Recensies vanaf 11 jaar
Hier komen vanaf nu de recensies vanaf 11 jaar

Van schrik hield ze even haar adem in, maar al snel ontspande ze. Ze zweefde in het troebele, groene water en zag het licht dat van bovenaf kwam. Het was prachtig! Ze had de wereld nog nooit van onder water gezien want ze had nog nooit gezwommen… Help! Ze kon niet zwemmen!Een trillend geluid bereikte Sil door het water heen. De tijd leek even stil te staan. Als uit het niets doemde de grote zeehond op en keek Sil recht in de ogen.
Selkie is een van de boeken waar ik echt naar uitkeek. Ik hou ontzettend van verhalen over de zee en zeedieren en kinderen die communiceren met dieren. En dit boek is ook echt wat ik ervan had verwacht. Het is spannend, maar niet te, het leert je dingen over de zeehonden, maar het laat je zien om heerlijk in het verhaal duiken. Ik heb er ook nog iets van opgestoken. Ik leerde woorden als: foerageergebied, windmoleningenieur en overkanters. Ik kon het boek niet wegleggen. Het is echt fantastisch mooi geschreven. Sil ontwikkelt zich, heeft telkens vragen die ze zichzelf stelt en wordt steeds zelfverzekerder. Een aantal mooie zinnen uit het boek:Sil kerk om zich heen en vroeg zich af waarom ze zo sterk deze kant op had gewild. Alsof ze door een onzichtbaar draadje was getrokken.Tranen zijn er om te stromen, dat hadden haar moeder en oma haar geleerd. Als je ze ophoudt wordt het een brok in je keel die alleen maar in de weg gaat zitten.In het boek zitten erg mooie passages waar je kinderen een beetje beter tekstbegrip kunt leren. Een begrijpend leesvraag:Lees het stuk op blz 74 Mamó tot horen. Wat zou Sil binnenkort ook kunnen horen?Wanneer kinderen dit soort passages leren kennen, zullen ze zelf ook steeds beter en steeds meer in het eigen leesboek woorden en zinnen gaan verklaren. Je kunt dit als een mini begrijpend lees lesje zien.

'Luister,' zei ik. 'Ik breng je naar een vriend van me. Zijn naam is Troostbeer. Ik run samen met hem een plek voor speelgoed dat een nieuw thuis moet hebben. Als we daar zijn, ben je niet langer mijn probleem.''Dus je gaat me niet uiteenrijten?'Ik likte over mijn lippen. 'Breng me niet in de verleiding.''En al dat kwijl dan, als ik vragen mag? Ik hoef me geen zorgen te maken?'Ik ademde diep in. 'Ik heb je uit een afvalbak gered, vriend. Tel je zegeningen.''Maar waarom?''Waarom?'herhaalde ik.'Waarom heb je me gered?'Ik zuchtte. 'Daarom. Dat is wat ik doe, oké?'Omdat het tegenwoordig blijkbaar niet gepast is om levende wezens dood te maken.''Ik vind het kwijl niet erg,' zei hij. Ik pakte hem bij zijn oor en versnelde mijn pas.Vanaf dat moment was hij stil en hing hij erbij als een dode rat.Een grote, naar knoflook en mottenballen stinkende rat.
Troost beer is een erg mooi verhaal, geschreven door Katherine Applegate, waar een aantal op waarheid berustende dingen in staan. In het boek lees je het verhaal door de ogen van een kat. Dit maakt het al fantastisch voor velen. Daarnaast gaat het over beren uit de geschiedenis die erg belangrijk waren, zoals de allereerste knuffelberen uit Duitsland en Amerika en natuurlijk ook de troostbeer. Het verhaal sleept je mee over straten, door vuilnisbakken, slaapkamers en zolders en is dermate spannend dat je het boek niet gemakkelijk weg kunt leggen. De illustraties van Charles Stantoso zijn echt geweldig en passen zeer goed bij het verhaal. Het is een genot om naar de te kijken en ze lijken op ouderwetse prenten. Ook staan er prachtige zinnen in zoals:We zijn allemaal een poosje klein. Maar slechts een paar gelukkigen zullen altijd klein blijven.Haar haren lagen als donkere, kronkelige rivieren op haar kussen uitgespreid.Als speelgoeddieren konden huilen, zou ik zweren dat ik tranen zag in die donkere ogen van hem.Je hoort vast wel dat ik enthousiast ben over dit boek. Ga jij hem ook lezen?Tijdens het lezen moest ik aan de volgende boeken denken:Het dagboek van de gelaarsde katHet kerstvarkenDus vind je dit boek mooi, dan heb je weer wat tips voor een volgend boek

