Ik ben erg benieuwd waarmee ze nu nog gaat komen!

Aïn heeft telkens last van haar broer Aab. Tot het op een dag tot een uitbarsting komt. Daarna vlucht ze weg. Kraai gaat met haar mee. Samen moeten ze door het moeras en over wilde rivieren. Ze hebben angst voor de Jonge Wolven en moeten ontkomen aan de heksenmeester, die Aïn wil hebben. Terwijl Aïn eigenlijk alleen maar naar de zee wil…
Met trillende knieën liep Aïn achteruit, stap voor stap, tot ze de bocht om was. Toen niemand haar meer kon zien, draaide ze zich om en begon ze te rennen. Wég! Weg van die zoekende mensen die het ene spoor na het andere vonden. 


Offerkind is een prachtig boek over hoe het leven eruit zag in Nederland 4000 jaar geleden. Dit boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen en past dus echt in uitstekend bij geschiedenislessen over deze tijd. Dat dit boek geliefd is bij velen, blijkt wel uit het feit dat dit alweer de zevende druk is sinds 2020. Rob Ruttenberg schrijft echt fantastisch! Hij voert je mee en laat je niet los. Een waarschuwing: dit boek is niet geschikt voor watjes, het gaat er af en toe nogal bloederig aan toe.


 Lees het eerste hoofdstuk voor.

Je hebt nu geleerd hoe het land er vroeger uitzag met al zijn moerassen. Ook vertelt de oude vrouw veel over de zee. De zee is voor Nederland altijd al een haat/liefde verhouding geweest. Maak een mooie tekening over de moerassen of de zee.

Dit is zo’n boek waarvan ik zou zeggen: kijk eerst of je 12-jarige dit aankan. Er zit nogal wat bruut geweld in.
Een boek als opstap naar lekkere romans!
Monica logeert elke zomer bij haar opa en oma op Terschelling. Alleen moet haar vader dit jaar werken, dus gaat ze de gehele reis alleen doen. Dit gaat bijna helemaal goed. Ze ontmoet jongeren die net ietsje ouder zijn dan haar. Dan liegt ze over haar leeftijd, mag af en toe met ze mee en ontdekt dat ze meer op haar moeder lijkt dan ze ooit had gedacht. 


'Mogen we erbij komen zitten?' vraagt Sebas. 'Ja, Nice,' zegt Teun. 'Jawel,' zegt Monica terwijl ze met het dienblad naar de tafel loopt. 'Maar de kindjes… Ach, er is plaats genoeg.' Ze trekt een stoel naast zich voor Silke en schuift de buggy ertussen. De andere plekken worden gretig ingenomen door Teun en zijn vrienden. Er zijn een paar gezichten die Monica niet kent, maar iedereen doet aardig. Pimmetje en Silke komen aangerend en storten zich hongerig op de frietjes.

De Blauwe Vinvis temster is het tweede boek dat ik lees van Elin Meijnen. Vanavond bij de rivier vond ik fantastisch, maar dit boek is al even goed. Het is een verhaal dat je gewoon heerlijk wegleest. Op de kaft (waarvan de illustratie gemaakt is door Djenné Fila, zie je een best zelfverzekerde dame zitten in het licht van de maan. Dit stukje in het boek was dan ook echt wel spannend, dus dat dit DE illustratie moest zijn, dat snap ik wel. Wil je weten wat ik hiermee bedoel? Dan moet je het boek zelf maar eens gaan lezen. Ik raad hem zeker aan!

Olivier is nog niet zo lang geleden verhuisd. De juwelierszaak van zijn vader was overvallen. Nu is zijn vader anders. Op een nacht wordt er ingebroken in het nieuwe huis. Olivier ziet een van de daders: Boaz. De volgende morgen gaat hij met de klas een survival game doen. En laat nou net de Survival Game op de dag zijn , dat het 50 jaar geleden is dat er twee meisjes in het bos zijn verdwenen. Zal er weer iets naars gebeuren deze dag? En waarom nu is uitgerekend Boaz de survivalgids van de groep van Olivier. Zal dat goed gaan?


Olivier draait zich om. Hun begeleider draagt een rode overall met het logo van Survival Game op zijn borstzakje. Olivier wil zijn hand al uitsteken om zich voor te stellen, maar dan gaat er een schok door hem heen. De jongen voor hem heeft donker haar, donkere ogen en… een wenkbrauwpiercing. Dit kan niet waar zijn. 28 miljoen resultaten op Google, maar nu staat hij gewoon voor hem. Hun begeleider is Boaz.