Als je op het strand langs de branding loopt, laten je voeten afdrukken achter in het zand. Heel even kan iedereen precies zien waar je je schoenen hebt uitgedaan, waar je moest vluchten voor een wat al te opdringerige golf en waar je even hebt gekeken naar iets wat verderop in het zand lag. Meestal spoelt de zee die voetstappen gauw weer weg, en is het of je er nooit bent geweest. Maar stel je eens voor dat je niet op zand, maar op modder loopt. Vette, zompige modder die tussen je tenen omhoog krult als je je voet neerzet. Die afdrukken blijven gewoon staan. Na een paar dagen mooi weer zijn ze helemaal hard en droog, en als er dan een rivier in de buurt is die even later overstroomt, verdwijnen ze nooit meer.
Onder de golven is een prachtig informatief boek met naast alle informatie ook nog eens verhalen, zodat je de inhoud ervan goed kunt opslaan en je je kan voorstellen hoe het zou zijn om in die tijd te leven. Wat mooi beschreven door Linda Dielemans. Linda heeft al eerder boeken geschreven, waaronder het bejubelde Brons. Dit boek is er echt een die in alle scholen aanwezig zou moeten zijn, want hoe mooi is het om te weten wat en wie er allemaal op het land onder de Noordzee, Doggerland, hebben geleefd? De illustraties van Djenné Fila maken het boek helemaal af. Na het lezen van dit boek bleef ik naar bladeren. Zo mooi om alles op je in te laten werken. Ik heb weer het een en ander opgestoken van Doggerland. En jij? Ga jij dit boek ook eens lezen?

Jason houdt de comments in de gaten. Een paar mensen zeggen dat ze nog steeds niks horen. Maar net als Jason zijn telefoon weer laat zakken, reageren mensen op de kleur van het water. 'Het water is helemaal niet rood,' reageert Jason verbaasd op de comments, en hij kijkt vlug naar het bad. Het is nog net zo bruin als daarnet.Steeds meer mensen schrijven dat het water wel rood is en dat er vreemde dingen in drijven. Sommige zeggen zelfs ledematen te zien. Jason kan de livevideo zelf niet zien. Op het telefoonscherm ziet hij alleen maar comments. Hij probeert de instellingen te veranderen, maar het beeld komt niet tevoorschijn. 'Maeve?' vraagt hij. 'Zie jij ook iets aan het water?'Zijn oortje kraakt en vlak daarna klinkt de stem van Maeve:'Jason! Ik weet niet of je dit wel wilt weten…'
TikTokTerror is het eerste deel in de serie Creepy Bones van uitgeverij Billy Bones. Billy Bones brengt boeken uit met korte zinnen, die makkelijk te lezen zijn. Toch staat er goede woordenschat in, zodat het niet een boek voor tussendoor is, maar je er ook echt wel wat van opsteekt. De ondertitel: Ze wilden zo veel mogelijk likes. Iets in het huis wilde hun bloed, voorspelt al dat het gaan boek voor watjes is. Er vallen doden en het verhaal is op sommige plaatsen erg bloederig. Ik hou daar wel van, al zat er een passage in waarvan ik zelfs dacht: ieuw!!! Het boek is geschreven door Michael Reefs. Een mooi stukje uit het boek:De zon zakt steeds verder achter de bomen en de duisternis dekt het gebouw langzaam als een deken toe, tot het hele gebouw is getransformeerd tot een plek waar je naar beter niet alleen kunt zijn.Deze serie is wat mij betreft een zeer welkom waard! Hou jij van griezelen en ben je niet bang voor wat bloederige details, dan is dit het boek voor jou! Maar pas op! Ik garandeer je niet dat je de nacht erna lekker kunt slapen!

'Wat voor wapens? Hebben we ook zwaarden?' Will staarde naar de zak op de grond.'De belangrijkste wapens van de Jager zijn heimelijkheid en stilte, en zijn talent om nooit en nergens op te vallen,' zei Halt. 'Maar als die tekortschieten, tja, dan moet je soms vechten.' 'En dan hebben we een zwaard?' vroeg Will hoopvol. Halt knielde neer en maakte het pakketje open. 'Nee, dan hebben we pijl en boog,' zei hij, en legde ze voor Wills voeten op de grond.
De ruïnes van Gorlan is het eerste deel uit de serie De Grijze Jager. En wat een prachtige serie is dit! John Flanagan schrijft zo beeldend, dat je er echt zelf bij bent. En dan die mooie karakters! Echt heel goed gedaan. De illustraties zijn van Peter-Paul Rauwerda. Ze maken het boek echt af. De gedetailleerde kaarten op de schutbladen zijn ook echt fantastisch. Het boek is dan al wel uit 2004, maar leest nog steeds weg als een trein. Ik ben blij dat ik hem weer een keertje herlas. Heb wederom genoten! En jij? Heb jij deze serie al gelezen?

Liz edit het filmpje en post het. 'Zullen we morgenochtend naar het strand gaan?' vraagt ze. 'Dan ga ik wandelen met Kevin en Balou,' zegt Sophie.'Ik snap jou niet,' zegt Liz, 'waarom doe je dat? Volgens mij is Kevin verliefd op je.''Hè nee, waarom denk je dat?'Van Oliver, denk ze, maar ze wil haar broer niet verraden. 'Dat zie je toch? Hij flirt met je. Dat heb je heus wel gemerkt. Waarom wil hij ineens met jou een boswandeling maken?' 'Het leek me vooral leuk om met Balou te wandelen.''Hou op, Sophie, je doet het helemaal niet voor Balou. Je wil gewoon Oliver jaloers maken.'
Noorderlicht is het nieuwste boek van megatalent Carry Slee. Het is verbazingwekkend hoeveel goed verkochte boeken ze al heeft geschreven. En meerdere zijn inmiddels ook verfilmd. Dit boek is een mooi opstapje naar de roman. Heerlijk gekeuvel over liefde, drugs en jaloezie. En ondertussen lees je hoe het gaat in een wooncomplex. Samen de schoonmaak delen is af en toe nog wel eens een dingetje dat niet altijd graag wordt gedaan. En ja, wat doe je wanneer je weet dat iemand in drugs handelt? Kortom, een heerlijk weg te lezen boek voor de echte romanticus. De omslag is gemaakt door Marieke Oele.

Basta Berkel gaat in de zomer van 2002 op zomerkamp naar Terschelling. Onderweg op de boot hoort ze van een verdwenen jongen. Daar wil ze meer van weten. Samen met Tibbe, die ook noet echt heel sociaal is, gaat ze op onderzoek uit. En ja, zij gaat het antwoord vinden op de vraag: leeft Pepijn nog?
'Tibbe, ik ben bang,' zei ik zo zacht als ik kon. Jongensstemmen overlegden verderop in het bos. We hoorden Laura en de meisjes kwebbelend en schaterlachend teruglopen richting de kampschuur.
'Bang voor Joey?' vroeg Tibbe.
'Ook, maar stel dat we echt iets vinden in die hut… Stel dat de politie iets heeft gemist. Dat Pepijns lichaam daar ligt. Of zo?' Terwijl ik de woorden uitsprak, verschenen de beelden -tegen mijn zin in- vanzelf in mijn hoofd.
1991, geschreven door Tom Rijpert. Ik had er al veel over gelezen en gehoord, maar wilde het boek toch echt zelf even lezen. En dat is maar goed ook! Wat een fantastisch spannend boek! En wat belooft dit veel voor een volgend deel! Want als ik het goed interpreteer, is er een tweede deel en in de maak. Tom weet een sfeer neer te zetten waar je gewoon niet uit kunt ontsnappen. Je wilt maar verder en verder lezen om te ontdekken of Pepijn nu nog wel of toch niet meer leeft. En wat er dan allemaal is gebeurd in 1991. En dat van de spiegeljaren, fantastisch gevonden! Ik ben al eens bij de Brandaris geweest. Maar na het lezen van dit boek wil ik er zeker nog eens naartoe. Ik ga hem nu met hele andere ogen bekijken. De voorkant van het boek is door Paco Vink gemaakt. En hoe goed is die! Na het lezen heb ik nog meer bewondering voor wat hij hier heeft neergezet. Dankjewel Paco en Tom! En voor ieder ander: heb je het boek nog niet gelezen? Dan Bündchen binnenkort gaan doen. Je wordt niet teleurgesteld!

'Ik beloof dat mijn onderzoekers alles op alles zullen zetten om ervoor te zorgen dat jullie eenhoorns weer de oude worden. We gaan dit oplossen. En tegen de anderen zeg ik het volgende…'Rex zweeg even. Over zijn wangen vonkten zilveren sliertjes elektriciteit. Op de een of andere manier voelde het alsof hij alle ruiters om de beurt aankeek, en Skandar kromp in elkaar door de indringende groene ogen van de commodore. 'De Horst is de toekomst van het Eiland. Júllie zijn de toekomst, en wat daar vanavond is gebeurd …' hij wees omlaag naar Vierpunt, 'is een oorlogsjaar. De Wever heeft een nieuwe naam, en die luidt: Kenna Smith.'
Skandar en de vloek van het skelet is alweer het vierde deel in de serie over Skandar. In elk boek zijn er weer nieuwe uitdagingen. Wat het boek erg mooi maakt, is dat het verhaal vanuit twee perspectieven is geschreven. Skandar en Kenna. Dit maakt dat je helemaal in het fantastische verhaal wordt gezogen. A.F. Steadler heeft dit echt fantastisch geschreven. De vertaling is van Maria Postema. Dit boek is geschikt voor kinderen die van fantasie houden, en eenhoorns.