Survival game is alweer een vierde deel uit de gameserie van Maren Stoffels. Wanneer je mij al even volgt, dan weet je dat ik haar echt een fantastisch goede schrijver vind. Ik ben dol op haar manier van schrijven. In dit boek lees je weer een zeer spannend verhaal, dat je gewoon niet kan wegleggen. Je bent geboeid van kaft tot kaft. Maren kan je zo halverwege het boek ineens totaal de andere kant op laten gaan met je gedachten. Zo onvoorspelbaar is het, echt knap.
Joey zit met grote zorgen. Zijn broer is gokverslaafd en leent telkens weer geld dat hij vervolgens weer verliest. Zijn schuld is al erg hoog. Wanneer Joey zijn spullen zoekt in zijn tas, merkt hij dat hij een andere tas heeft. Hoe is dat gebeurd? En van wie zijn die spullen? Er zit een sportgemeente en broekje in, 500 euro en een adres. Wanneer hij daar aankomt blijkt het om een soort game te gaan. De 500 euro geeft hij af als m erin te kunnen. Hij wil de gokschulden van zijn broer aflossen. Maar dan…


Mijn pasje!Snel hoyd ik hem voor de scanner en dan komen er meerdere briefjes uit de gleuf in de container. Briefjes van honderd. Zeven groene briefjes, die gloednieuw zijn. Ik durf ze nauwelijks te bekijken, alsof ze elk moment in rook kunnen opgaan. Maar ze zijn echt.En ze zijn van mij. Fok.Het is net of mijn lichaam zich vult met goud licht, alles wordt warm en zacht.Zevenhonderd euro.Ik heb me nog nooit zo onoverwinnelijk gevoeld.


Speler 13 is een ontzettend spannend verhaal van Marwn Stoffels. Ik ben echt fan van haar boeken. Ze schrijft een verhaal, wat je nooit van a tot z kunt voorspellen. Altijd gebeurt er weer iets dat je totaal niet zag aankomen. Ook schrijft ze vaak, nu ook, vanuit meerdere perspectieven. Ook dat maakt een verhaal spannender. Dit boek is een deel uit de serie Thrill Seekers. En dat zegt denk ik wel genoeg. Voor echte Thrill Seekers is dit verhaal perfect. Maar het ok voor gamers. Want hoe ver zou jij gaan ze n een game?
In het land zijn gevaarlijke beesten opgedoken. Ze hebben in grote steden mensen verslonden. Nu komen ze steeds dichterbij en er is niets meer in huis. Ook de winkels zijn leeggeplunderd. Wanneer moeder wordt aangevallen, moet Alva (een kleuter) met Abdi van net 13 mee om weg te vluchten. Ze rennen hard en Alva is ziek. Gelukkig vinden ze een verlaten huis waar wat te eten is en paracetamol. Maar dan komen daar ook weer mensen om te plunderen. Hun tocht naar vader gaat met ups en downs, maar zullen ze ooit veilig over zee bij hun vader kunnen komen met al die beesten om zich heen?


Mijn voeten snakten naar lucht. Maar zonder schoenen was het moeilijker om te vluchten als er iemand aankwam. Over zulke dingen dacht ik nu na. Vluchten. Overleven. Plannen, de hele tijd plannen. De oude ik - de jongen die over zijn huiswerk klaagde, die zijn fiets vlak voor de voordeur neersmeet als hij na de training thuiskwam, ook al had mama wel duizend keer gezegd dat ik hem in de garage moest zetten, de jongen die nooit de korstjes van zijn brood opat en die het veel werk vond om de vaatwasser uit te ruimen- die jongen had dit nooit overleefd.


Beesten is een boek dat opvalt door zijn omslag. Het is geel met een foto van een zwarte vacht. Over de foto staat glimmend doorzichtig een uithaal van een klauw. Dit liet mij denken dat het boek spannend is, en dat is ie dan ook echt. Ik las het in een ruk uit, kon het niet wegleggen. Dit boek is een mooie opstap naar thrillers. Oké, de kinderen zien dat hun moeder doodgaat, maar er wordt niet beschreven in detail. Het boek is dan ook echt geschikt vanaf een jaar of 11. En dat het boek verkozen is tot beste boek van het jaar in Noorwegen vind ik ook niet gek. Ingvild Bjerkeland heeft hier een prachtige pageturner geschreven!
De vrouw gaat met haar man naar de arts. Zijn lijf wil niet meer, maar zijn hoofd is nog goed. De arts stelt iets rigoureus voor. Daarna gaat de vrouw naar huis met zijn hoofd. Ze houdt nog van hem maar veel dingen worden anders. Een tijd later wordt de vrouw vergeetachtig. Wanneer ze naar de arts gaan, de vrouw en zijn hoofd, stelt de arts weer iets rigoureus voor. Dan gaat het lijf van de vrouw en het hoofd van de man naar huis. 


En soms, wanneer de vrouw wilde stofzuigen, lag het hoofd in de weg. 'Ik zet je even ergens anders neer,' zei ze.Daarna was ze 'm wel eens kwijt. Dan vind ze het hoofd terug in de boekenkast. Of bovenop de wasmachine. En de grote kon hém wel knuffelen, omgekeerd ging niet. Ook dat was niet heel handig. Maar hij was wel makkelijk overal mee naartoe te nemen.


De vrouw en zij hoofd is een verhaal voor mensen die een goed gevoel voor macabere humor hebben. Het is niet echt mijn ding. Wat in dit boek wel heel duidelijk naar voren komt m, is dat je niet moet focussen op wat niet meer kan, maar meer op wat nog wel kan. Benny Lindelauf heeft dit boekje geschreven en de illustraties zijn van Ingrid Godon.