Juf Marja vroeg of iemand een vraag had aan mij. Het waren heel aardige vragen. Lex, een jongen die een kop kleiner is dan het kleinste meisje in de klas, vroeg of ik huisdieren heb. Hubertien vroeg of ik op een sport zit. Ik hoorde eerst haar vraag helemaal niet, omdat haar tanden scheef zijn. Ik bedoel, ze praat wel duidelijk, maar ik was afgeleid. Haar voortanden staan schuin over elkaar, als de poten van een hond met X-benen. Daarna vroeg Ben waar ik eerst woonde. En toen vroeg een meisje dat Lonneke heet naar jou. Nou ja, ze vroeg niet: 'Waar is die broer van je, waar is Stefan?' Ze vroeg:'Heb je broers of zussen?' Wat een rotvraag. Maar hij leek vrolijk, omdat Lonneke hem vrolijk stelde. En omdat haar staartjes meebewegen als ze praat.
Broergeheim is een meeslepend boek over de pijn van een gezin waarin een zoon over de schreef is gegaan en daardoor het hele gezin lijdt. Je leest het vanuit het oogpunt van de jongere broer, Joeri. Het hele boek bestaat uit brieven. Hoe indrukwekkend is dat! Je kunt het boek echt niet wegleggen nadat je bent begonnen. Emiel de Wild heeft deze opzet erg goed bedacht. En je blijft tot het eind geboeid, houdt de vraag: wat is er dan gebeurd? Dat is zooo mooi! De enige vraag die ik heb is de leeftijdgrens voor dit boek. Zou die niet beter iets omhoog kunnen gaan? Alhoewel, er zijn natuurlijk wel kinderen die dit meemaken op deze leeftijd. Ik zou het boek in ieder geval niet aan iedere leerling aanraden. Heb jij hem al gelezen?

Mijn voeten snakten naar lucht. Maar zonder schoenen was het moeilijker om te vluchten als er iemand aankwam. Over zulke dingen dacht ik nu na. Vluchten. Overleven. Plannen, de hele tijd plannen. De oude ik - de jongen die over zijn huiswerk klaagde, die zijn fiets vlak voor de voordeur neersmeet als hij na de training thuiskwam, ook al had mama wel duizend keer gezegd dat ik hem in de garage moest zetten, de jongen die nooit de korstjes van zijn brood opat en die het veel werk vond om de vaatwasser uit te ruimen- die jongen had dit nooit overleefd.
Beesten is een boek dat opvalt door zijn omslag. Het is geel met een foto van een zwarte vacht. Over de foto staat glimmend doorzichtig een uithaal van een klauw. Dit liet mij denken dat het boek spannend is, en dat is ie dan ook echt. Ik las het in een ruk uit, kon het niet wegleggen. Dit boek is een mooie opstap naar thrillers. Oké, de kinderen zien dat hun moeder doodgaat, maar er wordt niet beschreven in detail. Het boek is dan ook echt geschikt vanaf een jaar of 11. En dat het boek verkozen is tot beste boek van het jaar in Noorwegen vind ik ook niet gek. Ingvild Bjerkeland heeft hier een prachtige pageturner geschreven!

Hein stond op en liep naar de deur. 'En wat als ik het gewoon niet doe?' Het gezicht van opa betrok. 'Dat kan niet, Hein.' Zijn stem klonk ongerust. 'Ontevreden geesten blijven hangen. En geesten die te lang blijven hangen worden … kwelgeesten.'
Hein is een boek dat is gebaseerd op de vpro-serie Hein. Hein gaat bij zijn vader logeren in de vakantie. Daar maakt hij kennis met zijn opa, die net als Hein met geesten kan praten. Nu opa even niet kan, moet Hein de problemen van de geesten oplossen. Het is een fijn idee dat dit boek en deze serie er zijn. Er zijn kinderen die meer zien dan wij met het oog kunnen bekijken. Deze kinderen krijgen door dit boek en met de serie misschien wel het idee dat zijner toe doen. Dat het belangrijk is wat ze kunnen. Lisette de Koning heeft dit boek geschreven en eerlijk gezegd hoop ik dat er nog wel minimaal één vervolg op komt. Het leest gemakkelijk weg en is absoluut niet saai, integendeel. En dan staan er ook nog van de mooie illustraties van Emanuel Wiemans in! En wat ook gaaf is, dat je na dit boek de serie nog een keertje kan bewonderen. Je vindt de serie op NPOstart.